Emmie’s weblog

De allerbeste wensen voor 2007. Dat het een mooi duikjaar mag worden, met vele prachtige duiken en een fantastisch loopjaar, met goede tijden en leuke loopjes!

Pfff, het zat me gisteren weer niet mee hoor. Er stond een duikje gepland bij Wemeldinge Tetjes. Dus ik vol goede moed er naar toe. Nu zou ik dan toch een leuk duikje gaan maken in mijn nieuwe droogpak.

Op de dijk waaide mijn auto er bijna vanaf (ach ja, met windkracht 6 wil dat wel). Maar we laten ons niet kennen, dus spullen opbouwen en richting het water.

Stond nog geen 2 minuten in het water of ik kon er al weer uit. Bleek een lekje te zitten in mijn rechterschoen. Dus het water kwam er zo in en zonder isolatie is dat water toch wel verdomd koud.

Dus ik kon alles weer afbouwen en inpakken. Eerst maar even duikwinkel gebeld. Ja ik kon mijn pak komen brengen en dan zouden ze het repareren. Ja duh, dan ben ik ‘m een paar dagen kwijt en ik wilde nog wel met oud en nieuw onder water zijn. Ok, dat is geen oplossing.

Dan maar mijn redder in nood Peer gebeld. Die heeft altijd wel een oplossing voor wat dan ook.

En natuurlijk had Peer een oplossing, hij heeft speciale neopreenlijm die meteen droog is, maar ook soepel blijft, wat nodig is op schoentjes.

Ok, eerst wachten tot iedereen uit het water is, daarna lekker nog warme choco met slagroom gedronken bij Frans en daarna op mijn gemakkie doorgereden naar Sint Annaland, waar Peer aan het eind van de middag zou zijn. Zorgen dat mijn schoentje droog is, zodat er meteen gelijmd kan worden.

Na het lijmen, omkleden en samen met Rob en Peer aan de duik begonnen bij Sint Annaland.

Wederom zaten mijn vinnen niet goed. De veren van Luc schijnen op mijn vinnen met droogpak toch niet zo’n goede oplossing te zijn. Mijn oude vinstraps moeten er gewoon weer op.

Had ook iets te weinig lood bij me, waardoor ik niet lekker wat lucht in mijn pak kon blazen.

En je gelooft het of niet, maar er zat nog een gaatje in mijn schoentje. Deze was iets kleiner, waardoor ik pas tijdens het duiken merkte dat er water in mijn schoen sijpelde.

Grrrrrr, aangegeven dat ik de duik wilde afbreken en terug wilde (nu overigens gelukkig wel met het goede teken).

Rob en Peer doken nog ff een kwartiertje door nadat ze mij bij de kant hadden afgezet. Heb bij de auto maar ff staan janken, want ik had het toch wel ff gehad.

Maar Peer zou Peer niet zijn, dus na de duik het restaurant in gedoken en bij een glas warme choco het andere gaatje gerepareerd. Als het goed is, zijn nu alle lekjes weg en kan ik vandaag echt droog blijven. We zullen het zien.

Al met al dus weer een enerverende duikdag geweest. Maar we gaan met goede moed de laatste duikdag van dit jaar tegemoet en luiden al duikend het nieuwe jaar in! 

Zo vandaag ging het gelukkig een stuk beter dan van de week. Althans, ik had geen loden benen gevoel.

Zou samen met mijn loopmaatje een duurloopje gaan doen. Lekker rustig en ontspannen een half uurtje lopen. Weer vanaf onze vaste stek bij "de boom" begonnen. Eerst maar tegen de wind in, dan hebben we dat gehad. Brrrr, wat was het koud. Weet nog steeds niet goed hoe ik me nu moet kleden met dit weer.

Uiteindelijk een goede 4,5 km gelopen in een half uurtje. Niet onaardig.

Toch vind ik ’s morgens lopen niet alles hoor. Opstaan, kleren aantrekken en wat dan met eten…….

Moet ik op een compleet lege maag gaan lopen? Dat ga ik niet volhouden. Maar ja, kan nu ook niet een paar boterhammen gaan eten, want dan krijg ik er zo tijdens het lopen weer last van. Het ging verder op zich wel lekker, al had ik aan het eind wel het idee dat ik te weinig energie had. Maar ja, ik had dan ook alleen maar een glas jus d’orange en een evergreen op en dat is toch net te weinig.

Waar ik wel last van heb en misschien hebben er mensen wat tips voor mij, ik ben nu met dit koude weer veel meer aan het zweten. Ik ben niet te warm gekleed (heb gewoon een loopshirt en daarover mijn loopjack aan). Door het vele zweten en de kou blijft mijn bovenlichaam ook erg koud aanvoelen. Zeker mijn rug. Van de ene kant merk ik duidelijk dat mijn spieren (althans mijn benen) goed warm worden, maar als ik nu thuiskom, sta ik toch te bibberen. Snel mijn loopkleding uit en uitzweten in mijn badjas.

Daarna maar een lekkere warme douche om weer wat op te warmen.

Maar mocht er iemand nog een tip hebben, dan hou ik me zeer aanbevolen. 

Waarom heb je toch af en toe trainingen waarbij je het gevoel hebt dat je loden blokken aan je benen hebt hangen?

Gisteravond had ik weer zo’n training hoor. Ik had ontzettende zin om te gaan trainen, zo na die Kerstdagen waarin je eigenlijk niets doet. Ik wilde eigenlijk wel op 1e Kerstdag nog even zelf wat trainen, maar omdat mijn douche kapot was en ik geen zin had om me in allerlei bochten te wringen om toch weer schoon te worden, heb ik er maar vanaf gezien.

Dus ik was toe aan een heerlijke training.

Ik begon dan ook vol goede moed, maar al snel merkte ik dat mijn benen niet zo mee wilden doen als dat ik graag zou willen. De training bestond dit keer uit interval. 4x achter elkaar 5 minuten tempo1 lopen en dan 3 minuten tempo2 lopen. Op zich moet ik dat toch makkelijk kunnen halen, maar ik bleef nu keer op keer vrij achteraan lopen.

Het grappige is wel dat ik helemaal op het eind, nadat we ff hadden uitgelopen, ik er nog wel een erg goede sprint uit kon trekken. Ik kon de mannen gelukkig nog voor blijven.

Die sprint voelde overigens heerlijk aan. Daaraan kan je toch wel weer zien dat ik eigenlijk gebouwd ben om kort en explosief te zijn. Maar gelukkig kan je uithoudingsvermogen trainen en ben ik nu al aardig op weg. Ik had 3 maanden geleden toch niet voor mogelijk gehouden dat ik nu met alle gemak gewoon ff 5 km achter elkaar loop. Dat ik mijn hardloopschoenen zou pakken om ff tot rust te komen………

Nou mijn nieuwe droogpak heeft zijn inwijding wel gehad hoor. Pff wat een duik.

Plaats: Wemeldingen Linda
Tijd: 11.45 uur te water
Zicht: 0,00 meter
Duur: 28 minuten
Diepte: 19,2 meter

Dat het zicht nog slechter kan als vandaag, dat zit er denk ik echt niet in, of je moet idd in het Hollandsch Diep springen. Of in één van de grachten in Amsterdam of zo. Man man man, wat een baggerduik (letterlijk en figuurlijk). Eerst door de drek, dan afdalen (euh duikleider, had je ff kunnen zeggen dat het hier meteen naar diepte gaat ipv geleidelijk dieper wordt…..).
Zicht 0. Buddy redelijk snel kwijt. Ships, zoeken schiet niet echt op met geen zicht, ff nog wat draaien en dan toch maar aan opstijging beginnen. Verhip, daar is een lamp, zou dat mijn buddy zijn. Ik grijp een arm vast en buddy gaat zwemmen, ok dan zal dit mijn buddy wel zijn……….
Dieper en zoeken naar beter zicht, maar het wil maar niet gebeuren.
Ok, ik heb het volledig helemaal gehad met dit. Ik wil nu naar boven. Ships, geef verkeerde teken aan buddy omdat ik flink gestresst ben (buddy zal wel gedacht hebben…….). En bovenal, door mijn zwaar geadem, begin ik ook nog wat te stijgen en mijn voeten hangen te hoog. Grrrrrr, ik wil niet als een ballon omhoog. Grrrrrrr, flink naar beneden zwemmen. Ok, ik ben geen ballon meer, maar wil nu toch echt de duik beëindigen. Kom buddy, terug naar de kant.
Aan de opp. gekomen, moeten we weer een mega stuk door de bagger heen. Grrrrrr, ik blijf wegzakken in die troep. Zak soms echt tot aan mijn kruis in de bagger en word dan helemaal vastgezogen.
Al met al een "duik" gemaakt van 28 minuten, waarbij ik een SAC had van bijna 20 l/min (extreem hoog voor mijn doen), waar ik geen lol aan heb beleefd, niets heb gezien (oja, een paar hooiwagenkrabben, een kreeft en een paar garnaaltjes), waar mijn pak extreem vies van is geworden (grrrrr, de douche is nu ook helemaal vies).

Kortom, een Kwalitatief Uitermate Teleurstellende duik. Maar ja, mijn droogpak heeft nu geloof ik wel het ergste gehad dat ‘m kan overkomen, dus nu maar hopen dat de rest een stuk beter zal worden.

Zo, afgelopen zaterdag 16 december was het dan eindelijk zo ver: mijn 1e prestatieloop van 5 km.
2,5 maand geleden begonnen met hardlopen. Moest toch iets gaan doen, nu ik ging stoppen met roken. Ik wilde niet weer een paar kilo gaan aankomen, dus dan maar extra gaan bewegen. Hardlopen kan je natuurlijk heerlijk in eigen tijd inplannen, maar ja, het vergt in het begin behoorlijk doorzettingsvermogen.
Maar extra ondersteuning was er ook al snel, want ik vond een heerlijk loopmaatje in Nicolette.
We begonnen aan een rustig schema van "Morgen begin ik", waarbij we in het begin slechts een paar minuten hoefden te hardlopen, met tussendoor wandelen.
Dat werd van lieverlee natuurlijk steeds moeilijker en uiteindelijk liepen we op 8 december een half uur achter elkaar. De smaak flink te pakken gekregen en inmiddels hebben we ons reeds ingeschreven voor een loopcursus om te gaan trainen voor de 10 km. bij de City-Pier-City loop.

Maar goed, we hebben erg naar die 16 december toegeleefd. Voor Nicolette zou het haar 2e loop worden, dus die was niet zo nerveus. Maar ik dus des te meer. Waar ik normaal eigenlijk zelden nog ergens zenuwachtig voor ben, had ik nu dus de kriebels door mijn lijf lopen.
Zou ik het wel halen, wat als het vandaag nou niet zo lekker zou gaan, wat als mijn scheenbeenklachten nu weer de overhand gaan spelen, heb ik wel voldoende getraind, ben ik er wel al aan toe. Pffff, ik werd echt gek van mezelf.
Veels te vroeg waren we natuurlijk aanwezig en aldaar kreeg ik helemaal last van de zenuwen. Zal ik wat in gaan lopen en warm draaien of ga ik mezelf daar juist extra mee vermoeien…….
Eindelijk konden we dan gaan verzamelen voor de start. Maar niet helemaal vooraan gaan staan, want tenslotte zijn wij "maar" de 5 km.-lopers.

Het startschot valt en daar kan ik dan eindelijk gaan lopen. Eerst een flink stuk over de atletiekbaan. Mmm, dat loopt wel lekker. Dan het terrein af en de openbare weg op. Al snel zie ik het 1 km. punt.
Even controleren op horloge. Oeps, ga ik echt zo snel, als ik dit maar volhou. Ik zit nu namelijk op 6.10 minuut over 1 km. en dat heb ik eerder nog niet zo snel gelopen. Nou ja we zullen wel zien.
Op het 2 km. punt klok ik 12.25 minuut, dus ik loop nog steeds een goed tempo.
Bijna bij het 3 km. punt staat een drinkpunt. Ik heb behoorlijke dorst (ook al heb ik genoeg gedronken vooraf) en pak een bekertje water aan. Dat had ik dus beter niet kunnen doen. Man, wat is dat moeilijk, al lopend een slokje nemen. Het schiet dan ook meteen in het verkeerde keelsgat. Nog een klein slokje proberen om die kriebel weer uit mijn keel te krijgen, maar ook die gaat niet lekker. Ok, beker met water maar weggooien, want dit kost teveel energie. Dan maar ff niets drinken. Dat komt later wel weer.

Vanaf het 4 km. punt ben ik echt lekker warm gedraaid en zit ik dan eindelijk in mijn goede ritme. Door de zenuwen liep ik eigenlijk niet lekker naar mijn zin, al was de snelheid in ieder geval wel goed. De laatste kilometer liep ik heerlijk in mijn eigen trance en kadans. Haal nog even Nicolette in, maar die wil er toch ook nog ff een goede tijd uitslepen, dus die haalt mij toch maar weer in.
Bij de laatste 100 meter zet ik nog een eindsprint in. Schiet Nicolette voorbij, maar die geeft zich nog niet gewonnen. Dus samen nog een flinke spurt, waarbij ik de laatste paar meter wat inhoud, zodat Nicolette 1 seconden voor mij kan eindigen.

En de eindtijd: 31.07 minuten!!!!!!
We zijn echt super blij en trots op onszelf. Wie had dat een 2,5 maand geleden gedacht. Ik echt niet.
Nicolette heeft haar tijd met maar liefst 2,5 minuut verbeterd en ik heb echt een fantastische tijd neergezet voor de 1e keer. 
 

Kortom, we hebben er helemaal zin in:
City-Pier-City here we come!!!!