Emmie’s weblog

Afgelopen weekend een aantal heerlijke duiken gemaakt. Zaterdag was het DIR-NL dag in de Beldert. Het was er echt mega druk. Wel super gezellig. Het was mijn introductie, dus ik moest eerst een introductieduik maken met een van de leden. Ik werd ingedeeld bij Marloes en dat was natuurlijk volop lol. Er werd meteen gekscherend het gekakel van kippen nagedaan en dat was ook wel een beetje zo.

Even doorgenomen of we onderwater ook nog wat oefeningetjes zouden doen. Besloten om de valve drill te doen, de simpele versie van de s-drill en ook nog het masker afdoen.

Op zich ging alles prima. Bij masker schrok ik wel even van het koude water op mijn gezicht. Daardoor krijg je echt een schrikreactie en begon ik best wel naar adem te happen. Even snel handje uitsteken op zoek naar mijn buddy. Wat wel grappig is, dat ik dus ff zit te stressen, maar dat Marloes er op zich niets van zag, behalve dan het handje dat ik uitstak, maar dat vond ze normaal.

2e duik die dag heb ik met Stijn gemaakt. Eindelijk maar eens samen wat oefeningen gaan doen. Tenslotte gaan we later dit jaar samen de GUE-F doen en dan is het wel makkelijk als je ook samen hebt geoefend. Ging erg goed allemaal en we hebben onder water enorm gelachen. Elkaar behoorlijk lopen pesten, maar dat houdt het leuk.

Nog gezellig wat gekletst, maar we konden helaas niet te lang blijven, we moesten op tijd naar huis, omdat we ’s avonds naar Carmen zouden gaan. Jammer, want de BBQ was natuurlijk ook erg gezellig.

Zondag stond in het teken van kennismaken met de familie van Roel. Ja ja, het moet er een keer van komen he. We gingen uit eten met een oom en tante, samen met de broer van Roel en diens vrouw en neefje van Roel bij restaurant de Fuik in Aalst. Enorm lekker gegeten met fantastische wijnen erbij. Tijdens een bezoekje van mij aan het toilet, werd er unaniem aan Roel medegedeeld dat ik "goedgekeurd" was. Pffff gelukkig maar…….

Gisteren heb ik 2 heerlijke duiken gemaakt in Zeeland. Eerst met Geert een duikje bij Zoetersbout. Het werd wel weer tijd om samen met Geert te gaan duiken. Vorig jaar hebben we samen een behoorlijk aantal duiken gemaakt en dit jaar was het er nog niet van gekomen. Was weer als vanouds, dus lekker rustig duikje gemaakt. Ik had ook mijn eigen onderwater camera bij me. Pfff dat valt nog niet mee om foto’s onderwater in NL te maken. Van de 28 foto’s die ik geschoten heb, zijn er slechts 2 een beetje toonbaar. En zelfs die zijn niet optimaal. Maar goed. Oefening baart kunst zeg men.

Aansluitend naar Wemeldinge de Tetjes gereden alwaar we Stefan zouden ontmoeten. Terwijl we op de kant onze spullen in orde maken, zien we in het water de vinnen van bruinvissen voorbij komen. Wat een gaaf gezicht zeg. Zo dichtbij en dat in NL. Helaas niet onder water tegen gekomen.

Ook dit was een lekker duikje, behalve het einde. Toen moesten we flink tegen de stroming inzwemmen en daar heb ik toch zo’n hekel aan.

Al met al weer heerlijke duikjes, mooie dingen gezien (millenium wratslakken, satijnslak, botervisjes, hooiwagenkrabben, gewone krabbetjes, (parende) Noordzeekrabben, brutale kreeftjes, groene wierslakken (al waren ze oranje van kleur), zeedonderpad, baby zeedonderpadjes, lipvisjes en nog veel meer) en gezellig zitten kletsen nadien onder het genot van een drankje en een nootje en hapje.

Gisteravond wilde ik eigenlijk al mijn 5 km rustige duurloop doen die op mijn schema staat als herstelloop na de Marikenloop. Maar het zat er echt niet in. Teveel spierpijn maakte dat ik dat echt niet zou gaan volhouden. Dus na een massage van mijn bovenbenen zonder inspanning mijn bed in gedoken.

Maar dat betekende natuurlijk wel dat ik dan vanavond zou "moeten" lopen. Dus bij thuiskomst na mijn werk, meteen mijn hardloopkleding aangetrokken en op pad gegaan.

Eerst maar even goed rekken en strekken en beetje springen en huppen om wat warm te worden.

iPod aan en instellen op 5 km. Ok, de hartslagmeter aan en gaan. Ik had mezelf echt voorgenomen om gewoon rustig te lopen en pas op mijn horloge te kijken als ik via mijn iPod hoorde dat ik weer een km verder was. Dan mocht ik op mijn hartslagmeter kijken om te zien wat de rondetijd was en hoe mijn hartslag zich hield.

Al met al viel het me zeker niet tegen. De rondjes lagen iets boven de 7 minuten per km en mijn hartslag lag op een gemiddelde van 151. Beduidend lager dan afgelopen zondag. Gelukkig maar.

Dus ik kwam een klein beetje moe, maar zeer zeker voldaan terug thuis.

Wat betreft mijn hoge hartslag gedurende hardloopwedstrijden. Tijdens de City-Pier-City lag die op 178 slagen per minuut. En tijdens de afgelopen Marikenloop op 174 (waarbij ik wel moet melden dat ik dus een stukje heb gewandeld).

In de weken na de CPC tot aan de Marikenloop heb ik volgens een schema gelopen waarbij ik met lage hartslagen moest lopen, om dit meer te trainen. Het gewenste effect heeft het helaas nog niet gehad, maar wellicht komt dat nog in de toekomst.

Moet er wel bij vermelden dat als ik in het startvak sta, mijn hartslag al van een rustige 90 omhoog gaat tot ongeveer 140 en dan moet ik dus nog starten.

Misschien dat het hier ook mee te maken heeft. Tenslotte is mijn hartslag al behoorlijk hoog voordat ik überhaupt iets ga doen. Dan ga ik me inspannen en om dan je hartslag nog laag te krijgen, is natuurlijk helemaal moeilijk. 

Ja gisteren was het dan zo ver: de Marikenloop in Nijmegen. Op tijd opstaan (8 uur) en om kwart voor 9 de deur uit. Had om 9 uur afgesproken bij de tram om vandaaruit naar het station te reizen alwaar we om half 10 de trein richting Nijmegen namen. Helaas nog even wat vertraging door een defecte trein voor ons en dus komen we pas om kwart over 12 aan bij de Marikenloop. Voor mij niet zo’n probleem, ik start toch pas om 2 uur, maar Nicolette moet zich haasten. Snel omkleden, in de rij voor de toilet en net als de gezamenlijke warming-up is begonnen, loopt ze het startvak in. Net op tijd dus.

Nicolette gaat de 5 km lopen na een lange tijd van blessure in de vorm van shin splints. Dus hopen dat het goed gaat vandaag. Het resultaat mag er best wezen, ze loopt een mooie 32:50 en is daar zelf dik tevreden over. En dat is nog altijd het allerbelangrijkste.

Voor mij dus de start om 2 uur. Vanaf kwart voor 2 is er een gezamenlijke warming-up. Wel wat warm zo pal in de zon. Maar goed, even rekken en strekken is ook niet gek.

Ik sta helaas in het allerlaatste startvak en het duurt dus bijna een kwartier voordat ik over de startlijn ga. Maar goed, nettotijd wordt ook bijgehouden.

Het begin gaat nog redelijk, maar zodra we de bossen inschieten, gaat het minder met me. Op 3 km heb ik mezelf al redelijk opgeblazen door de warmte. En mijn eerste drinkflesje komt aan bod. Op het 5 km punt worden er videobeelden gemaakt en je ziet me daar al redelijk sjokken, techniek is niet best en mijn voeten til ik al nauwelijks meer op. Mijn tussentijd op de 5 km is 31:52.

Het parcours valt me ook zwaar tegen. Het is door de bossen en dus op een zandpad lopen. Het is weliswaar een hard zandpad, maar toch is dit nog altijd losser dan op de weg cq. asfalt lopen.

En er zaten ook een paar kleine vals plat stukjes in.

Op 6 km is dan de drinkpost waar ik een bekertje AA neem en een bekertje water. En ik doe een poging om verder te gaan.

Maar het zit er even niet meer in. Mijn benen willen niet meer en ik ben echt doodop. Maar toch wil ik niet opgeven, dus na even gewandeld te hebben, ga ik toch weer verder.

Op 8 km mijn laatste drinkflesje. Ook hiervan drink ik ongeveer 100 ml zelf op en de rest giet ik in mijn nek om af te koelen.

Moet daar toch iets op verzinnen, want ik heb dus heel erg snel last van de warmte. Ik heb zelfs koude rillingen gehad van de warmte, dus volgens mij dan bijna sprake van oververhitting.

En dan is daar eindelijk de finish in zicht. Het laatste stuk loopt door de stad en over de weg. Langs de kant staan volop toeschouwers die aan het aanmoedigen zijn. En die geven me net dat laatste steuntje om door te gaan. Nog een klein stukje.

Laatste 10 meters en dan is daar de klok. Ik krijg meteen na de finish een sms binnen waarin staat dat ik een nettotijd heb gelopen van 1:09:00.

Ruim boven mijn persoonlijke record en ik ben er dan ook niet echt blij mee. Ben echt stuk en even staat het huilen me nader dan het lachen. Gelukkig is daar Nicolette die me opvangt en me wat water geeft.

Stukje lopen en dan mag ik mijn welverdiende medaille in ontvangst nemen. Want hoe je het ook went of keert, ik heb ‘m wel uitgelopen. Ondanks het warme weer, het zware parcours en mijn verkoudheid van een week. Al is het dan geen geweldige tijd. Ik heb het wel gedaan.

Even wat uitlopen en wat rekken en strekken en daarna snel douchen.

Gezamenlijk met nog wat andere meiden gaan we naar de pastaparty. Lekker pasta eten met een glaasje wijn erbij en een bavaroistoetje na.

Moe maar voldaan zitten we later in de trein op weg naar huis. Bijna 12 uur later ben ik weer thuis en plof onderuit op de bank.

Het was een vermoeiende dag en eigenlijk ben ik een beetje gek dat ik een hele dag op stap ben om een uurtje mee te doen aan een hardloopwedstrijd. Maar het was wel heel gezellig en de dag was zeer gemoedelijk.

Nu op naar de volgende loop en daar maar op focussen. De Ladiesrun in Rotterdam. Dat is weer een wegwedstrijd, dus misschien voel ik me daar beter. Wie weet, we zullen het tegen die tijd wel weer zien.