Emmie’s weblog

***** UPDATE *****

Op 2e pagina

********************** 

Al zeker 3 maanden heb ik een bultje op mijn kin zitten. Het leek in het begin op een puistje, maar het ging maar niet weg. Het bleef open gaan en dan kwam er ontzettend veel bloed uit. Iedere dag was het zeker 3 keer raak. Zelfs op vakantie genas het bultje niet en ik dacht dat zon en zout water wel goed zouden doen. Toch maar eens door de huisarts naar laten kijken, want ik werd het wel een beetje beu. Ze had een vermoeden wat het was en stipte het nog met stikstof aan in de hoop dat dat zou helpen. Maar helaas, ook dit mocht niet baten. Ik kreeg toen een verwijsbrief voor de dermatoloog.

Dat een afspraak maken in het ziekenhuis niet makkelijk is, merkte ik toen wel. Zelfs na wat rondbellen bij diverse ziekehuizen in de omgeving, was 3 weken toch echt de kortste wachttijd. Ok, dan maar een afspraak voor over 3 weken.

Afgelopen donderdag 21 juni was het dan eindelijk zo ver. Eindelijk kon ik naar de dermatoloog toe en zou er iets aan dat plekje gedaan kunnen worden. Ja duh, zo werkt dat niet natuurlijk.

Ze keek even, bevestigde het vermoeden van mijn huisarts en legde uit dat de enige oplossing om dit knobbeltje weg te krijgen zou zijn om het weg te laten snijden door de plastisch chirurg.

Daar ben ik dus mooi klaar mee, nog langer wachten.

Gelukkig kon ik vrij snel langskomen. Er was een afspraak uitgevallen en ik kon mooi op die plek en dat was dus afgelopen dinsdag.

Vol goede moed ga ik naar het ziekenhuis. Het zou onder plaatselijke verdoving weggesneden worden en daarna zou ik weer meteen naar huis kunnen. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Mmmm, viel dat even vies tegen zeg. De spuiten die ik kreeg voor de verdoving deden echt ongelooflijk zeer (en ik ben echt geen mietje). Maar goed dat de verdoving meteen begon te werken.

Daarna ging de chirurg snijden, maar ook een soort schrapen. Althans, zo klonk het. Natuurlijk heb ik niets gevoeld (gelukkig maar), maar die geluiden……….

Toen werden de bloedvaatjes dichtgebrand (lekker hoor die geur) en een paar hechtingen gezet.

En klaar was ik. Ik mocht weer rechtop zitten. Dat ging niet helemaal goed. Ik werd ontzettend duizelig en misselijk. Binnen een halve minuut zat ik op een normale stoel met een bekertje water in mijn hand, een tissue voor mijn tranen in de andere en een natte koude lap op mijn voorhoofd. Ik was dus bijna van mijn stokje gegaan.

De verpleegsters troostten mij met de woorden dat ze dit bijna dagelijks meemaken. Men denkt er erg makkelijk over, maar het is toch een keine operatie met de nodige stress en spanning erbij. En dan lijkt alles goed te gaan, maar het moet er toch even uit.

Nadat ik wat was bijgekomen, ben ik in de hal nog even gaan zitten om echt alle trillingen weg te krijgen alvorens in de auto te stappen om naar mijn werk te gaan. De hele verdere dag zat ik te notuleren. Ik voelde me toch niet helemaal optimaal en ’s avonds was ik echt doodmoe en ben dus ook maar vroeg mijn bed ingegaan.

Gistermiddag begonnen de hechtpleistertjes die over de hechtingen zaten los te laten en doordat ze vrij los zaten, begonnen ze te kriebelen, dus ook het laatste stukje maar losgehaald.

Oeps, dat was even flink schrikken. Ik wist niet dat ik zo’n jaap op mijn gezicht had.

Euh, gaat dit echt goed komen. Ik schrok echt enorm en er liepen een paar tranen over mijn wangen.

Collega van me heeft me beloofd dat ik me echt geen zorgen hoef te maken en dat alles heel mooi gaat genezen ( ze heeft zelf een paar dingetjes weg laten halen in haar gezicht en daar zie je inderdaad niets tot nauwelijks iets van). Maar toch. Ik weet het niet hoor. Vind het er toch flink heftig uit zien.

Als je op de knop Meer klikt, kun je zien hoe het er nu uitziet, maar doe dit wel als je een redelijke maag hebt he……….

(more…)

Zo afgelopen zondag was dan eindelijk de Ladiesrun in Rotterdam. De afgelopen weken bijna niet gelopen, dus het was de vraag wat mijn eindtijd zou worden. Sowieso zou er geen PR in zitten, althans, die kans zou heel klein zijn, daar het parcours een zware zou zijn. Men had een rondje van ongeveer 3 km bedacht, die zowel over de Erasmusbrug als over de Willemsbrug liep. En dan moet je dus 3 keer rond en dus in totaal 6 bruggen nemen…….

Om half 9 ging de wekker. Grrrr, ik heb geen zin om op te staan. Nou ja vooruit dan maar. Na het douchen, even ontbijten en dan op weg naar Rotterdam. Roel was mijn supporter vandaag.

De auto geparkeerd bij Kralingse Zoom en van daaruit met de metro verder. Aangekomen bij het plein onder de Erasmusbrug was het een gekakel van jewelste. Wat kunnen vrouwen toch een hoop kabaal maken………

Er waren een paar standjes van o.a. War Child en het AD en de muziek galmde over het water. Carlo Lens was op dat moment bezig met de warming up voor de dames die de 6,5 km zouden lopen.

Even plassen en nog maar wat water drinken en mijn nummer opspelden. En om 11.10 uur was het dan mijn beurt om mee te doen aan de gezamenlijke warming-up. Helaas vond ik er weinig aan en de oefeningen die we deden waren niet echt geschikt als warming-up om daarna een 10 km te lopen. Dus op de muziek heb ik maar wat eigen oefeningen gedaan, zodat ik toch nog wel wat gerekt en gestrekt had. Rustig naar de start lopen. Rustig op tempo dat wel, maar mijn hartslag schoot weer lekker omhoog.

En daar ga ik dan van start. Het is druk op de brug en ik loop mezelf aan de rechterkant een beetje klem. En kan dus niet in mijn ritme komen. Bij het 1 km punt zit ik dan ook al op 6.48. Helaas, ach ik had toch geen PR verwacht. Ben al blij als ik onder de 70 minuten ga eindigen.

Het eerste rondje gaat nog redelijk goed. Dan begint het 2e rondje en moeten we weer over de bruggen heen. De Erasmusbrug gaat nog, maar de Willemsbrug begin ik al in mijn benen te voelen. Als ik nog niet op 5 km ben, hoor ik een schril gefluit en getoeter achter me. Blijkt dat de motoren met de koplopers er al aankomen. Pffff, word ik nu al ingehaald………

Dat geeft de burger niet echt moed hoor. Maar ik ga maar gewoon verder.

Als ik na het 2e rondje doorkom, zit de winnares al lang en breed onderuit gezakt te genieten van een flesje water…….. Ach verschil moet er zijn.

Het laatste rondje dan. Heb met mezelf afgesproken dat ik niet de moed laat zakken en dat ik, hoe dan ook, gewoon blijf doorlopen. De 2 drinkposten en een aparte sponspost komen mij natuurlijk heel erg goed van pas. Maakt dat ik voldoende drink en ook kan afkoelen, want ondanks dat het niet echt warm is, heb ik toch weer een onwijs rood hoofd.

En ja hoor, daar is dan eindelijk de finish. Ik klok uiteindelijk een 1:07:36 en ik ben toch trots op mezelf!!!! Ik heb het toch maar weer geflikt. Wie had dat nog geen 9 maanden geleden durven denken. Toen rookte ik nog een pakje sigaretten op een dag en kon ik nog geen kilometer achter elkaar volhouden. En dat is hetgeen ik mezelf moet voorhouden. Ja mijn tijd kan sneller, natuurlijk, maar ik heb ook een bepaalde achtergrond en ach, ik doe het in ieder geval. Er zijn ook voldoende mensen die gewoon op de bank blijven hangen……..

Helaas bij deze loop geen medaille. Alleen een tasje met wat "troep". Mmm, dat is toch echt wel jammer. Heb dus alleen mijn startnummer als bewijs en een paar foto’s.

De komende periode ga ik even op mijn gemak wat duurloopjes doen. Even geen schema, maar gewoon weer even gaan genieten van het lopen zoals ik dat eerder deed. Weer in mijn ritme komen en dan na de vakantie ga ik weer een schema oppakken.

Tussendoor misschien nog eens een klein loopje in de buurt doen (Delft of Wateringen ofzo), maar geen grote evenementen even voor mij.

Vorig weekend ben ik samen met Roel naar de Ardennen geweest. Nee niet om te duiken en ook niet om te gaan hardlopen. Gewoon gezellig van elkaar genieten, de omgeving, het mooie weer en even heerlijk ontspannen en relaxen.

Beiden hebben we een druk leventje en om elkaar te kunnen zien moeten we toch wel wat plannen enzo. Roel en ik wonen een behoorlijk eind van elkaar vandaan en dat maakt dat je elkaar eigenlijk alleen in de weekenden kunt zien. Want om even voor een uurtje 2 uur heen en weer 2 uur terug te rijden, nee, zo gek zijn we ook weer niet.

Maar in de weekenden staan natuurlijk ook duiken gepland en afspraken met vrienden enzo. Dus vaak zijn er dan weer andere mensen in de buurt en kunnen we nog niet echt samen zijn.

Dus besloten we om gezellig samen een weekend weg te gaan, ook ter ere van zijn verjaardag.

Zo gezegd, zo gedaan, hotelletje zoeken op internet in La Roche en Ardenne en boeken maar. Werd ik nog een paar dagen voor het weekend opgebeld door het hotel dat er wat fout was gegaan bij de reservering en dat ze volledig vol zaten en ons niet konden plaatsen. Nou dat was natuurlijk niet zo fraai. Daar zit je dan. In de directe omgeving zou er ook niets meer te vinden zijn, daar er dat weekend een natuurmarathon gehouden zou worden (zie weblog van Moon).

Dus ben ik toch maar in Rochefort gaan zoeken. Daar zouden we immers ook een grot gaan bezoeken, dus dan makkelijker als je meteen in de buurt zit.

En jawel hoor, een fantastisch mooi hotel gevonden, met zwembad en sauna en ook nog een goed restaurant erbij. Het werd La Malle Poste in Rochefort.

(more…)