Hoorde zojuist op televisie een heel mooi gezegde, dat uitstekend aansluit op mijn vorige blog. Verdere woorden zijn overbodig.
" I love you not only for what you are, but for what I am when I am with you."
Elizabeth Barrett Browning (1806-1861)
Soms heb je in het leven van die momenten, waarvan je denkt, goh wat een toeval dat dit nu gebeurt. Of het echt toeval is, is natuurlijk de vraag. Ik weet niet of toeval echt bestaat of dat sommige dingen gewoon voorbestemd zijn om zo te gebeuren.
Op het moment gaat het ff niet zo lekker met me en zit ik in een dip. Er is in het afgelopen jaar ontzettend veel gebeurd (verhuizing en samenwonen in sept. 2007, problemen in de relatie, nieuwe baan per jan. 2008, einde relatie en samenwonen feb. 2008, wederom verhuizing maart 2008, niet prettig voelen in baan, nieuwe baan per juli 2008, helaas wederom niet thuisvoelen in huidige baan). Het laatste heeft er helaas toe geleid dat bij mij even de druppel de emmer heeft doen overlopen.
Eigenlijk had ik het al een beetje moeten zien aankomen. Had last van vage klachten, pijn in elleboog en in spier in knieholte, sliep slecht en werd vaak zwetend wakker, overdag moe en de leuke activiteiten die ik deed konden me niet echt voldoende opbeuren. Tekenen aan de wand zou je zeggen en waarom dan daar niet voldoende naar luisteren. Ik zou toch inmiddels beter moeten weten. Yep, I know, maar soms kan ik nog steeds ontzettend eigenwijs zijn.
Maar goed, recentelijk kwam ik iemand tegen die eigenlijk zo het tegenovergestelde van mij is. Wat chaotisch, niet zo opgeruimd en georganiseerd, niet zo materialistisch als ik. Kortom deze persoon staat gewoon vrij zorgeloos in het leven. Dat betekent natuurlijk niet dat die persoon geen zorgen heeft, maar hij/zij gaat er wel anders mee om. Maakt zich zoveel minder druk om de dingen die gebeuren en hoe ze gebeuren.
En kennelijk heeft het zo moeten zijn dat ik deze persoon precies nu weer in mijn leven tegenkom en we nader in gesprek raakten. Ik ben ontzettend blij dat dit is gebeurd en het doet me gelukkig goed.
Ik zie in dat ik absoluut aan bepaalde dingen moet werken. Laat me kijken door de bril van zijn/haar leven en geeft me voorbeelden hoe het anders kan. Maar bovenal geeft me de rust en de ruimte om mezelf te zijn, maar houdt me ook een spiegel voor. En ik merk dat ik op de momenten dat we contact hebben, heel rustig word en me minder zorgen maak. Dat ik me even niet zo druk maak. Dat ik wat zorgelozer tegen de dingen aan kijk.
En weet je wat nou het allerleukste is. Deze persoon weet het mogelijk zelf niet eens wat voor voorbeeld hij/zij is voor mij. Maar als hij/zij dit stukje leest, weet ik dat de herkenning er zal zijn.
Dus bij dezen, lieve persoon, bedankt dat je er bent!!!!!
Zoals je in een eerdere blog kon lezen, kwam ik met panne in de Ardennen te staan. En dat leverde de nodige problemen op. Hier volgt het hele verhaal.
Maandag 30 juni heb ik mijn “nieuwe” auto gekocht bij Autobedrijf X (zal geen namen noemen) in Doetinchem. Het is een 8 jaar oude Ford Focus, maar hij krijgt een grote beurt, een nieuwe APK en 6 maanden BOVAG garantie bij aflevering. Dus ik heb er gewoon vertrouwen in. Tenslotte heb ik oudere auto’s gereden, zonder noemenswaardige problemen.
Op vrijdag 25 juli rij ik naar de Ardennen toe en ondervind ik geen problemen. Althans ik kan me niets herinneren.
Zaterdags willen we naar de activiteit rijden en omdat we auto’s tekort komen, besluit ik ook te rijden. Maar dat is natuurlijk leuk gezegd, moet je auto wel starten. Ik snapte er natuurlijk helemaal niets van, want ik had toch geen problemen gehad onderweg. Controleerde nog even of ik misschien lichten aan had laten staan of zo, maar dat was ook niet het geval. Nou ja, we moeten weg, dus we kijken er vanavond nog wel even naar. Het kan tenslotte toch niets ernstigs zijn.
’s Avonds controleren we nog met het boekje erbij een paar dingen als oliepeil, bougies, zekeringen en krijg ik uiteraard de vraag of ik wel voldoende brandstof heb. Ja dat heb ik, ik ben wel een vrouw en (bijna) blond, maar zo dom ben ik ook weer niet. Het rare is dat de startmotor wel draait, maar daarna niet aanslaat. Net alsof ie niet voldoende power heeft.
Ik weet het echt niet meer, maar omdat het inmiddels avond is, kunnen we ook niet veel meer doen. Ik zal de ANWB of iets dergelijks moeten gaan regelen morgen.
Omdat mijn auto nog steeds niet gerepareerd is, zit ik met een vervoersprobleem en ik wil toch eigenlijk wel graag naar het weekendje in de Ardennen (2-3 augustus).
Op zaterdag staat de pre-GODD gepland. Twee duiken in La Gombe georganiseerd door Toine, ’s avonds BBQ op de camping, kampvuur en slapen op de camping.
Op zondag dan de echte GODD met duiken in Sprimont en La Gombe en ter afsluiting natuurlijk smikkelen in Sprimont.
Dus daar moest wel even iets op geregeld gaan worden en die werd gelukkig snel gevonden. Gerrit (van Duikforum) staat op de camping in Helden en wilde wel een rondje Helden – Deurne – Horst (ophalen van Toine) doen, om daarna door te rijden richting La Gombe. En ach hij rijdt toch in een bus, dus al mijn duikspul + extra troep kon allemaal mee.
Het was wel ff vroeg opstaan, want Gerrit zou al om 7.15 uur voor de deur staan, maar ja, je moet er iets voor over hebben.
Keurig op tijd arriveerde mijn taxi, spullen inladen, katten nog een laatste knuffel en daar gingen we op pad. Tussenstop bij Toine. Onderweg had Gerrit het hoogste woord, maar het maakte wel dat de tijd snel voor bij ging en voor we het wisten, konden we de auto al op het parkeerterrein bij La Gombe zetten.
Omdat we ruim op tijd waren, konden we iedereen welkom heten die na ons drupsgewijs aan kwamen zetten.
Het was dit keer aan mij de eer om met Jordie te gaan duiken. Spullen klaarmaken en te water. Het zicht was heel erg goed (al vond Jordie van niet, die vindt alleen maar het zicht in Hemmoor goed 
). Helaas was ik flink nat geworden. Dacht zelfs bijna aan een lek. Maar het kwam toch echt door mijn nekseal. Die moet nu echt vervangen worden. Iets mijn hoofd naar voren buigen en het water loopt zo mijn pak in.
Verder had ik ook last van een blazende automaat. Niet super erg, maar zo heel lichtjes blies ie de hele tijd extra lucht. Kon ‘m ook niet wisselen met mijn backup, omdat ie anders natuurlijk naast me continu aan het bubbelen zou zijn geweest. Had natuurlijk nog de mogelijkheid om mijn rechterkraan dicht te draaien, maar dan zou ook mijn inflator van mijn wing niet meer werken. Dus omdat het niet zo heel erg was, gewoon doorgedoken. Maar tussen de duiken door wel even bezig geweest om de middendruk wat bij te regelen.
Al ergens in maart heb ik me opgegeven voor een weekendje in de Ardennen met 65 mensen van Nieuwe Mensen Leren Kennen. Ik was wel in voor een weekendje actief zijn, maar ook een beetje genieten van de omgeving. Want de Ardennen blijft een onwijs mooie plek om te vertoeven.
Op vrijdag 25 juli was het dan eindelijk zover. Ik had de middag vrij genomen, zodat ik op mijn gemak mijn spullen kon pakken en richting de Ardennen kon rijden. Al met al werd het die middag wat later en om 5 uur zat in dan eindelijk in de auto. Iets meer dan 2 uur later kwam ik aan in het plaatsje Trois Ponts bij accommodatiecentrum Le Mont Saint Jacques. Er waren al enkele andere nieuwe mensen en ik kon ook meteen mijn plekje gaan zoeken op 1 van de slaapzalen.
Rond 9 uur werd het diner geserveerd, diverse quiches en salades. Tevens werd het spel Gotcha uitgelegd dat vanaf nu zou starten en zou doorlopen tot zaterdagavond 12 uur. Een ieder krijgt een kaartje met daarop de naam van een ander nieuw mens. De bedoeling is dan dat je deze persoon “vermoordt” met je waterpistool. Maar dan wel zo dat er geen getuige zijn. Dus het moet zo onopvallend mogelijk. Zodra je deze persoon hebt vermoord, krijg je het laatste kaartje van deze persoon en is dat jouw volgende slachtoffer. Die avond werd er eigenlijk nauwelijks gemoord…….
Genietend van een glas rosé en de sterrenhemel, besloot ik rond 12 uur toch maar naar bed te gaan. Beetje proberen bij te komen en mijn rug wat rust te geven (was op donderdagavond nog even lekker door mijn rug gegaan).