Emmie’s weblog

Als je alleen bent en ook nog eens veel activiteiten buiten de deur hebt, is het soms moeilijk om goed en gezond te blijven eten. Een normale maaltijd klaar maken en die dan in je eentje aan tafel opeten, vind ik niet zo gezellig. Dat het wel goed is en beter dan alle kant-en-klaar maaltijden heb ik recentelijk zelf ondervonden. Ik ben een aantal kilo’s aangekomen in het afgelopen jaar en wilde daar op een verantwoorde manier van af. Een dieet waarbij je jezelf voor een langere periode uithongert, is aan mij niet besteed. En ik heb ook geen zin in het jojo-effect wat dat toch vaak oplevert. Dus werd mijn eetpatroon en hoeveelheid onder de loep genomen door een voedingsdeskundige en werd een op mij afgestemd menu samengesteld. En het grappige is, ik moet eigenlijk meer eten dan ik gewend ben. Dat klinkt natuurlijk heel raar, maar er zijn een paar basisprincipes.

• Zorg voor voldoende (kleine) maaltijden op een dag. Dit betekent voor mij 6x op een dag eten: ontbijt, tussendoor, lunch, tussendoor, avondmaaltijd en een tussendoortje.
• Zrog voor goede tussendoortjes. Fruit en salade zijn goede tussendoortjes. Sultana’s, Liga’s en Evergreens e.d. zijn eigenlijk gewoon caloriebommen. En waarom zitten er eigenlijk 2-3 in een pakje?
• Ontbijt ’s ochtends en neem daar de tijd voor. Je kunt je dag eigenlijk niet beginnen zonder ontbijt. Rijdt jouw auto immers zonder benzine of diesel erin? Nee, nou zorg dan ook goed voor je lijf. Die heeft ook brandstof nodig om dingen te kunnen doen…..
• Bereid zelf een goede avondmaaltijd. De kant-en-klaar maaltijden zijn vaak te zout, hebben te weinig voedingswaarden en vaak te veel calorieën. Gewoon een stukje vlees, groenten en wat aardappels of pasta of rijst. Het hoeft niet moeilijk of een culinair hoogstandje te zijn.
• Eet je toetje van het avondeten als tussendoortje en niet meteen na de maaltijd. Op die manier heb je nog iets lekkers later op de avond, als je weer even lekkere trek krijgt.

Door deze dingen aan te houden en nog wat specifieke punten die op mij zijn afgestemd, ben ik inmiddels een aantal kilo’s kwijt en met name een flink aantal centimeters. Zonder er eigenlijk moeite voor te hebben hoeven doen. Gewoon “normaal” eten.

Het lukt me echt niet altijd. En soms zijn er gewoon momenten waarop ik behoorlijk sjoemel omdat koken er dan echt ff niet in zit. Maar ik probeer zoveel mogelijk om zelf mijn maaltijd te koken en ook de rust te nemen door aan de eettafel te gaan zitten en daar te eten. Zonder tv kijken. Soms wel met het doorbladeren van een tijdschrift. Anders is het wel heel erg saai……

Vandaag heb ik een heerlijke prei-gehakt-taart gemaakt. Het is echt al heel lang geleden dat ik die heb klaargemaakt. En hij was toch lekker! Ik heb er echt van genoten. En op dit soort momenten denk ik weer, zie je nou wel, het kostte me echt niet zo heel veel tijd. Even voorbereiden en de oven deed de rest en in die tijd kon ik mooi andere dingen tussendoor doen. Dus bij deze nog maar weer eens een oproep aan mezelf: goed voor jezelf (blijven) zorgen Esther!!!!

Kreeg vandaag wel een heel erg leuk plaatje doorgestuurd, dat ik jullie natuurlijk niet wilde onthouden……

Je kunt geluk lief meisje
niet grijpen met je hand
niet zetten in een lijstje
niet binden in een band.

Je kunt het zelf niet maken
van hout van steen of zand
niet breien en niet haken
niet knippen uit een krant.

Je maakt het niet van aarde
ook niet van gras of hooi
en omdat je het niet maken kan
is geluk zo mooi.

‘t Is een ongeschreven liedje
de vogels zingen het uit
het woont in hoge hemelen
en diep onder je huid.

Recentelijk heb ik alle oude berichten die ik ooit in een weblog heb geschreven ook toegevoegd aan deze weblog. Ik had ze nog in een oude database staan, dus moest ze even handmatig toevoegen. Kwestie van tekst kopiëren en dan plakken en klein beetje opmaak veranderen. Het was wat omslachtig, maar ach, het resultaat mag er nu wezen. Alle ooit door mij geschreven berichten op een weblog staan nu allemaal in deze ene, naar mijn mening, erg mooie weblog.

Wat wel erg grappig is als je dan die oude berichten doorleest, is dat ik eigenlijk nog niet zo gek veel ben veranderd de laatste jaren. Met enige regelmaat kan je in mijn post lezen dat ik weer de afwas moet gaan doen. Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel afwas doen. Op zich zou ik beter afzijn met een vaatwasser. Maar ja, van de andere kant, wat heeft een vaatwasser in je eentje voor zin. Die kun je dan ook pas na een paar dagen aanzetten, anders is het wel echt zonde van de energie en het water.

Maar goed, gisteravond was het weer eens zo ver. Mijn aanrecht was nauwelijks meer te zien door de hoeveelheid afwas die er stond. Nou moet je niet denken dat alles smerig is hoor en dat de borden bijna weg kunnen lopen. Zo vies ben ik nou ook weer niet. Ik spoel alles keurig af en zet het dan op elkaar gestapeld op het aanrecht. Als ik 5 minuten extra zou nemen, zou ik het even met sop af kunnen doen. Ik heb een tijdje terug al een heel mooi afdruiprek gekocht bij de IKEA. Dus als ik nou ipv alles alleen even te spoelen, alles gewoon met een sopje afdoe en op het afdruiprek zet, dan kan ik het een paar uur later zo in de kasten opbergen. Mja, ik neem het me iedere keer voor, maar op de een of andere manier krijg ik het maar niet in mijn ritme. Ik weet niet wat het is.
Dus gisteravond kon ik weer een grote afwas gaan doen. En ik vind het echt fantastisch om het aanrecht leeg te zien worden (en het afdruiprek vol).

Van de andere kant zie je als je naar de oude berichten kijkt, dat ik soms maar een of 2 berichten per maand schreef en dan soms weer een paar maanden niet. Daar kon ik in eerste instantie ook niet echt mijn draai in vinden. Ik vind het ontzettend leuk om te schrijven, maar op de een of andere manier ontschoot het me dan weer. En kwam ik er weer te laat achter dat ik dat bericht eigenlijk wel op mijn weblog had willen plaatsen. Maar ja, om nou iets te gaan plaatsen dat een paar weken geleden is gebeurd, is ook niet altijd zo zinvol.

Het aantal berichten dat ik door de jaren heen heb geschreven:

2003: 16
2004: 12
2005: 13
2006: 23
2007: 35
2008: 33

Er zit dus absoluut een stijgende lijn in. En als je dan ook nog naar de afgelopen maanden kijkt, zie je dat ik er zin in heb gekregen. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat het zien van de oplopende statistieken en de leuke reacties die ik op mijn berichten krijg, me wel een extra stimulans geven om door te gaan.

Dus als jullie het leuk vinden om hier te lezen en graag zouden zien dat ik door blijf gaan met bloggen, check dan met enige regelmaat mijn weblog en schrijf zo af en toe eens een reactie. Dan ga ik nu wederom beloven om vaker te schrijven. Mmmm, waar ken ik dat ook al weer van……

Gisteren stond er een Duikforum duikje gepland bij de Nieuwe Kerkweg. Zaterdag zag het er even niet al te rooskleurig uit. Maar toen ik gisteren opstond, was het buiten prima in orde. Geen sneeuw, het was droog, wegen waren gewoon wat nattig, dus niets aan de hand. Om half 9 zat ik vol goede moed in de auto op weg naar Zeeland.

Op de duikstek aangekomen, kwam al snel de rest ook aangereden. Er werd weer flink gezoend en bijgekletst. De indeling werd gemaakt en iedereen had zin in een mooi duikje. Het zicht was vrij goed (3-5 meter) en er was ook nog voldoende onderwaterleven. Zeedonderpadden, botervisjes, millenium wratslak, groene wierslakken, buikstreepnemertijnen (mmm minder dat ze hier ook zitten, maar ze worden echt wel mega lang zeg), en uiteraard de krabbetjes, de kreeften en de grondels.
Het was een erg relaxte duik. Het water is inmiddels behoorlijk afgekoeld (ongeveer 7-8 graden), en mijn buddy Pim gaf dan ook op 44 minuten aan dat hij het wat fris kreeg (niet gek als je in een natpak duikt……). Dus ik zette een klein beetje de vaart erin om naar de instap terug te keren. Euh, niet helemaal goed ingeschat en derhalve kwamen we ver voorbij de steiger weer boven water. Ach dan nog maar een keer onderduiken om het stukje terug te zwemmen.

Goed en wel terug bij de auto’s komt de eerste sneeuw al uit de lucht vallen. Niet veel later staan we in een echte sneeuwstorm. Mmmmm, de 2e duik gaat er waarschijnlijk niet inzitten. Maar goed, eerst omkleden, iets warms drinken en een hoop lol. Wie gaat er nu nog met blote voeten in zijn sandalen rondlopen, vind je het dan gek dat mensen denken dat je Crazy Charles heet ipv Lazy Charles…….

Vanwege de actie Snertweekend werd er koers gezet naar de Kabbelaar. Daar gingen de kopjes erwtensoep en warme choco met slagroom er wel in. Ondertussen druk discussierend wat we nou moesten doen. Er was inmiddels al een weerswaarschuwing uitgegeven door de ANWB. Het sneeuwen hield maar niet op…… Omdat ik met dat weer toch graag nog enigszins met daglicht naar huis wilde rijden, besloot ik dat ik geen 2e duik meer ging maken, maar me huiswaarts zou gaan begeven. Uiteindelijk nam gelukkig iedereen dit wijze besluit. De een heeft een wat betere rit naar huis gehad dan de ander. Ik was wat minder fortuinlijk.

In Zeeland was het een rampenplan. Daar hadden ze dus nog niet eens gestrooid op de hoofdwegen. In Scharendijke zelf schoof ik al bij een kruispunt zo naar de andere weghelft. Gelukkig zonder negatieve gevolgen. Het verkeer kon nog om mij heen en ik kon rustig mijn weg vervolgen.
De N57 en N59 duurde maar en duurde maar. En ik hoopte dat het beter zou worden zodra ik op de snelweg zou komen. Niets was minder waar. Op de A29, A16, A58, zuidkant rondweg Eindhoven en de A67 was ook niet echt goed gestrooid. Het asfalt was in ieder geval niet te zien. Door de continue sneeuwval was het rijden sowieso al intensief. De snelheid was op de meeste plaatsten maar iets van 50-60 km/uur. Het maximale wat ik op de hele route heb gehaald is 80 km/uur geweest. En ik ben geen doetje.  Heb redelijk doorgereden, heb zelf ingehaald (mmmm best rottig dat wisselen van banen nu), en werd eigenlijk alleen maar ingehaald door grote auto’s met bijna voornamelijk Duitse kentekens.

Ongeveer halverwege heb ik even een stop ingelast. Ik was al behoorlijk moe en ik had wat last van mijn schouders en nek van het intensieve zitten. Dus bij een benzinepomp de weg af en even een lekkere warme choco drinken. Uiteindelijk kwam ik dan na een rit van 4 uur en een kwartier thuis. Onderweg ben ik helaas nog wel een 3-tal keren flink geslipt. Kalm blijven, koppeling in en niet te veel sturen, hielden me op het enigszins rechte spoor, zodat er verder niets is gebeurd. Behalve dan een extra stoot adrealine door mijn lijf.

Thuis aangekomen, liep ik toch wel enigszins te hyperen. De adrealine moest mijn lijf nog uit. Dus werd Evanescence ff flink hard aangezet (sorry buren), een kop warme thee gezet en een glas heerlijke whisky ingeschonken. Een half uurtje later was ik gelukkig weer wat rustiger. Toch had ik nog wel een raar gevoel in mijn lijf. Alsof je de hele dag op een wiebelende boot hebt gezeten. Maar ik was heelhuids thuisgekomen en dat was het allerbelanrijkste.

Het was me in ieder geval een dagje wel. Gelukkig heb ik ook nog een mooie duik kunnen maken.

Voor meer foto’s kun je kijken op: http://picasaweb.google.com/esther.van.seters/DuikenNieuweKerkweg

Toen ik nog in Den Haag woonde, was ik met vlagen behoorlijk verknocht aan het online spelen van Kolonisten van Catan. Het mocht die naam officieel niet voeren van de makers van Catan, dus hadden ze er iets anders op bedacht. Diverse online spellen waren er, maar mijn voorkeur gaat nog steeds uit naar Pioneers of Peru, verzonnen door de mensen van de website Wannagame. Op hun site kun je het programma downloaden alsmede de Wannagame Messenger om online spelers te vinden. Je kunt zelf een spel hosten of je kunt gewoon bij een spel aanschuiven.

Alle soorten “maps” kunnen er gespeeld worden. En ook hier heb ik dan de voorkeur voor Full Catan (de versie met steden en ridders) of Forest Escape (eerst alleen maar bos, waar je dus letterlijk uit moet ontsnappen.

Recentelijk dacht ik er nog aan, hoe leuk ik Kolonisten vind. Maar ja, in je eentje is dat best moeilijk spelen. Was ff vergeten dat je het natuurlijk ook online kan spelen . Mijn computer heeft recentelijk een nieuwe installatie gehad en daardoor ben ik weer met een schone lei begonnen met alle software etc. Het was dus weer even zoeken waar ik alles kon downloaden. Maar met een kleine search in Google ben je er dan natuurlijk zo. Snel de progjes downloaden en installeren.

Na installatie meteen gejoined bij een ranking Full Catan spel. Ja, ach, als je springt, doe het dan meteen in het diepe he. Ik ga er meteen vol tegen aan. En het leuke is, ik ben het nog niet verleerd. Weet nog precies hoe alles werkt, hoe de knoppen werken, wat de spelregels zijn. En verdraaid, ik win het eerste potje toch ook nog………

Als je het spel op “normale” uren online speelt, vind je voornamelijk gewoon Nederlanders. Maar als je nou voor ons NL op ongebruikelijke tijdstippen gaat inloggen op de Wannagame Messenger om spelers te zoeken, zitten daar ook mensen uit bijv. Amerika op. Dan is het eigenlijk nog veel leuker. Alhoewel, het is wel slecht voor je nachtrust. Mag de pret niet drukken, ik ben immers toch een avondmens.

Nu de gure, koude wintermaanden er weer aankomen, heb ik in ieder geval weer mijn favoriete spelletje tevoorschijn getoverd. En ook al zijn er dan ff geen vrienden in de buurt om het bordspel mee te spelen, de online versie is net zo leuk!!!!

Voorbeeldje van de start van een Forest Escape spelletje

In mijn vorige post schreef ik:

Maar zelfs mijn zus kan het in haar eentje niet opnemen tegen mijn vriendengroep.

Dat klinkt natuurlijk niet zo aardig, maar zo is het helemaal niet bedoeld. Mijn zus is een schat van een meid en ze heeft een lieve vriend waar ze volgend jaar zelfs mee gaat trouwen. En ze staat heel vaak voor mij klaar en zorgt met regelmaat voor mijn katten. En ondanks dat we elkaar regelmatig zien, samen naar de Ladies Night in de bios gaan, samen shoppen, veel bellen en mailen, is het toch anders dan bij vrienden.

Ik zou bij wijze van spreken kunnen zeggen tijdens een willekeurige week: op maandag ga ik naar C., op dinsdag naar M., op woensdag naar P., op donderdag naar D., op vrijdag naar S., op zaterdag naar N. en op zondag ga ik een dagje duiken met mensen die ik ken van Duikforum. Op die manier heb ik dan een hele week doorgebracht. Ben iedere avond onder de pannen. Mijn vrienden val ik er niet super lastig mee (al vinden goede vrienden dat natuurlijk nooit erg……).
Maar om nou iedere avond met mijn zus door te brengen…….. Het is een schat van een meid, maar of ik daar nou happy van word……

Haar reactie op deze blog, kan ik trouwens al voorspellen hoor. Maar ondanks haar protest, wil ik toch ff laten weten dat ik het ontzettend tof vind dat we (weer) goed contact hebben. Ik vind het een onwijze eer dat ze me heeft gevraagd om zowel getuige als ceremoniemeester te zijn op haar bruiloft volgend jaar.
Ze is soms een beetje een raar mens en als een verliefde puber gaat ze op dit moment alle concerten af van Kane. Maar dat is ook weer haar charme.

Meid, ik zal je gaan missen als ik straks weer in de Randstad woon, maar we blijven genoeg leuke dingen samen doen. Enne, in Den Haag kun je ook leuk shoppen hoor. En het strand is lekker dichtbij. En er zijn goede restaurants, en, en, en, en……….

Oja, bijna vergeten, maar Mr. D. woont ook in Den Haag he………………

Vrienden, wat zijn ze toch belangrijk in het leven. En in mijn eigen geval, eigenlijk nog belangrijker dan familie. Met mijn familie heb ik niet zoveel, behalve dan met mijn zus. Maar zelfs mijn zus kan het in haar eentje niet opnemen tegen mijn vriendengroep.
En in het afgelopen jaar heb ik zo goed gemerkt hoe belangrijk het is om vrienden te hebben, maar ook om vrienden dichtbij te hebben.

Vorig jaar september verhuisde ik voor de liefde van Den Haag naar Weert. Ik zei mijn huis en baan op en zei mijn vrienden gedag. Natuurlijk zouden we elkaar blijven zien en met de ontwikkelingen van deze tijd (email, MSN. gsm, Skype etc) kun je ook op afstand natuurlijk makkelijk contact houden. En toch kan dat laatste een arm om je schouder of een goede knuffel NOOIT vervangen.

En wat heb ik het in het afgelopen jaar gemist om heel spontaan te besluiten om ff bij een vriendin een bakkie thee te gaan drinken. Want nu heb ik dan wel ff een rit van bijna 2 uur voor de kiezen, om nog maar niet te spreken over de terugreis……

In de afgelopen dagen zijn er een paar voorbeelden langsgekomen, waarin ik zo blij ben dat ik goede vrienden heb, maar ook dat ik enorm blij ben dat ik straks weer dichtbij ze in de buurt woon. Zondag ben ik met een vriendin naar Kijkduin geweest. Even gezellig wat drinken en ondertussen moesten we alle verhalen nog aan elkaar vertellen van de afgelopen periode. We merkten dat we elkaar zo lang niet hadden gesproken en dat er toch behoorlijk veel in onze leventjes was gebeurd. Zo face to face zijn de gesprekken toch ook weer heel anders. Dus maar even langs de supermarkt om boodschappen te doen, zodat we ook nog de tijd hadden tijdens het avondeten. Uiteindelijk stapte ik dan om half 9 in mijn auto om het hele stuk naar Deurne weer terug te rijden. Maar wat zat ik na te genieten in de auto. Het had me zo’n goed gedaan. De gezelligheid, de goede gesprekken, maar ook ff het geneuzel als 2 meiden.

Van de week kreeg ik van een vriend, die ik helaas ook al weer even niet heb gezien, de volgende tekst in een mailtje:

Kan me goed voorstellen dat je daar in het verre zuiden je draai niet kan vinden. Het is nogal wat. En daar voor een liefde zijn is anders dan alleen. En dan kan je nog zo goed zijn in vrienden maken, of het naar je zin hebben op je werk. Als je het niet naar je zin heb, moet je keuzes maken. En daar kan je alleen maar trots op zijn hoor! Wat vond ik jou stoer dat je de stap nam om die kant op te gaan. En wat vind ik je stoer dat je nu ook weer besluit terug te komen! Het is nogal wat en je doet het toch.

Ik was blij dat ik de steun kreeg die ik zo goed kan gebruiken. Door alles wat er is gebeurd, zit er soms wel eens de twijfel in of ik de juiste beslissingen heb gemaakt. Normaal ben ik niet iemand die spijt heeft van beslissingen. Op dat moment zijn het de goede beslissingen, anders neem je ze niet. Dat het kan veranderen en dat je een andere mening over iets krijgt, prima, maar dan moet je gewoon weer een nieuwe beslissing nemen.

Gisteravond had ik een (voor mij) zwaar gesprek met een goede vriend. De woorden die hij via de chat tegen me sprak, zorgden ervoor dat ik mega emotioneel werd. Man, wat mis ik het dan dat de persoon niet in de buurt is. Wat zou ik dan graag een arm om mijn schouders hebben en niet in mijn eentje achter de pc zitten te janken. Zware emotionele gesprekken zijn niet geschikt om te houden via MSN.

Maar goed, daar komt binnenkort gelukkig verandering in. Dan woon ik weer dichterbij mijn vrienden en is het makkelijker om iets af te spreken, spontane acties kunnen weer en er is vaker die knuffel die iedereen zo goed kan gebruiken.

Via deze hele onpersoonlijke weg wil ik mijn vrienden hartelijk bedanken voor het feit dat ze er zijn. Dat ze me in het afgelopen jaar zo gesteund hebben. Dat ondanks de afstand, ze er wel voor me waren. Dat ze probeerden om via MSN, sms-jes, mail, chat etc. mij een hart onder de riem te steken. Dat er soms nachtelijke chatsessies waren. Binnenkort krijgen jullie allemaal een hele dikke knuffel van me. Gewoon omdat ik van jullie hou en omdat ik blij ben dat ik zulke goede vrienden heb!!!!

Ik ben helemaal dol op mijn 2 katten. Maar vooral Doerak laat me af en toe helemaal in een deuk liggen met haar rare fratsen. Op internet zijn natuurlijk diverse filmpjes te vinden, die zo hilarisch zijn dat ik soms pijn in mijn buik heb van het lachen.

Dit filmpje is vooralsnog mijn favoriet. Ook de combinatie met de muziek vind ik geweldig gekozen.

Bij het zoeken op YouTube, kwam ik onderstaand filmpje ook tegen. Een paar herhalingen van het vorige filmpje, maar ook weer erg lachwekkende situaties.

Laat me jouw favoriete filmpje weten. Katten, honden, dieren in het algemeen. Ze kunnen soms echt geweldige momenten opleveren.

Mensen roepen heel vaak dat ze het zo druk hebben en dat ze maar niet toekomen aan hetgeen ze eigenlijk zo graag doen, bijv. duiken of lezen of iets anders. Ik denk dat die mensen onderstaande quote nog maar eens goed moeten overdenken:

Als je geen tijd hebt voor je passie, is het dan wel je passie?

Ik kan in ieder geval eerlijk zeggen, dat ondanks dat ik het druk heb of het financieel ff niet zo breed heb, ik toch altijd ruimte vrij maak om te duiken. Ik durf dan ook uit de grond van mijn hart te zeggen, dat duiken echt mijn passie is.

De betekenis van het woord passie is volgens de Van Dale:

pas·sie de; v
1. het lijden van Jezus
2. -s hartstocht, drift; hartstochtelijke liefhebberij

En aan de 2e betekenis, daar voldoet bij mij het duiken toch echt wel aan. Ik geniet intens van alle duiken die ik maak. Van het heerlijke rustige onderwater zijn, het bubbels blazen, de natuur. En ik hoop dit echt nog lang te mogen en kunnen doen.