Emmie’s weblog

Gisteren ben ik eindelijk weer eens gaan duiken in Zeeland. Na de Nieuwjaarsduik heb ik 2 weken geen duiken gemaakt omdat er op bijna alle zoetwaterplassen ijs lag. Ik heb geen ijsduikspecialty of anderszins een opleiding om onder het ijs te duiken, dus dat leek me geen goed idee. Vanwege de temperaturen zag ik het niet zitten om 2 uur heen naar Zeeland te rijden, daar 1 duikje te maken en dan weer 2 uur terug te rijden. 2 duiken op een dag met een temperatuur buiten van onder het vriespunt, zag ik niet echt zitten.

Vorige week zaterdag de 17e heb ik dan eindelijk een duikje gemaakt in de Beldert. Er lag nog wel wat ijs op de plas, maar we konden toch een duikje maken. Helaas had mijn buddy last van een blazende automaat (bevroren), waardoor ze bij mij op de longhose moest en we de duik voortijdig moesten afbreken.

Maar gisteren toch weer eens afgezakt naar Zeeland. Daar 2 heerlijke duiken gemaakt in het zilte Zeeuwse water. Samen met Merel gedoken bij Zoetersbout. We hebben o.a. een jonge zeedonderpad gezien en een paar millenium wratslakken. Deze slakken waren wel wat bruinig van kleur. Bij navraag bleek dat ze nu zo goed als niet eten en daardoor van kleur veranderen en soms zelfs wat verschrompelen.
Het was net laagwater geweest en de instap was wat lastig nu met de nieuwe trap. De vraag is nog steeds waarom ze die niet verder hebben laten doorlopen. Echter het water uitkomen met laag water bij Zoetersbout en de golven die vol op de kant staan, dat is een nog grotere uitdaging. We moesten echt elkaar helpen om uit het water te komen.

Bij de Zeelandbrug heb ik met Jenny gedoken. Eerst zag het er naar uit dat we niet konden duiken, Jenny was haar vin verloren bij de instap. Dus snel ff onderwater zoeken. Gelukkig vond ze haar vin weer terug en konden we aan de duik beginnen. Er waren nog steeds een hele hoop eierlegsels van de wulk. Maar wat mij nog het meest verbaasde, waren de orgies van rosse sterslakken. Je kon nauwelijks zien hoeveel er bovenop elkaar zaten. Het waren echte hoopjes met slakken. Dit had ik nog niet eerder zo gezien. Echt gaaf!

Vanaf de kant gezien zaten ze een beetje rechts van de pijlers en wat voorbij de pijlers.

We zijn tussen de pijlers door weer richting de kant gedoken. Wat verder ook opviel waren de grote zeesterren. Ik moet echt even mijn onderwaterbiologie bijspijkeren. Het lijkt namelijk alsof de zeesterren nu in de winter veel groter zijn. Maar het kan ook mijn eigen suggestie zijn.

Dank aan Jenny, Merel, Barend en Laurens voor hun gezelschap. Het was weer een supergezellige dag.

In mijn Picasa foto-album staan foto’s gemaakt door Laurens.

(more…)

Het wordt weer eens tijd voor de quote van de dag. En omdat ik zelf soms wel eens de neiging heb om een beetje te zitten piekeren, nu een quote die ik goed in mijn geheugen moet prenten.

Piekeren is net als schommelen. Je bent wel bezig, maar je komt niet van je plaats.

Een week geleden viel hier in de nacht van zondag op maandag een hele hoop sneeuw. In mijn vorige blog schreef ik nog over mijn sneeuwwandeling ’s avonds hier door de wijk. Vandaag had ik dan eindelijk de tijd om op mijn gemak van de sneeuw te gaan genieten bij daglicht. Gisteren reed ik al binnendoor van Deurne naar Valkenswaard en genoot intens van het mooie landschap, de prachtige witte bomen en de boerderijen en een molen onder de sneeuw.

Na vanochtend eerst op mijn gemak ontbeten te hebben, zag ik dat de zon aardig haar best deed, maar ook dat door de wat hogere temperaturen dan van de week, de sneeuw een klein beetje aan het smelten was. Tijd om op te gaan schieten. En vandaag nog te gaan genieten, want de vraag is hoe het er van de week bij ligt.

Dus snel aankleden, snowboots aan en warme trui en handschoenen en sjaal mee in de auto. Camera mee met extra batterij. En zo reed ik naar Recreatiegebied Heibloem bij Bakel / Milheeze. En daar heb ik heerlijk 1,5 uur gewandeld. Ik ben slechts een stelletje met 2 honden tegengekomen. Verder was het heerlijk stil.

Al bij mijn start bij het water (wat nu ijs is natuurlijk) zag ik een buizerd wegvliegen. Fantastisch toch.

De rechterfoto heb ik op internet gevonden. Zo ziet het er dus normaal gesproken uit.

Het was mooi, het was zalig. Het knisperende geluid van de sneeuw onder mijn schoenen, de sporen in de sneeuw van de dieren die er leven (o.a. konijntjes denk ik). Af en toe wel even opletten waar ik liep, want dan zag ik ineens toch wat ijs liggen en dan loop ik liever even een klein stukje omdan dat ik er misschien ergens doorzak.

De kou viel heel erg mee, denk dat het een paar graden boven nul was. De vraag is dus echt hoe lang de sneeuw nog blijft liggen. Maar dat maakt niet uit, ik heb er in ieder geval van genoten. Voor meer foto’s die ik heb gemaakt, klik op de foto hieronder.

Zo net terug van een heerlijke wandeling door de sneeuw. Vond het zo jammer dat er zo veel sneeuw lag en ik de hele dag moest werken. Bij thuiskomst hebben de katten al even gespeeld in de sneeuw. Nog voordat ze hun eten kregen, zodat ze makkelijk weer terug naar binnen te lokken zijn. Het zijn immers geen buitenkatten en met al die terroriserende buurtkatten wil ik mijn katten ook gewoon weer binnen hebben.

Hier in mijn wijk ligt er nog heel veel sneeuw. De wegen zijn redelijk begaanbaar, maar op alle “groene” delen in de wijk ligt de sneeuw er nog prachtig bij. En wat vind ik het dan heerlijk om als een klein kind de eerste stappen te maken in die smetteloze vlakte. Zo vanaf een afstand met twee voeten tegelijk erin springen. Of al sloffend zonder je voeten op te tillen door de sneeuw slenteren. En als je zo door die verse sneeuw loopt, knispert het ook zo leuk onder je voeten.

Het was echt heerlijk. En de kou, ach die viel best mee. Had mijn warme snowboots aan en dunne handschoentjes. Maar had geen muts of sjaal om. Gewoon zo lekker met mijn hoofdje in de kou. Ff een frisse neus halen. En nu gloeien mijn wangen en oortjes zo lekker. Zo even lekker een kop warme choco met slagroom maken……. Mjammie.

Recentelijk kreeg ik van een vriendin van mij een boek te leen. Ze zei dat het waarschijnlijk echt wat voor mij was. Het ging tenslotte over grotduiken. Haar vriend had het gelezen en vond het wel een redelijk boek, maar hij is niet zo’n gepassioneerde duiker als ik, dus wellicht dat ik enthousiaster over het boek was.

Dus ik begon te lezen in het boek “De diepte in” van Phillip Finch. Ik kende het boek totaal niet, maar het was nog niet zo heel lang uit (nov. 2008). Maar goed, het onderwerp is grotduiken (en diepduiken) en het gaat over bekende namen in de duiksport (euh ik moet echt wat gaan doen aan mijn kennis van namen in de duikwereld……).

Beschrijving op de achterkant van het boek:

De Australische Dave Shaw reisde op nieuwjaarsdag 2005 naar de andere kant van de wereld, op zoek naar een steile, met water gevulde krater in de Kalahari woestijn. Zijn reisbestemming lag bijna 300 meter onder het wateroppervlak. Het drama dat zich een week later afspeelde in Bushman’s Hole kan gerust een nachtmerrie genoemd worden.

Shaw daalde af in de diepte, voorzien van de meest geavanceerde duikuitrusting die er bestond. Net onder het wateroppervlak trof hij een smalle kloof in de kalkstenen bodem van het bassin. Hij glipte door de opening en verdween uit zicht, de wereld van licht en leven achter zich latend. Een tweede duiker daalde af in dezelfde kloof. Een van de weinige mensen die gekwalificeerd waren om Shaw hier te volgen was zijn beste vriend en vaste duikpartner, de Brit Don Shirley. In de wereld van het grotduiken was Shirley een meester onder de meesters.

Vijfentwintig minuten later was een van de mannen dood. De ander verkeerde in levensgevaar en zou de volgende tien uur van ademhaling tot ademhaling moeten vechten om te overleven.

Een verhaal over vriendschap tot de dood er op volgt, inspirerende heroiëk, het opzoeken van de menselijke grenzen en tragiek.

En dit is ook een perfecte omschrijving van het hele boek. De schrijver Phillip Finch is Amerikaans journalist en auteur. Hij publiceerde al meer dan tien boeken, waaronder zowel fictie als non-fictie. Als voormalig lid van een team van reddingswerkers in de bergsport, is hij al lange tijd geïnteresseerd in extreme sporten en hun beoefenaars. Daarnaast is hij een ervaren grotduiker.

En zijn eigen enthousiasme kan hij ook prima overbrengen. Ik heb echt genoten vanaf de eerste t/m de laatste bladzijde van het boek. Waarbij ik eerlijkheidshalve moet toegeven dat ik op het einde zelfs een aantal traantjes heb weggepinkt. Ik vind het dus een echte aanrader!!!

Verder kwam ik bij het zoeken op internet de cd tegen van Edward Reekers. Zijn cd “Child Of The Water” werd omschreven als een prachtige cd van Nederlandse bodem met fantastische luistermuziek.

Edward Reekers heeft een van de mooiste stemmen van de Nederlandse popscene en bewijst ook een zeer goed componist te zijn. Deze cd verveelt geen moment en is van begin tot eind van hoge kwaliteit. Een goede mix van prachtige luisterliedjes (The best of me, Never a moment, Long ago, far away, When wise men say), goede symphonische rock songs (Child of the water, Inside the pain, Strawberry Blonde), ijzersterke covers (Breathe, Eyes like twins) en lekker klinkende liedjes (I love you anyway, Belle of the Ball).

Mijn interesse was gewekt. Dus ben ik op zoek gegaan naar de cd en inmiddels heb ik ‘m ook al helemaal geluisterd. Het is inderdaad een heerlijke luistercd. Ontspannen muziek die je heerlijk onderuit gezakt op de bank kunt luisteren, maar ook prima als achtergrondmuziek kunt aanzetten.

Luister en oordeel zelf maar bij dit nummer.

Het grappige is dus dat hij al heel lang in de muziekwereld zit. Hij heeft liedjes geschreven voor het Nationaal Song Festival, commercials en jingles ingezongen, nasynchronisatie van de tekenfilmserie De Bobobops gedaan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik moet er weer eerlijksheidhalve bijzeggen dat ik deze informatie van zijn website heb geplukt, want ik kende hem niet. Nu maar weer verder met genieten van zijn prachtige muziek.

Het nieuwe jaar ben ik natuurlijk onder water begonnen. Gisteravond was ik met een stel malloten onder de Zeelandbrug waar we een feestje hebben gevierd. Het was dit keer al weer de 3e keer dat ik Oud & Nieuw onder de Zeelandbrug doorbracht. Zo tegen 12 uur ging ik samen met Dicky onder, zodat we al duikend het oude jaar achter ons zouden laten en het nieuwe jaar zouden verwelkomen. Het was een prachtige duik met een aantal zeedonderpadden, een galathea kreeftje, veel wulken en heremietkreeftjes en een rosse sterslak.

Met 3 vuurkorven en lekker warm aangekleed was het prima te doen onder de Zeelandbrug. Het was super gezellig en we hebben dan ook heerlijk feest gevierd tot ongeveer 4 uur. Toen zijn we weer terug gegaan naar de boerenschuur waar we eerder op de avond gezellig hebben gegeten. Daar stonden de veldbedjes en lagen de luchtbedden al klaar. We konden dus zo onze slaapzakken inrollen.
Helaas was het erg koud in de schuur zo zonder kachel en ik heb dan ook redelijk liggen bibberen in mijn slaapzak. Was ook al vroeg wakker. Toen iedereen wakker was, nog gezellig zitten ontbijten en nog na zitten kletsen over de gezellige nacht.

Tegen half 1 stapte ik in de auto op weg naar Vinkeveen. Daar zou vanaf 2 uur de Duikforum Nieuwjaarsduik plaatsvinden. Het was al redelijk druk toen ik aankwam. Gezellig om iedereen meteen het beste te wensen. En leuk om iedereen weer eens te zien.
Peer en Rob arriveerden ook redelijk snel daarna en we besloten om samen een duikje te gaan maken.

We zouden eerst naar het wrakje gaan en van daaruit langs de kerstboom, naar de schuit en de bus. Peer en Rob deden nog even masker afzetten (brrrr, moet er niet aan denken) en een valve drill in de bus. Toen gaf ik teken dat ik het koud kreeg en eruit wilde. Het werd me allemaal toch een beetje teveel. Op dinsdag 30 dec. nog 2 duiken gemaakt (zie blog Zalig winterduikdagje). Dan weer terug naar huis, spullen inpakken en de volgende dag weer richting Zeeland. Daar heb ik dus ’s middags nog een duikje gemaakt bij Zoetersbout met Laurens, Elzie, Danielle, Heidi en Merel.

Overigens was dat mijn eerste duik bij Zoetersbout na de dijkwerkzaamheden. Ze hebben de trap aan de rechterkant gemaakt (wel handig hoor, maar trap had iets verder door mogen lopen). Dus je moet nu eerst om de kop heen duiken, voordat je weer in de kom terecht komt. Het vreemde was echter dat we op de kop geen stroming hadden, maar zodra we echt in de kom zaten, werden Merel en ik behoorlijk met stroming meegenomen. Dat hadden we niet verwacht. De stek zelf is niet meer zo heel mooi als voor de dijkwerkzaamheden, maar wellicht dat dat nog opknapt.

Maar goed, door al die duiken en het korte nachtje in de boerenschuur, merkte ik toch dat mijn lijf wat aan het opbranden was. Ik had teveel van mezelf gevergd en had veel energie verspeeld. En in het koude water van Vinkeveen, had ik natuurlijk mijn energie hard nodig om ook weer warm te blijven. Dat lukte me dus niet meer zo goed en moest ik op 35 minuten aangeven dat ik de duik wilde afbreken. 4 minuten later waren we weer boven water. Sorry voor Peer en Rob, want door hun drooghandschoenen hebben zij het veel minder snel koud. Maar goed, dat risico zat er natuurlijk in.

Nog even staan nakletsen en daarna toch maar weer op pad naar huis. Doerak en Gizmo waren erg blij om mij weer te zien. Ik ben zelf lekker op de luie stoel geploft en heb niet echt meer wat gedaan (nadat alle spullen uit de auto gehaald waren en deze blog geschreven….).

Het nieuwe jaar is weer begonnen en ik hoop nog vele, mooie duiken te maken dit jaar.