2009 is weer bijna voorbij, 2010 staat voor de deur.
Ik wens iedereen het allerbeste voor 2010!!!
Uiteraard met veel geluk, liefde en in een goede gezondheid.
En natuurlijk prachtige duiken.
2009 was een super fantastisch jaar,
maar 2010 gaat nog veel meer leuks bieden!!!
Een tijdje terug kreeg ik via mijn collega een link doorgestuurd naar een website waar ze een Kerst Workshop Roofvogels en Uilen aanboden. Het was een heel middagprogramma op 2e of 3e Kerstdag. Met een diversiteit aan roofvogels en uilen. Mmmm, dat klinkt wel heel erg leuk. Ik stuurde de link dus meteen door naar Caroline, met de vraag of ze zin had om met mij mee te gaan. Ik kreeg daarop vrij snel antwoord dat zij zich al had aangemeld voor deze workshop, maar dat ze verder niemand had meegevraagd, omdat het best wel prijzig was. Ok, mooi, dan ga ik me ook snel aanmelden en hopen dat ik er nog bij pas.
Gisteren was het dan zo ver. Vol spanning reden we om 11.15 uur richting Berkel en Rodenrijs alwaar het zou plaatsvinden bij de Roofvogelboerderij (ofwel Birds@Work). We werden hartelijk welkom geheten en kregen lekker een bakkie thee. Op de tafels stonden voldoende lekkernijen. Allereerst kregen we een korte inleiding over roofvogels en uilen en al snel werd er een uil binnen gedragen. Wat een dropje was het toch om te zien.
Gelukkig mochten we snel zelf naar buiten. Eerst even een blik werpen op de vogels in hun hokken. Nog even geduld, dan zullen we beloond worden met de vogels in de buitenlucht. We leerden hoe we een valkeniersknoop moesten leggen en er werd ons uitgelegd waar nou eigenlijk het spreekwoord “iemand een loer draaien” vandaan komt. Valt overigens nog niet mee hoor, om de loer goed te draaien…… 
Warme choco met slagroom, glühwein, koffie/thee en lekkere snoepjes was er in overvloed. Zeker de warme dranken waren erg welkom, want het was toch best wel koud buiten.
Maar daar kwamen de vogels aan. Een aantal mensen kreeg een speciale handschoen aan, zodat er geen kleding kapot kon gaan door de scherpe klauwen, maar met name omdat als een roofvogel voelt dat er iets klopt onder zijn klauwen, hij zijn klauwen vastzet in “zijn prooi”. Dit is een automatische reactie, die zeker 5 minuten kan aanhouden. Zijn klauwen zijn dan volledig verstijfd en je krijgt die echt niet los. Niet fijn natuurlijk als dat net in jouw arm is. Dus de speciale handschoen aan, zodat hij niets voelt kloppen en zich dus ook niet vastzet. 
Omstebeurt kregen we een Kerkuil, een Europese Oehoe, een jong exemplaar van de Melkoehoe, een Kuif Caracara en een Roodstaartbuizerd op onze handen. Wow, dit was echt fantastisch. Echt onbeschrijflijk hoe mooi dit is. Zo dichtbij zo’n prachtige vogel. En wat een verschil in gewicht. De Kerkuil die slechts iets van 350 gram weegt en de Roodstaartbuizerd die gewoon 1,5 kilo weegt. Dat verschil voel je wel hoor. De jonge Melkoehoe liet om de halve minuut ongeveer horen dat ie aanwezig was. 
Dit doet ie om er zeker van te zijn dat zijn ouders wel prooien aan blijven leveren. Als hij zich niet laat horen, denken de ouders dat hun jong is overleden en dat ze dus geen prooien meer hoeven te vangen en aan te leveren. Uilen kunnen namelijk helemaal niet zo goed zien als wij wel denken. Het jagen in de nacht doen ze voornamelijk op hun gehoor en niet op zicht. Alleen uilen die gele ogen hebben, kunnen wat beter zien en die jagen dan ook wel eens overdag.
Na een lange fotosessie met deze 5 prachtige vogels, en tussendoor weer even wat warme choco, werden we in 2 groepen verdeeld en werd er achtereenvolgens met een Woestijnbuizerd en een Bengaalse Oehoe gevlogen tussen de 2 groepen. 
Bij de Woestijnbuizerd mocht er een stukje ééndagskuiken op je handschoen gelegd worden. De vogel kwam dan van de andere kant laagvliegend overgevlogen en landde dan op je handschoen, waar ie zijn snackje mocht opeten. De Bengaalse Oehoe werd geroepen met een fluitje en als hij dan geland was op je handschoen, mocht je ‘m zelf het snackje voeren. Dat was helemaal bijzonder.
Als afsluiting kregen we nog een vliegshow te zien van een volwassen Zeearend en een juveniele Zeearend die toch nog wel het een en ander moet leren. En mocht de Giervalk uiteindelijk zijn prooi op de loer daadwerkelijk pakken.
Het was echt een supermiddag. Caroline en ik hebben echt enorm genoten. Wat een prachtige beesten zijn dit toch. Het was totaal niet eng om die grote roofvogels op je hand te hebben. Parkiet Pietje van Caroline is gevaarlijker hoor, want die pikt zo in je wang en daar hoefde je bij deze roofvogels niet bang voor te zijn. Het zijn natuurlijk geen troeteldieren, maar soms wel enorm aaibaar, zoals de Kerkuil. De Arendbuizerd en Giervalk vond ik de machtigste vogels, de Kerkuil een schatje, de Melkoehoe een schreeuwlelijk en de juveniele Zeearend een beetje een domoor. Het was fantastisch!
Ik hoop nog eens de Slechtvalk in het echt van dichtbij te mogen meemaken, want die heeft mijn hart gestolen begin dit jaar door de webcams van Beleef de Lente. En door deze prachtige workshop is die droom nog groter geworden.
Voor meer foto’s kun je een kijkje nemen op mijn Picasa Webalbum.
Afgelopen zondag zijn Alex en ik weer richting Duitsland gegaan. Om 5 uur ging de wekker. Een blik naar buiten werpend, sloeg toch de twijfel toe. Het had behoorlijk gesneeuwd gedurende de nacht en de vraag rees toch of het verstandig was de weg op te gaan. Een sms naar Alex dus. Ondertussen ging ik gewoon verder met inpakken, water koken en douchen. 10 minuten later belde Alex me op. Ook hij had zijn twijfels. Even een telefoontje naar Jan leverde op dat de snelweg vrij goed te doen was, dus besloten we om toch maar richting Duitsland te gaan. Het stuk van Voorburg naar Reeuwijk waar we hadden afgesproken, kostte me echter toch wel wat extra tijd. Maar we waren nu immers al op pad, dus we zien wel waar we komen. Onderweg nog een malloot die ons van de weg wilde rijden, omdat wij hem wilde inhalen.
Helaas was de hele route tot aan de grens toch al best een opgave. Nederland is echt niet ingesteld op dit winterse weer. Richard en Annet hadden onderweg al opgebeld, dat ze afhaakten en terug naar huis gingen. In Duitsland werd de snelweg gelukkig weer goed, dus vervolgden we toch maar onze weg. Al met al deden we er vanaf Reeuwijk ongeveer 4,5 uur over, waar we er normaal 3,5 uur over doen. Te overzien dus.
Cas en Jan waren al aangekomen en hadden hun spullen al opgebouwd. Die zouden dus snel te water gaan. Verder waren ook Ramon, Benjamin, Jonas en Pieter er om te gaan duiken. Gezelligheid volop dus. Deze jongens waren de dag ervoor al aangekomen en hadden de nacht in Willingen doorgebracht. Het vroor die nacht echter wel 22 graden…… Behoorlijk koud dus. Ach het water in de mijn is altijd een constante 8 graden, dus dat zou lekker warm zijn ten opzichte van de Oosterschelde die nu iets van 5 graden is.
Alex en ik maken een hele mooie duik in de rechtergang en in de linkergang tot aan de kerstboom. Het gaat soepel en ontspannen. Grappig dat je je toch steeds comfortabeler gaat voelen in deze omgeving. Niet dat ik bang ben geweest van te voren. Maar toch voelt het steeds vertrouwder, duik je ontspannender, ga je nog beter je slagen maken en dus gaat ook je luchtverbruik omlaag. Waar ik recentelijk nog op een 19-20 l/min zat, haalde ik nu een mooie 17 l/min. Dat is fijn natuurlijk, want dat maakt dat je verder de mijn in kunt komen.
Weer terug was het grappig om te zien hoe je spullen en pak waar je bijstond aan het bevriezen waren. Nou ja, grappig, je kan er dan dus niets meer mee. Alex zou met Jan en Cas nog een duikje gaan maken. Ik hield het toch voor gezien. Had het te koud gekregen en kon me niet voldoende opwarmen om aan een 2e duik te beginnen. Heb mijn spullen in de toiletruimte onder de handendroger wat laten ontdooien. 
Ben daarna lekker een stukje gaan wandelen, terwijl de mannen onder waren. Na de duiken hebben we bij het restaurant op loopafstand nog even wat gegeten. Daarna begon de lange weg terug naar huis. En het werd een echt lange weg. Net als in Nederland, had het in Duitsland ook bijna de hele dag gesneeuwd. En helaas waren de wegen ook hier erg slecht. Wat ons overigens wel verbaasde. We hadden verwacht dat ze hier toch beter op winterse omstandigheden waren voorbereid.
Maar goed, het was dus erg slecht. Ook viel er continu sneeuw die recht op ons af kwam. Dat is dus extra vermoeiend auto rijden. En in Duitsland waren de wegen slecht, maar in Nederland waren ze mogelijk nog slechter. Mijn auto bij Reeuwijk was volledig ondergesneeuwd. Moest eerst behoorlijk wat sneeuw weghalen voordat ik überhaupt een deur kon openen. Kwam ook nauwelijks weg. Het laatste stuk op de A12 was het echt glibberen en glijden, zelfs op de rechterbaan. En ik heb toch winterbanden onder mijn auto zitten. Toen ik dan ook rond kwart over 11 voor mijn huis parkeerde, was ik blij dat ik thuis was. Snel de spullen naar binnen, een lekker glaasje Limoncello inschenken en even onderuit zitten en bijkomen. De terugweg had in totaal meer dan 6 uur geduurd…… Een lange dag dus.
Maar de duik heeft alles goed gemaakt. Ik kan er zo intens van genieten. Volgende week gaan we weer. Hopelijk dan wel beter weer, want anders blijven we toch maar thuis…… We gaan niet weer zo’n rit maken.
Meer foto’s kun je hier zien.
Als je hoofd en je hart de juiste richting op gaan, hoef je je niet druk te maken om je voeten.