Emmie’s weblog

Een tijdje terug kreeg ik via mijn collega een link doorgestuurd naar een website waar ze een Kerst Workshop Roofvogels en Uilen aanboden. Het was een heel middagprogramma op 2e of 3e Kerstdag. Met een diversiteit aan roofvogels en uilen. Mmmm, dat klinkt wel heel erg leuk. Ik stuurde de link dus meteen door naar Caroline, met de vraag of ze zin had om met mij mee te gaan. Ik kreeg daarop vrij snel antwoord dat zij zich al had aangemeld voor deze workshop, maar dat ze verder niemand had meegevraagd, omdat het best wel prijzig was. Ok, mooi, dan ga ik me ook snel aanmelden en hopen dat ik er nog bij pas.

Gisteren was het dan zo ver. Vol spanning reden we om 11.15 uur richting Berkel en Rodenrijs alwaar het zou plaatsvinden bij de Roofvogelboerderij (ofwel Birds@Work). We werden hartelijk welkom geheten en kregen lekker een bakkie thee. Op de tafels stonden voldoende lekkernijen. Allereerst kregen we een korte inleiding over roofvogels en uilen en al snel werd er een uil binnen gedragen. Wat een dropje was het toch om te zien.
Gelukkig mochten we snel zelf naar buiten. Eerst even een blik werpen op de vogels in hun hokken. Nog even geduld, dan zullen we beloond worden met de vogels in de buitenlucht. We leerden hoe we een valkeniersknoop moesten leggen en er werd ons uitgelegd waar nou eigenlijk het spreekwoord “iemand een loer draaien” vandaan komt. Valt overigens nog niet mee hoor, om de loer goed te draaien……
Warme choco met slagroom, glühwein, koffie/thee en lekkere snoepjes was er in overvloed. Zeker de warme dranken waren erg welkom, want het was toch best wel koud buiten.

Maar daar kwamen de vogels aan. Een aantal mensen kreeg een speciale handschoen aan, zodat er geen kleding kapot kon gaan door de scherpe klauwen, maar met name omdat als een roofvogel voelt dat er iets klopt onder zijn klauwen, hij zijn klauwen vastzet in “zijn prooi”. Dit is een automatische reactie, die zeker 5 minuten kan aanhouden. Zijn klauwen zijn dan volledig verstijfd en je krijgt die echt niet los. Niet fijn natuurlijk als dat net in jouw arm is. Dus de speciale handschoen aan, zodat hij niets voelt kloppen en zich dus ook niet vastzet.
Omstebeurt kregen we een Kerkuil, een Europese Oehoe, een jong exemplaar van de Melkoehoe, een Kuif Caracara en een Roodstaartbuizerd op onze handen. Wow, dit was echt fantastisch. Echt onbeschrijflijk hoe mooi dit is. Zo dichtbij zo’n prachtige vogel. En wat een verschil in gewicht. De Kerkuil die slechts iets van 350 gram weegt en de Roodstaartbuizerd die gewoon 1,5 kilo weegt. Dat verschil voel je wel hoor. De jonge Melkoehoe liet om de halve minuut ongeveer horen dat ie aanwezig was. Dit doet ie om er zeker van te zijn dat zijn ouders wel prooien aan blijven leveren. Als hij zich niet laat horen, denken de ouders dat hun jong is overleden en dat ze dus geen prooien meer hoeven te vangen en aan te leveren. Uilen kunnen namelijk helemaal niet zo goed zien als wij wel denken. Het jagen in de nacht doen ze voornamelijk op hun gehoor en niet op zicht. Alleen uilen die gele ogen hebben, kunnen wat beter zien en die jagen dan ook wel eens overdag.

Na een lange fotosessie met deze 5 prachtige vogels, en tussendoor weer even wat warme choco, werden we in 2 groepen verdeeld en werd er achtereenvolgens met een Woestijnbuizerd en een Bengaalse Oehoe gevlogen tussen de 2 groepen. Bij de Woestijnbuizerd mocht er een stukje ééndagskuiken op je handschoen gelegd worden. De vogel kwam dan van de andere kant laagvliegend overgevlogen en landde dan op je handschoen, waar ie zijn snackje mocht opeten. De Bengaalse Oehoe werd geroepen met een fluitje en als hij dan geland was op je handschoen, mocht je ‘m zelf het snackje voeren. Dat was helemaal bijzonder.

Als afsluiting kregen we nog een vliegshow te zien van een volwassen Zeearend en een juveniele Zeearend die toch nog wel het een en ander moet leren. En mocht de Giervalk uiteindelijk zijn prooi op de loer daadwerkelijk pakken.

Het was echt een supermiddag. Caroline en ik hebben echt enorm genoten. Wat een prachtige beesten zijn dit toch. Het was totaal niet eng om die grote roofvogels op je hand te hebben. Parkiet Pietje van Caroline is gevaarlijker hoor, want die pikt zo in je wang en daar hoefde je bij deze roofvogels niet bang voor te zijn. Het zijn natuurlijk geen troeteldieren, maar soms wel enorm aaibaar, zoals de Kerkuil. De Arendbuizerd en Giervalk vond ik de machtigste vogels, de Kerkuil een schatje, de Melkoehoe een schreeuwlelijk en de juveniele Zeearend een beetje een domoor. Het was fantastisch!

Ik hoop nog eens de Slechtvalk in het echt van dichtbij te mogen meemaken, want die heeft mijn hart gestolen begin dit jaar door de webcams van Beleef de Lente. En door deze prachtige workshop is die droom nog groter geworden.

Voor meer foto’s kun je een kijkje nemen op mijn Picasa Webalbum.

Als je hoofd en je hart de juiste richting op gaan, hoef je je niet druk te maken om je voeten.

De handtekening die ik op diverse fora gebruik is voor vandaag de quote van de dag. Eerlijk bekennen dat ik niet weet van wie de quote oorspronkelijk is.

Zeg niet altijd wat je weet, maar weet wel altijd wat je zegt.

Sinds 2 februari werk ik bij de TU Delft op de afdeling Software Technology als secretaresse voor een 5-tal professoren. Even wennen aan de omgeving natuurlijk, ik kom tenslotte uit het bedrijfsleven, maar ontzettend leuk. Ben toch weer een beetje terug bij mijn roots zo met die informatica. Al hoewel de termen me hier af en toe echt om de oren vliegen en ik het niet meer kan bijhouden.

Recentelijk werd ik gevraagd door mijn leidinggevende Ilse om het afdelingsuitje te organiseren. Zo gezegd, zo gedaan. Meteen flink nadenken over wat je met een groep technische wetenschappers moet gaan doen…… 2 ideeën sprongen eruit en daar dan ook maar offertes van opvragen. Qua prijs lagen ze niet ver uit elkaar, maar toch werd door mijn directe collega’s die in het complot zaten besloten dat we het middagje strand zouden gaan doen. Gisteren was het dan zo ver. Het weer zag er in eerste instantie niet al te best uit. Ik schreef dan ook rond 9 uur op mijn Facebook “Esther van Seters heeft een leuk afdelingsuitje georganiseerd voor vandaag op het strand in Scheveningen. Waarom moet het nu dan regenen?????” Maar gelukkig, toen ik rond 11 uur richting Scheveningen reed, was het al wat opgeklaard en het leuke was dat het er op het strand echt prachtig uitzag. Een enkele wolk aan de hemel, maar verder vrij blauw en in ieder geval droog.

Vanaf half 1 druppelden mijn collega’s binnen in de strandtent Billabong Beach. Iedereen was erg nieuwsgierig naar wat we gingen doen, maar ik kon nog steed mijn mond dichthouden.

De teams werden ingedeeld en de fun kon beginnen. Het ene team ging zandsculpturen bouwen en het andere team ging vliegeren. Ik ging als eerste zandkasteel bouwen en als een stel kleine kinderen zaten we in het zand te proberen om iets moois te maken. Het was niet echt makkelijk, maar de belangrijkste tip was: water, water, water! Je hebt echt water nodig om het zand stevig te maken en er iets van te kunnen bouwen.
Over het eindresultaat zijn we zelf best tevreden. De jury uiteindelijk ook, want aan het eind van de dag, behaalden we een tweede plaats met ons idee van “Future in the ICT”.

 Linksbovenin de database, rechtsbovenin een Kindle, rechtsonder een mobiele telefoon, linksonder een laptop (mijn trots) en in het midden de welbekende “cloud” die verbonden is door bruggen en hups met de diverse apparaten……
Snappen jullie het allemaal nog, ik zelf in ieder geval helemaal niet, maar dat mocht de pret niet drukken.

Tijdens de korte break die we hadden, begon het behoorlijk te regenen, maar het zou een kort buitje zijn volgens Buienradar.nl en ook volgens de mensen van de organisatie en de strandtent. Op hoop van zegen dan maar. En ja hoor, nog geen 5 minuten nadat we weer begonnen waren met de activiteiten, stopte het met regenen.

Nu was het mijn beurt om te gaan vliegeren. Het is even wennen, maar na wat oefenen gaat het me al behoorlijk goed af. Er staat een flinke wind vandaag en dat maakt het wel extra moeilijk, maar ook wel des te uitdagender. Ik heb een hoop lol en vind het echt fantastisch. Dat is ook wel te zien aan de mooie foto’s die Eelco Visser van mij heeft gemaakt.

Inmiddels is de zon ook flink doorgebroken en wordt het ook steeds warmer. We kunnen de afsluitende BBQ dan ook prima op het terras doen. Iedereen geniet van het eten en het zonnetje en ik ben blij dat (bijna) iedereen het zo naar zijn zin heeft. Het afdelingsuitje van Software Technology is een behoorlijk succes geworden. Jippie!

Geen flatteuze foto van mezelf, maar goed……

Over een maandje mag ik het contract van mijn mobiele telefoon weer verlengen. Ik blijf gewoon bij mijn huidige provider Telfort, omdat ik daar verder dik tevreden over ben.
Nu begint echter bij mij al wel de vraag op te spelen, wat voor toestel ik ga uitkiezen. Bij Telfort mag je namelijk altijd een ander toestel uitkiezen of je krijgt korting op je abonnementsgeld. Ik kies altijd voor een nieuw toestel.
Op dit moment heb ik een HTC P3600 en ben daar op zich tevreden over. Er zitten echter 3 flinke minpuntjes aan, die ik op een volgend toestel toch wel weer anders zou willen hebben.

1. Bij de HTC P3600 werk je met een stylus. Een sms-je invoeren kan dus niet makkelijk met je duim. Er zijn wel software dingetjes voor zodat je dat wel zou kunnen doen, maar het toestel is wat groot en dat werkt dus niet echt makkelijk. Gewoon sms-jes en andere tekstdingen invoeren met je duim (uiteraard wel T9 erop, maar dat lijkt me inmiddels redelijk normaal).
2. Het toestel is eigenlijk iets te groot. Ik heb er een tasje voor gekocht die ik aan een broeksriem kan doen, maar dat staat eigenlijk niet echt zo lady-like….. Een handzaam toestelletje gezocht dus.
3. De camera die op dit toestel zit is van onwijs slechte kwaliteit. Dat mis ik toch echt enorm. Vond het altijd erg handig om onderweg wat leuke foto’s te maken. Een beetje fatsoenlijke camera zoals die op een Sony Ericsson zit bijv. wil ik er wel weer op hebben.

De voordelen die mijn huidige toestel heeft:

• Ingebouwde GPS, daardoor kan ik een TomTom of ander navigatiesysteem gebruiken.
• WiFi en GPRS, zodat ik onderweg kan internetten.
• OS is Windows Mobile6, is de nodige software voor te vinden.
• Synchronisatie met Outlook (agenda en contactpersonen)

Wat ik dus wil voor mijn nieuwe toestel (belangrijkste punten):

• handzaam
• Windows Mobile 6
• GPS, WiFi, GPRS
• goede camera

Iemand een goed idee welk merk en welk model ik moet kiezen????

Even een tussendoortje.

Je hoeft niet beter te worden dan je al bent, want dat ben je al.
Als je denkt dat je iets beter kunt doen, doe het dan.
Cheri Huber

Het is al weer een behoorlijke tijd geleden dat ik heb geblogd. Maar ja, wat wil je. Het was een hectische tijd afgelopen periode. Op donderdag 26 maart had ik ’s ochtends de overdracht bij de makelaar. Meteen daarna aan de slag met klussen. Manon arriveerde gelukkig snel en we begonnen meteen met het afplakken van de vloer. Toen we daar net mee klaar waren, kwam Clay al aan. We zijn compleet voor de middag en in rap tempo gingen we aan de slag. Aan het begin van de avond, toen we moe, maar voldaan aan de pizza zaten (van mijn onderburen – maar is geen aanrader), konden we concluderen dat we flink waren opgeschoten. Het hele plafond in de woonkamer en keuken was voorzien van een nieuwe laag verf. De rode muur in de woonkamer was inmiddels voorzien van een dubbele laag witte verf (en geen rood meer te zien….;-) ). En de rest van de muren waren ook al helemaal mooi cremewit geschilderd. We waren echt flink opgeschoten. Manon en ik bleven bij Rob slapen.

De volgende ochtend op tijd opstaan. Dicky had beloofd om al om 8 uur voor de deur te staan, zodat we lekker vroeg aan de slag konden. En belofte maakt schuld, dus stond Dicky ook keurig om 8 uur voor de deur. De oude rode muur kon nu ook de cremewitte kleur krijgen. Het plafond in de gang werd voorzien van een nieuwe witte laag en de badkamer ook. Ach en als we dan toch bezig zijn, kan de computerkamer ook wel gedaan worden.
Caroline had zich inmiddels ook bij ons gevoegd en zo was er een ervaren, vrouwelijk klusteam aan de slag.

Manon en Caroline gingen aan de slag met het behang op de slaapkamer.
Ondertussen moesten Dicky en ik ons omkleden in wat nettere kleding. We hadden helaas de crematie van Grietje. Ondanks dat ik het druk had met de verhuizing, ben ik toch heel blij dat ik geweest ben. Tenslotte kun je altijd nog een muurtje 2 weken later schilderen, maar een crematie kan je niet meer overdoen……

Zaterdag 28 maart was het dan verhuisdag. Manon en ik hadden de avond ervoor bij Daan en Maarten geslapen. Dus we konden met z’n vieren op tijd op stap. Die lieve Doerak en Gizmo waren totaal van slag. Ineens was er heel veel aandacht. Nog even een stressdagje “mijn kinders” en dan keert de rust weder.
Al met al verliep de dag zeer voorspoedig. Sofie kwam in Deurne nog helpen en in Voorburg stond een verse ploeg klaar. Aan het eind van de middag stonden dan ook al diverse spullen weer in elkaar (bed, kasten, dressoir etc.) en was de keuken al bijna helemaal ingericht. Na het eten reed ik met Daan mee naar huis om mijn auto en de katten in Deurne op te halen. Heel laat op de avond was ik weer terug in Voorburg en konden we met z’n drieën aan de eerste nacht in het nieuwe huis beginnen.

(more…)

Ja ja, de lente is begonnen. Nou ja, de meteorologische lente dan, maar de echte lente laat gelukkig ook niet lang meer op zich wachten. De krokussen laten zich al in grote getalen zien. De buitentemperatuur is gelukkig al wat gestegen. En zo komt het dat ik voor vandaag dan, ondanks mijn drukke agenda, toch ff een duikje had ingepland. Gewoon simpel bij de Beldert, maar wel heerlijk om weer mijn koppie onder water te steken. Het was al weer 1,5 maand geleden, dus het werd weer tijd. Lag iets minder rustig in het water, maar het was zalig om weer bubbels te blazen. Ik had afgesproken met Pim, maar ter plekke sloot Heleen ook nog bij ons aan. Gezellig.

Via het wrakje, waar een snoek ons verwelkomde, zijn we naar de cockpit gedoken. Daar stikte het van de krill. Weer terug richting de kant waar we nog even op de 4 meter lijn zijn blijven hangen. Helaas was er verder geen leven te ontdekken, maar het zicht was met 3-4 meter, wel weer aan de betere hand. In totaal zijn we 44 minuten onder water geweest.
Gelukkig ga ik volgende week weer genieten van de prachtige onderwaterwereld in Zeeland. Ik heb er zin in.

Verder ben ik geboeid geraakt door de vogels. Ja ook boven water kan het prachtig zijn. Op de website ‘Beleef de lente’ van de Vogelbescherming, kun je via de webcames een aantal vogels volgen terwijl ze nestelen, broed en hun jongen voeden. Op dit moment zijn er al 6 van de 8 webcams voor de diverse vogels in gebruik. Soms zijn er echter 2 webcams per vogelsoort. Op die manier kun je zowel in de nestkast kijken, als er net buiten. De webcams staan 24 uur per dag aan. En van bijzondere momenten worden korte filmpjes gemaakt, die je op elk gewenst moment nog eens kunt bekijken.

Een van de mooiere filmpjes die je nu kunt zien (behalve de livebeelden, want daar zitten soms echt mooie momenten tussen), vind ik wel het filmpje bij de slechtvalken, waarin je tot 3 keer een prooioverdracht ziet.

Je kunt die hier vinden en dan even kijken bij ‘Iets gemist’ en dan de datum 13 maart (ik krijg het filmpje helaas niet ingevoegd).
Op dit moment is de steenuil overdag redelijk actief, de ooievaars ook en het wachten is bij de steenvalk wanneer het vrouwtje haar eieren gaat leggen. Men verwacht echt ieder moment.

Edit: het eerste ei bij de slechtvalk is vanochtend (zondag 15 maart) rond de klok van 5.15 uur gelegd. Helaas gemist dus. Nu wachten op de beelden ervan.

Al sinds de tijd dat ik op de universiteit zat, ben ik bloeddonor. Een vriendin deed het al een paar jaar en haalde mij over om ook bloeddonor te worden. Die eerste keer ging het allemaal prima. Ik kreeg een uitgebreide check bij de keuringsarts alvorens ik een halve liter bloed mocht afstaan. Ik had nadien nergens last van, maar heb mezelf toen wel verwend met een lekkere biefstuk en een glaasje rode wijn……

De keer daarna ging het wat minder goed. Toen ik van de stoel afstapte na de afname, viel ik bijna flauw. De donorassistente zag dat ik volledig wit wegtrok en was dus op tijd bij me om me op te vangen. De afname was redelijk snel gegaan en waarschijnlijk lag het daar aan. Ze raadde me aan om voortaan te vragen of mijn stoel wat verder achterover mocht staan. Dan zou ik geen last hebben van duizeligheid.

Zo gezegd, zo gedaan en inmiddels heb ik, met gisteravond erbij, al 39 keer bloed gegeven in 17 jaar tijd. De volgende keer is weer een bijzonder moment en mag ik een cadeautje uitkiezen als erkenning.
Vrouwen mogen maximaal 3x per jaar bloed geven, voor mannen is dit vastgesteld op max. 5x per jaar. Dit vanwege het feit dat de ijzerreserve die in het lichaam nodig is voor de aanmaak van rode bloedlichaampjes, bij mannen hoger is dan bij vrouwen (over het algemeen). Verder mag je in bepaalde situaties een tijdje geen bloed geven (na gebruik van bepaalde medicijnen of bij een bezoek aan een bepaald land bijv).

Waar wordt het bloed nou eigenlijk op getest, want het moet natuurlijk wel veilig zijn voor de ontvanger later. Het bloed wordt getest op de volgende vijf infectieziekten:

• HIV (Aids-virus)
• Hepatitis B (geelzucht)
• Hepatitis C (geelzucht)
• HTLV (Human T-cell Lymphotropic Virus; leukemievirus)
• Syfillis (geslachtsziekte)

Verder wordt er in het laboratorium nog een check gedaan op je bloedgroep. En voorafgaand krijg je nog een kleine check bij de afname-assistent die controleert of je Hb-gehalte goed is en je bloeddruk in orde en die samen met je de vragenlijst doorneemt die je hebt ingevuld. Pas als dit allemaal in orde is, mag je door naar de afname.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik me nog steeds niet prettig voel bij het afnemen van mijn bloed. Als de naald in mijn arm gaat, heb ik altijd zo iets van “wat doe ik hier, waarom doe ik dit, ik vind het niet fijn”…… En toch ga ik iedere keer weer netjes naar het donorcentrum als ik mijn oproepkaart weer in de bus krijg. Tenslotte redt het wel mensenlevens, en ik moet er toch niet aan denken dat ik zelf een keer in het ziekenhuis lig en er zou dan niet voldoende bloed zijn om mijn leven te redden…… Persoonlijk ben ik van mening dat als je in normale conditie bent, geen ernstige ziekte hebt of anderszins een goede reden hebt om geen bloeddonor te zijn, iedereen bloeddonor moet worden. Het kost je een klein beetje van je tijd (maar wat stelt dat nou eigenlijk voor), maar je redt er wel een hele hoop mensenlevens mee.

Mocht je meer willen weten over Sanquin Bloedbank, kun je een kijkje nemen op hun website. Op hun website kun je veel informatie vinden over het donorschap, wanneer je bloed mag geven en waar je naar toe kunt (er zijn meer dan 300 afnamelocaties, dus vast ook wel bij jou in de buurt). Uiteraard kun je je op de website ook aanmelden als donor.

 Bloed geven doe je met je hart!

Ik ben een redelijk fervente “computeraarster”. Het is bij mij dan ook heel gewoon dat zodra ik thuiskom de computer aangaat, ik mijn mail check, diverse fora lees, uiteraard wat chat en gewoon wat surf op het internet. Uiteraard heb ik een aardige lijst met links naar diverse websites. Denk daarbij aan duiken gerelateerde sites (duikstekken, onderwaterleven etc.), persoonlijke websites en natuurlijk websites voor actualiteiten, nieuws en tv-programma’s.

Een van de websites die ik erg leuk vind en waar met regelmaat handige tips op staan, is Lifehacking. Voor uitleg over het begrip Lifehack, verwijs ik je graag door naar Wikipedia.

De volgende thema’s komen in elk geval aan bod op de site van Lifehacking:

1. persoonlijke ontwikkeling (bijv. 15 tips om positief te denken)
2. web 2.0 (google reader, rss of del.icio.us)
3. Mac-tips
4. Windows-tips
5. tips in en om kantoor (bijv. hoe effectiever te vergaderen)
6. tips in en om het huis
7. opvoedtips

Ik denk dat er wel voor ieder wat wils te vinden is op deze site.

Heb jij ook zo’n handige en leuke site? Stuur de link dan naar mij door of plaats ‘m bij de reacties. Ik ben erg benieuwd.