Category Archives: Persoonlijk

Afronden IVN Natuurgidsenopleiding

Op dit moment zijn Marcel en ik bezig met de afrondende fase van onze IVN Natuurgidsenopleiding. De laatste opdrachten worden geschreven en ons verslag over het adoptieterrein gieten we (samen met Sanne) in de vorm van een website. Met daarop allerlei informatie die we in de loop der tijd hebben verzameld en die we willen en kunnen delen. Uiteraard kunnen we die in de toekomst gewoon blijven vullen met nieuwe teksten en bevindingen.

Om de website alvast maar wat te promoten en meer bekendheid te geven, hier alvast een link: https://lentevreugd.wordpress.com

De komende weken dus nog even flink aanpoten om mijn verdiepingsopdracht op papier te krijgen en de laatste berichten te zetten op de website en dan kunnen we terugkijken op een intensieve, (bijna) 2 jarige opleiding, waarin we erg veel geleerd hebben, soms afgezien hebben (mega regen tijdens het waterweekend), gelachen hebben, ons kind gevoeld, grenzen verlegd hebben, maar bovenal veel plezier hebben gehad.
Onze stageopdracht (oprichten Fotowerkgroep) gaat even iets meer tijd kosten, omdat het bestuur ook nog wat andere werkgroepen wilde opzetten en dat liever tegelijkertijd deed. Maar die volgt nog in de loop van het jaar.

Ik ga / blijf me richten op allerlei kinderactiviteiten; vrijwilliger bij de Groene Basis (natuurexcursies voor basisscholen in Leidschendam-Voorburg) en vrijwilliger bij Staatsbosbeheer voor het kinderprogramma Hulpboswachter (in Bentwoud en Balij) en daarnaast blijf ik natuurlijk allerlei tellingen uitvoeren voor diverse organisaties, zoals SOVON en de Vlinderstichting. Kortom, voorlopig ben ik nog wel wat uurtjes zoet in de natuur!

Heerlijke avondwandeling

Nadat Marcel het laatste onderdeel van ons steigerhouten bankje voor de voortuin in elkaar had gezet, besloten we om nog even een avondwandelingetje te maken. De hoek om, straat uitlopen en we zitten in de Driehoek van het Bentwoud. Het zonnetje schijnt nog en we genieten van de natuur. We duiken een graspad linksaf op. Na 20 stappen stoot ik Marcel aan en wijs hem op een Haas die het pad af, het struikgewas induikt. Terwijl we de Haas nakijken, zien we er nog 1, en nog 1, en jawel hoor nog 1. En uiteindelijk hebben we gewoon 8 Hazen zien weg hoppen! Zoveel heb ik er nog nooit in 1 keer gezien.

Terwijl Marcel bezig is met de determinatie van een roofvlieg, voer ik de waarneming in van een Pinksterbloem onderwijl genietend van de zang van de Fitis. Wat een voorrecht om hier te wandelen. Ik wijs Marcel op een vogel in een boom die verderop staat. Kan ‘m niet echt thuis brengen; weliswaar een langere staart, maar toch zeker geen Ekster, ik mis het wit. Maar wat dan wel…. Gelukkig heeft Marcel wel zijn verrekijker mee genomen en die brengt dan ook uitkomst: we hebben zowaar een Koekoek gespot! Joehoe!!! Normaal hoor je ‘m alleen, en dan nu ook nog eens open en bloot in een boompje (zonder bladeren uiteraard) zien zitten.

Maar de Koekoek maakt alweer plaats voor de volgende prachtige waarneming: van 2 vechtende mannetjes Fazanten. Laag bij de grond tasten ze elkaar af, tot dat ze op een bepaald moment omhoog en richting elkaar springen. Een bijzonder spektakel!
Marcel heeft er op afstand een filmpje van gemaakt met zijn telefoon. Geniet mee!

We wandelen weer verder en horen tegelijkertijd de Rietgors aan de waterkant in het riet en een paar Kikkers ín het water. De kikkes kwaken uit volle borst. Fijn dat ook deze het water weer hebben gevonden (net als de vele padden en kikkers die Marcel en ik op de Zegwaartseweg hebben overgezet tijdens de paddentrek).

We wandelen het Bentwoud uit en loggen nog even de eerste geocache in onze nieuwe woonwijk. Lang geleden dat we nog eens aan Geocaching hebben gedaan. Dus weer extra leuk om weer te zoeken en te vinden….

Ruim een uur later zijn we weer thuis, met een grote grijns op ons gezicht. Dit gaan we zeker vaker doen. Wat zijn we blij dat we hier zijn komen wonen. De natuur is (naast onze eigen tuin die prachtig mooi wordt) zo lekker dichtbij om de hoek. Zalig! 

Fietstochtje op Nieuwjaarsdag

Ja wat doe je op zo’n Nieuwjaarsdag nadat je heerlijk uitgeslapen hebt…., familiebezoekjes op Nieuwjaarsdag sla ik heel graag over….
Dus stapten Marcel en ik maar op de fiets. Tenslotte ligt het Bentwoud hier maar een paar minuten vandaan. Eens zien wat we vandaag, na al het vuurwerk, hier nog kunnen waarnemen aan vogels.

In het Heemkanaal zat niet zo heel veel. Een paar Meerkoeten en een enkele Knobbelzwaan. De Kokmeeuwen vlogen gelukkig wel al weer in voldoende aantallen rond.
Bij het Bentwoud werden we verwelkomt door een Buizerd en er vlogen een paar Torenvalken rond. In een kleine bosschage hoorden we wat rare geluidjes. Even stoppen om goed te luisteren en te kijken en ja hoor, daar zaten een paar Koperwieken. In de verte liepen een paar mannetjes Fazanten en na goed kijken spotte ik ook nog een Haas! Terwijl Marcel probeerde de Koperwieken te fotograferen, zocht ik een andere bosschage af naar wat ik daar aan geluidjes had gehoord. En ja hoor, mijn favoriete Staartmezen; de bolletjes met een staartje….

Naast de Blauwe reigers, een Grote Zilverreiger en de nodige Krakeenden, Kuifeenden, Wilde eenden en wat Grauwe ganzen die opvlogen, werden we ook nog verrast door een grote groep Kramsvogels. Die waren even opgevlogen en landden in het lage struikgewas dichtbij ons. Binnen no time vlogen ze echter weer op en zagen we dat ze opgejaagd werden door een Sperwer. Terwijl ie een Kramsvogel achterna zat, vloog ie al piepend rakelings langs me heen. Zo snel dat de camera pakken niet eens zin had….. Wat een mooie ervaring!

Inmiddels koud en een beetje hongerig wilde ik maar al te graag weer naar huis. Maar ja, als je dan ineens in een elektriciteitsmast een Slechtvalk ziet zitten, dan blijf je nog maar even staan turen. Je favoriete vogel verdient immers wel aandacht, ook al ben je koud en hongerig…😋
Hij vloog af en toe op, vloog dan een rondje en landde dan weer in de elektriciteitsmast. Wat een leuk afscheidscadeau! Maar nu is het toch echt tijd om naar huis te gaan en lekker een beker warme chocomelk te drinken (met een appelbeignet erbij…..).

Bloedplaatjes donatie

Gisteren had ik een oproep gemist van een voor mij onbekend nummer. Het bleek bij opzoeken via Google te gaan om een nummer van Sanquin bloedbank. Vreemd, want waarom gaan mij die nou om 8 uur ’s avonds bellen dacht ik nog….
Vanochtend toch maar het geluid van mijn telefoon aangezet op mijn werk (wat ik normaal nooit doe) en jawel, om 8.45 uur werd ik alweer gebeld door Sanquin. Of ik met spoed bloedplaatjes wilde doneren, ik was namelijk een geschikte match met een patiënt die het dringend nodig had.

Hier ben ik een half uurtje op weg. Je kan zien dat ik nu mijn bloed terug krijg en ik heb ongeveer 1/3 gedoneerd van het totaal.

Euh, ja, op zich wil ik dat wel, maar hoe, wat en waar…. Nou eigenlijk nu zo snel mogelijk en als het kan op locatie Haarlem, Utrecht of Dordrecht. Euh, pardon, u zegt…. Ik heb geen auto tot mijn beschikking en ik moet even kijken of ik op mijn werk weg kan. Toen ze aanbood om een taxi te regelen voor me, werd het me duidelijk hoe dringend dit nodig was. Dus meteen op mijn werk alles geregeld en een half uur later zat ik in de taxi op weg naar Dordrecht. Nou vraag je je natuurlijk af, waarom ik niet naar een dichterbij gelegen afnamelocatie kon gaan. Echter niet alle afnamelocaties kunnen bloedplaatjes afnemen en van die beperkte locaties, was ook nog niet elke locatie in de ochtend geopend. En aangezien het ook nog even zou duren voordat de afname klaar zou zijn en het product ook nog gereed gemaakt moet worden voor donatie aan de patiënt, telt in dit geval ieder uur hard mee.

De (buitenkant) van de machine. Ik ben nu zo goed als klaar.

Op de afnamelocatie werd ik meteen allervriendelijkst ontvangen, alsof de rode loper uitging. Uiteraard moest ik het vragenformulier invullen, werd de controle gedaan en in dit geval werd een buisje bloed afgenomen. Van dit bloed werd mijn Hb gemeten en gecontroleerd of ik wel voldoende bloedplaatjes heb. Gelukkig was alles in orde (al was mijn bloeddruk door de spanning wel wat verhoogd….).
Ik mocht meteen doorlopen naar het speciale apparaat. Ik ben altijd volbloed donor geweest en wist dus totaal niet wat me te wachten stond. Voor de plasma-donoren onder de lezers, het gaat ongeveer zoals jullie gewend zijn.

Het apparaat werd in werking gesteld, de naald werd in mijn arm geprikt en het kleine uurtje afname kon starten. Er wordt bloed afgenomen, dit gaat door een speciale “centrifuge” waarbij de bloedplaatjes gefilterd worden, daarna krijg je je eigen bloed weer terug. De afname en teruggave wisselen hier wel sneller af en gaat eigenlijk continu. Af en toe was de druk wat te laag voor de afname, dan even knijpen in het balletje. Maar over het algemeen ging dat goed. Het teruggeven van het bloed vond ik wat akeliger aanvoelen en tintelde ook wat bij mijn arm. Maar ach, je doet het voor een goed doel. Dus niet teveel aanstellen en gewoon niet teveel bij nadenken.

De laatste restjes bloed worden nu terug gegeven. Boven de monitor zie je het zakje hangen met het gele plasma waar mijn bloedplaatjes in zitten.

Een uur later piepte de machine dat alles klaar was, dat ik voldoende bloedplaatjes had gedoneerd en dat ik afgesloten kon worden. Het laatste restje van mijn bloed dat nog door de slangetjes liep, kreeg ik weer rustig terug. En klaar was ik dan….
Ietwat wiebelig (voornamelijk van de spanning hoor) stond ik even later weer met mijn jas aan en een broodje in de hand te wachten op de taxi die me weer naar mijn werk zou brengen.

Al met al een enerverende ochtend. Bijzonder dat ik als niet-familie match met deze patiënt die het zo hard nodig heeft. Ons DNA zit kennelijk erg dichtbij elkaar. Heel speciaal dus. Mogelijk iemand die chemotherapie krijgt of bijv. iemand met veel brandwonden. Dus al met al super bijzonder dat ik als anonieme donor een ander in een levensbedreigende situatie heb kunnen helpen.

Meer informatie over het geven van bloedplaatjes: https://www.sanquin.nl/donor/donatiesoort/trombocyten-geven/

Health Coach Program

Sinds half november volg ik op mijn werk het Health Coach Program. Erg interessant en heeft al tot kleine veranderingen geleid in o.a. mijn eetpatroon. Af en toe vind ik het wel lastig om dingen te veranderen, of omdat ik niet meteen resultaat zie. Ik wil graag teveel en te snel.
Een collega die het programma eerder heeft gevolgd, kwam daarop met dit filmpje aan. Een allerschattigst meisje dat met haar liefste stemmetje en op haar eigenwijze manier even uitlegt dat alles met kleine stapjes gaat. Dat je niet in één keer zomaar kan veranderen, maar dat je wel keer op keer een keuze kan maken. Deze ga ik echt onthouden!!!

Kiva lening

Het stond al een tijdje op mijn to-do lijstje. Een (klein) bedrag uitlenen aan iemand die het goed kan gebruiken om zijn/haar leefomstandigheden te verbeteren. De organisatie waar je dit heel makkelijk kan regelen is Kiva.org.
Zij faciliteren een website waar je zelf kan kiezen aan wie je je geld uitleent. Een student uit Kirgizië die graag Software Engineering wil gaan studeren, een vrouw uit Kenia die kunstmest, bestrijdingsmiddelen en zaden van goede kwaliteit wil kopen, of een familie die graag een toilet in hun huis wil laten bouwen, zodat ze fatsoenlijke sanitaire voorzieningen hebben.

Soms is er in totaal wat meer geld nodig, soms gaat het om kleine bedragen van zeg 300 dollar. Maar in alle gevallen kan je zelf al meedoen vanaf 25 dollar. En wie kan dat nou niet missen. Ik in ieder geval wel. En daarom heb ik mijn eerste 25 dollar vandaag uitgeleend aan een dame in Madagascar. Zij wil met de totale lening van 650 dollar een grotere hoeveelheid verse vis inkopen, die ze weer aan haar klanten kan verkopen. Op deze manier kan ze haar bedrijfje wat vergroten.

Ik ben heel benieuwd hoe het gaat lopen. Wellicht dat ik binnenkort nog een extra lening ga uitzetten. Zoals gezegd, ik kan het missen en ik help er anderen mee. Zodra de leningen weer zijn terug betaald, kan ik met dat zelfde geld weer andere mensen gaan helpen.

Neem eens een kijkje op mijn Kiva pagina: https://www.kiva.org/invitedby/emmie72
Wellicht vind je het ook leuk om aan mee te doen.

#payitforward

Film Down to Earth

Een paar weken geleden vroeg een vriendin me of ik zin had om mee te gaan naar deze film: Down to Earth. Ze had wel het idee dat dit iets voor mij zou zijn. Het was nog even zoeken naar een geschikte locatie om de film te gaan zien, want het aantal voorstellingen was nog niet zo heel erg groot en vaak werd de film doordeweeks overdag getoond. Niet echt handig als je werkt. Maar we vonden een voorstelling die én in de avond was én voor ons beide goed bereikbaar was.

En zo geschiedde het dat ik vanavond diep onder de indruk was van deze zeer inspirerende film, waarin een Nederlandse gezin (vader, moeder en 3 kinderen) op zoek gaat naar onze ‘Keepers of the Earth’. Meestal erg ver weg van de drukke maatschappij, dicht bij de natuur.
Een spirituele zoektocht, zonder zweverig te zijn, maar juist met de neus op de feiten drukkend, dat we beter voor onze natuur en onszelf moeten zorgen.

De film draaide eerst in slechts een paar filmhuizen, maar inmiddels trekt ie door heel Nederland volle zalen. Blijven de vertoningen maar doorgaan en doorgaan. Iedere voorstelling wordt kort ingeleid en achteraf is er de mogelijkheid om met elkaar na te bespreken. Een absolute aanrader!

Down to Earth is a thought-provoking cinematic experience of the ancient, earthly wisdom. It’s taking us on an inner journey, reconnecting us with our source and the mutual path we are walking. From the heart of the Amazon, to the jungles of India, from the Australian outback to the Kalahari Dessert, from the Andes to the banks of Lake Superior, we meet one-to-one with the Earth Keepers. Humble, connected individuals are still connected to the Earth, the Elements and to the Other Worlds. They have retained a natural balance and live in harmony with All That Is. Having lived in hiding for centuries, the Keepers of the Earth see that now is the time to step forward and share their insights and wisdom with those who are ready to listen. 

Herfstexcursie De Groene Basis

Tijdens het kennismakingsweekend van de IVN Natuurgidsenopleiding sprak ik met Corry over De Groene Basis waar zij vrijwilliger is. Deze organisatie begeleidt excursies voor alle groepen van het basisonderwijs. In deze periode zijn dat herfstexcursies voor groep 5 en Corry raadt me aan om eens mee te lopen met zo’n excursie. Zodat ik kan proeven hoe het is om met kinderen samen te werken.

Zo gezegd, zo gedaan en ik geef me op om vandaag mee te lopen met groep 5 van de Driemaster, een basisschool bij mij om de hoek. Wat onwennig meld ik me bij de andere vrijwilligers die aankomen bij de school. Ik word hartelijk welkom geheten en gekoppeld aan een ervaren vrijwilliger. Samen gaan we een groepje van 8 kinderen leiden. Ze krijgen per 2-tal een tasje waarin ze allerlei herfst- / natuurvondsten kunnen verzamelen. De kinderen zijn mega enthousiast en gaan naarstig op zoek naar allerlei dingen.

Het is bijzonder om te zien hoe ze op de natuur reageren, hoe ‘eager’ ze zijn om dingen te leren en hoe blij ze worden, door gewoon lekker buiten te zijn. Ik stap over mijn schroom heen en ga samen met de kinderen op zoek naar bijzondere dingen; een stukje van een soort conifeer, een veer van waarschijnlijk een kokmeeuw en natuurlijk ook naar de paddenstoelen. We gebruiken een spiegeltje en een loepje om bepaalde zaken nog beter te kunnen bekijken. Ze leren over ruimtelijk inzicht door met stappen te bepalen hoe groot een boom is (en hoe moeilijk het nog is om dat in te schatten). Ik laat ze voelen aan de onderkant van een blad van een bramenstruik (wist jij dat daar stekels op zitten…..).

Hun enthousiasme is aanstekelijk en ik voel me helemaal thuis tussen de kinderen. Mijn mooiste compliment kwam van een meisje dat op een gegeven moment naast me komt lopen, schuin omhoog kijkt met haar reebruine ogen en tegen me zegt “Ik vind je lief”. Mijn hart smelt, ik ben verkocht en later die middag meld ik me bij het bestuur aan als vrijwilliger. In de komende maanden is het even stil, vanwege de winterstop, maar in het voorjaar mag ik aan de bak als nieuw-bakken vrijwilliger bij De Groene Basis!

IVN NGO – Kennismakingsweekend

Afgelopen weekend hebben we met alle deelnemers van de Natuurgidsenopleiding doorgebracht in Oostvoorne. We verbleven in het Samuel Naardenhuis. Een groepsaccommodatie die wat achter is gebleven in de tijd. Maar goed…, we zijn hier niet om te baden in luxe.

Na een kop soep met wat boterhammen op de fiets richting landgoed Mildenburg om samen met de boswachter op zoek te gaan naar vleermuizen. Via de batdetector hebben we de dwergvleermuis gehoord en bij een plasje ook zelfs de watervleesmuis gezien. Een mannetje en vrouwtje bosuil lieten even duidelijk horen dat zij er ook waren.
Nog even nagenietend bij het kampvuur met een glaasje wijn. We hebben prachtig zacht weer, onvoorstelbaar zo in oktober.

De dagen zijn gevuld met opdrachten over leerdoelen, welke activiteiten wil je doen, welk adoptieterrein, maar ook met natuurwaarnemingen, het determineren van allerhande zaken, discussies over duurzaamheid en een korte introductie in leerstijlen en hoe iedereen dus op een andere manier informatie tot zich neemt.

Een hele leuke opdracht die we op zaterdagmiddag deden was het verzamelen van natuurlijke materialen in alle kleuren van de regenboog (of wel gelijk aan alle edelstenen uit een schatkist). Het was onvoorstelbaar dat er van iedere kleur wel iets te vinden was. En hoe we daar een prachtig kleurenpalet van konden maken. Ook echt letterlijk….

De zaterdagavond was voor mij een bijzonder unieke ervaring. We zaten, met een glaasje vruchtenwijn, in stilte te genieten van de zonsondergang aan het Brielse Meer. Ieder zijn eigen gedachten, maar voor mij gewoon de stilte met af en toe de geluiden van vogels die wegvliegen of juist aankomen op het water om hier de nacht door te brengen. Jammer dat je daarna weer moet naar de realiteit….

Dank aan alle deelnemers voor hun openhartige gesprekken en uiteraard ook veel dank aan onze begeleiders die deze groep volwassen kinderen redelijk in het gareel wisten te houden.

IVN NGO – Excursie Natuurbeleving

Vandaag hebben we de eerste excursie van de cursus. Ongeveer iedere 3 weken hebben we een theorie avond en daartussenin op de zaterdag een excursie om met het geleerde in de praktijk bezig te zijn.
Vandaag staat het thema Natuurbeleving centraal. We gaan in kleine groepjes de omgeving van de cursuslocatie verkennen en daarbij allerlei vragen beantwoorden; wat is je eerste indruk, wat ruik je, wat zie je, wat hoor je, noem een plant die hier groeit, noem een dier dat hier leeft en maak met behulp van een taartdiagram duidelijk hoe de verhouding is van verharding, water en groen.
Het is nog wat onwennig met elkaar, maar het is goed om zo met elkaar bezig te zijn. Te ontdekken hoe verschillend we de natuur zien, maar ook hoeveel overeenkomsten we hebben.

Bij de tweede opdracht, waarbij we van gedachten wisselen over de verschillende locaties, maar daarbij ook ieders achtergrond, geloofsovertuiging, jeugdervaring etc. betrekken, wordt dat nog veel duidelijker.

Ik heb van vroeger uit niet echt heel veel van de natuur meegekregen. Natuurlijk gingen wij ook wandelen in het bos. Maar ik heb er niet echt wat over geleerd, behalve datgene wat op school werd bijgebracht. En wat dieper ingaan op wat de natuur en de omgeving met me doet, is soms best moeilijk onder woorden te brengen. Over het algemeen kom ik enorm tot rust in de natuur, wordt mijn hoofd leeg en denk ik even niet aan allerlei zaken, kan ik genieten van de stilte of juist het gekwetter van de vogels, een wijds vergezicht of een klein gewei zwammetje. En hoe meer ik leer over de natuur, hoe meer ik het ga bewonderen, koesteren en er over wil weten.

« Oudere berichten