2009 is weer bijna voorbij, 2010 staat voor de deur.
Ik wens iedereen het allerbeste voor 2010!!!
Uiteraard met veel geluk, liefde en in een goede gezondheid.
En natuurlijk prachtige duiken.
2009 was een super fantastisch jaar,
maar 2010 gaat nog veel meer leuks bieden!!!
Een tijdje terug kreeg ik via mijn collega een link doorgestuurd naar een website waar ze een Kerst Workshop Roofvogels en Uilen aanboden. Het was een heel middagprogramma op 2e of 3e Kerstdag. Met een diversiteit aan roofvogels en uilen. Mmmm, dat klinkt wel heel erg leuk. Ik stuurde de link dus meteen door naar Caroline, met de vraag of ze zin had om met mij mee te gaan. Ik kreeg daarop vrij snel antwoord dat zij zich al had aangemeld voor deze workshop, maar dat ze verder niemand had meegevraagd, omdat het best wel prijzig was. Ok, mooi, dan ga ik me ook snel aanmelden en hopen dat ik er nog bij pas.
Gisteren was het dan zo ver. Vol spanning reden we om 11.15 uur richting Berkel en Rodenrijs alwaar het zou plaatsvinden bij de Roofvogelboerderij (ofwel Birds@Work). We werden hartelijk welkom geheten en kregen lekker een bakkie thee. Op de tafels stonden voldoende lekkernijen. Allereerst kregen we een korte inleiding over roofvogels en uilen en al snel werd er een uil binnen gedragen. Wat een dropje was het toch om te zien.
Gelukkig mochten we snel zelf naar buiten. Eerst even een blik werpen op de vogels in hun hokken. Nog even geduld, dan zullen we beloond worden met de vogels in de buitenlucht. We leerden hoe we een valkeniersknoop moesten leggen en er werd ons uitgelegd waar nou eigenlijk het spreekwoord “iemand een loer draaien” vandaan komt. Valt overigens nog niet mee hoor, om de loer goed te draaien…… 
Warme choco met slagroom, glühwein, koffie/thee en lekkere snoepjes was er in overvloed. Zeker de warme dranken waren erg welkom, want het was toch best wel koud buiten.
Maar daar kwamen de vogels aan. Een aantal mensen kreeg een speciale handschoen aan, zodat er geen kleding kapot kon gaan door de scherpe klauwen, maar met name omdat als een roofvogel voelt dat er iets klopt onder zijn klauwen, hij zijn klauwen vastzet in “zijn prooi”. Dit is een automatische reactie, die zeker 5 minuten kan aanhouden. Zijn klauwen zijn dan volledig verstijfd en je krijgt die echt niet los. Niet fijn natuurlijk als dat net in jouw arm is. Dus de speciale handschoen aan, zodat hij niets voelt kloppen en zich dus ook niet vastzet. 
Omstebeurt kregen we een Kerkuil, een Europese Oehoe, een jong exemplaar van de Melkoehoe, een Kuif Caracara en een Roodstaartbuizerd op onze handen. Wow, dit was echt fantastisch. Echt onbeschrijflijk hoe mooi dit is. Zo dichtbij zo’n prachtige vogel. En wat een verschil in gewicht. De Kerkuil die slechts iets van 350 gram weegt en de Roodstaartbuizerd die gewoon 1,5 kilo weegt. Dat verschil voel je wel hoor. De jonge Melkoehoe liet om de halve minuut ongeveer horen dat ie aanwezig was. 
Dit doet ie om er zeker van te zijn dat zijn ouders wel prooien aan blijven leveren. Als hij zich niet laat horen, denken de ouders dat hun jong is overleden en dat ze dus geen prooien meer hoeven te vangen en aan te leveren. Uilen kunnen namelijk helemaal niet zo goed zien als wij wel denken. Het jagen in de nacht doen ze voornamelijk op hun gehoor en niet op zicht. Alleen uilen die gele ogen hebben, kunnen wat beter zien en die jagen dan ook wel eens overdag.
Na een lange fotosessie met deze 5 prachtige vogels, en tussendoor weer even wat warme choco, werden we in 2 groepen verdeeld en werd er achtereenvolgens met een Woestijnbuizerd en een Bengaalse Oehoe gevlogen tussen de 2 groepen. 
Bij de Woestijnbuizerd mocht er een stukje ééndagskuiken op je handschoen gelegd worden. De vogel kwam dan van de andere kant laagvliegend overgevlogen en landde dan op je handschoen, waar ie zijn snackje mocht opeten. De Bengaalse Oehoe werd geroepen met een fluitje en als hij dan geland was op je handschoen, mocht je ‘m zelf het snackje voeren. Dat was helemaal bijzonder.
Als afsluiting kregen we nog een vliegshow te zien van een volwassen Zeearend en een juveniele Zeearend die toch nog wel het een en ander moet leren. En mocht de Giervalk uiteindelijk zijn prooi op de loer daadwerkelijk pakken.
Het was echt een supermiddag. Caroline en ik hebben echt enorm genoten. Wat een prachtige beesten zijn dit toch. Het was totaal niet eng om die grote roofvogels op je hand te hebben. Parkiet Pietje van Caroline is gevaarlijker hoor, want die pikt zo in je wang en daar hoefde je bij deze roofvogels niet bang voor te zijn. Het zijn natuurlijk geen troeteldieren, maar soms wel enorm aaibaar, zoals de Kerkuil. De Arendbuizerd en Giervalk vond ik de machtigste vogels, de Kerkuil een schatje, de Melkoehoe een schreeuwlelijk en de juveniele Zeearend een beetje een domoor. Het was fantastisch!
Ik hoop nog eens de Slechtvalk in het echt van dichtbij te mogen meemaken, want die heeft mijn hart gestolen begin dit jaar door de webcams van Beleef de Lente. En door deze prachtige workshop is die droom nog groter geworden.
Voor meer foto’s kun je een kijkje nemen op mijn Picasa Webalbum.
Afgelopen zondag zijn Alex en ik weer richting Duitsland gegaan. Om 5 uur ging de wekker. Een blik naar buiten werpend, sloeg toch de twijfel toe. Het had behoorlijk gesneeuwd gedurende de nacht en de vraag rees toch of het verstandig was de weg op te gaan. Een sms naar Alex dus. Ondertussen ging ik gewoon verder met inpakken, water koken en douchen. 10 minuten later belde Alex me op. Ook hij had zijn twijfels. Even een telefoontje naar Jan leverde op dat de snelweg vrij goed te doen was, dus besloten we om toch maar richting Duitsland te gaan. Het stuk van Voorburg naar Reeuwijk waar we hadden afgesproken, kostte me echter toch wel wat extra tijd. Maar we waren nu immers al op pad, dus we zien wel waar we komen. Onderweg nog een malloot die ons van de weg wilde rijden, omdat wij hem wilde inhalen.
Helaas was de hele route tot aan de grens toch al best een opgave. Nederland is echt niet ingesteld op dit winterse weer. Richard en Annet hadden onderweg al opgebeld, dat ze afhaakten en terug naar huis gingen. In Duitsland werd de snelweg gelukkig weer goed, dus vervolgden we toch maar onze weg. Al met al deden we er vanaf Reeuwijk ongeveer 4,5 uur over, waar we er normaal 3,5 uur over doen. Te overzien dus.
Cas en Jan waren al aangekomen en hadden hun spullen al opgebouwd. Die zouden dus snel te water gaan. Verder waren ook Ramon, Benjamin, Jonas en Pieter er om te gaan duiken. Gezelligheid volop dus. Deze jongens waren de dag ervoor al aangekomen en hadden de nacht in Willingen doorgebracht. Het vroor die nacht echter wel 22 graden…… Behoorlijk koud dus. Ach het water in de mijn is altijd een constante 8 graden, dus dat zou lekker warm zijn ten opzichte van de Oosterschelde die nu iets van 5 graden is.
Alex en ik maken een hele mooie duik in de rechtergang en in de linkergang tot aan de kerstboom. Het gaat soepel en ontspannen. Grappig dat je je toch steeds comfortabeler gaat voelen in deze omgeving. Niet dat ik bang ben geweest van te voren. Maar toch voelt het steeds vertrouwder, duik je ontspannender, ga je nog beter je slagen maken en dus gaat ook je luchtverbruik omlaag. Waar ik recentelijk nog op een 19-20 l/min zat, haalde ik nu een mooie 17 l/min. Dat is fijn natuurlijk, want dat maakt dat je verder de mijn in kunt komen.
Weer terug was het grappig om te zien hoe je spullen en pak waar je bijstond aan het bevriezen waren. Nou ja, grappig, je kan er dan dus niets meer mee. Alex zou met Jan en Cas nog een duikje gaan maken. Ik hield het toch voor gezien. Had het te koud gekregen en kon me niet voldoende opwarmen om aan een 2e duik te beginnen. Heb mijn spullen in de toiletruimte onder de handendroger wat laten ontdooien. 
Ben daarna lekker een stukje gaan wandelen, terwijl de mannen onder waren. Na de duiken hebben we bij het restaurant op loopafstand nog even wat gegeten. Daarna begon de lange weg terug naar huis. En het werd een echt lange weg. Net als in Nederland, had het in Duitsland ook bijna de hele dag gesneeuwd. En helaas waren de wegen ook hier erg slecht. Wat ons overigens wel verbaasde. We hadden verwacht dat ze hier toch beter op winterse omstandigheden waren voorbereid.
Maar goed, het was dus erg slecht. Ook viel er continu sneeuw die recht op ons af kwam. Dat is dus extra vermoeiend auto rijden. En in Duitsland waren de wegen slecht, maar in Nederland waren ze mogelijk nog slechter. Mijn auto bij Reeuwijk was volledig ondergesneeuwd. Moest eerst behoorlijk wat sneeuw weghalen voordat ik überhaupt een deur kon openen. Kwam ook nauwelijks weg. Het laatste stuk op de A12 was het echt glibberen en glijden, zelfs op de rechterbaan. En ik heb toch winterbanden onder mijn auto zitten. Toen ik dan ook rond kwart over 11 voor mijn huis parkeerde, was ik blij dat ik thuis was. Snel de spullen naar binnen, een lekker glaasje Limoncello inschenken en even onderuit zitten en bijkomen. De terugweg had in totaal meer dan 6 uur geduurd…… Een lange dag dus.
Maar de duik heeft alles goed gemaakt. Ik kan er zo intens van genieten. Volgende week gaan we weer. Hopelijk dan wel beter weer, want anders blijven we toch maar thuis…… We gaan niet weer zo’n rit maken.
Meer foto’s kun je hier zien.
Als je hoofd en je hart de juiste richting op gaan, hoef je je niet druk te maken om je voeten.
Nee jullie hoeven je geen zorgen te maken. Alles gaat nog goed met me. Maar er stond in de afgelopen maanden ff te veel op het programma, waardoor ik niet de tijd kon vinden om mijn weblog bij te werken.
Helaas ook tussendoor wat ziek geweest, mijn grotduikcursus gedaan en helaas ook wat ziekjes terug gekomen daarvan (oorontsteking).
Ik ga natuurlijk niets beloven, maar ik probeer zo snel mogelijk in ieder geval het verslag van mijn grotduikcursus te schrijven, zodat die online kan. Kan wel zeggen dat het fantastisch was!!!
Met Doerak en Gizmo gaat ook alles goed. En oja, heb sinds afgelopen dinsdag een paar leuke fauteuils in mijn huissie staan, waardoor het weer een stuk gezelliger is geworden.
Als er nu niets gebeurt dreigt het onderwaterleven van Nationaalpark de Oosterschelde ernstig in gevaar te komen! Iedereen die de natuur een warm hart toe draagt roepen wij op om samen met ons tijdelijk de Zeelandbrug te blokkeren. Waarom? Om zo landelijke aandacht te krijgen voor ons ongenoegen over de plannen van Rijkswaterstaat voor het storten van grote hoeveelheden staalslakken om de dijken onder water, de zogenoemde vooroevers, te verstevigen.
Veiligheid staat bij ons ook voorop
Heel belangrijk! Wij protesteren niet tegen het versterken van deze vooroevers, maar alleen tegen de aard van het materiaal dat daarvoor gebruikt wordt!
Ondoordachte plannen
Dat Rijkswaterstaat na protesten van en overleg met verschillende personen en instanties die de belangen van de natuur behartigen, is teruggekomen van haar oorspronkelijke plan om fosforslakken te gebruiken, zien als een tegemoetkoming. Maar tegelijk laat Rijkswaterstaat met deze stap zien dat de plannen totaal ondoordacht zijn. Het lijkt er ook op dat het economische aspect (kostprijs van het materiaal) zwaarder weegt dan de nog onbekende effecten van het gebruik van staalslakken.
Onafhankelijke rapporten
Er duiken steeds meer binnenlandse en buitenlandse rapporten over het materiaal dat Rijkswaterstaat wil gebruiken, de staalslakken dus. Uit deze rapporten blijkt duidelijk het kwalijke effect voor het milieu. In sommige rapporten wordt het gebruik ten zeerste afgeraden, ook in veel minder kwetsbare gebieden dan het natuurpark Oosterschelde.
Wat is een staalslak?
Het begrip staalslak kan ruim geïnterpreteerd worden. Staalslak wil zeggen dat het hoofdbestanddeel staal is, maar een staalslak kan ook andere metalen bevatten. De samenstelling van de staalslakken schijnt ook per hoogoven te wisselen en hangt af van de erts waarvan het een afvalproduct is. In onderzoeksrapporten is ook sprake van uitlogen: het proces waarbij het materiaal langzaam chemisch uiteenvalt en stoffen in de waterkolom vrijkomen.
Schade is al waarneembaar
Op een proefperceel bij Schelpenhoek waar Rijkswaterstaat al staalslakken heeft gedumpt, is dit proces al waarneembaar. Bovendien is daar al te zien dat er niet alleen rode roest van ijzerbestanddelen vrijkomt maar ook dat de staalslakken gifgroene deeltjes afgeven. Dit is bijzonder verontrustend en wij hebben dan ook grote twijfels of Rijkswaterstaat beseft waar zij mee bezig is.
MER aangevraagd
Inmiddels heeft de stichting Submarines bij Gedeputeerde Staten van Zeeland het verzoek neergelegd om het storten van staalslakken in de Wester- en Oosterschelde stop te zetten. Submarines heeft tevens verzocht om een Milieu Effect Rapportage.
Al deze ontwikkeling willen wij kracht bijzetten en in de hoop landelijke aandacht te krijgen is gekozen voor deze vorm van demonstratie.
De actie zelf
Het plan is om zondag vanaf 13:30 uur onder aan de Zeelandbrug tot en met de parkeerplaats van het restaurant te verzamelen. Om 14:00 uur zullen wij met zo veel mogelijk mensen over de rijbaan richting het ophaalgedeelte lopen. Ondertussen zullen er flyers worden uitgedeeld aan de dan aanwezige automobilisten om hen te informeren over het doel van onze betoging. Vanaf het water kunnen vissers en watersporters door luid claxonneren hun ongenoegen laten blijken. Bij de ophaalbrug zullen een paar korte toespraken worden gehouden. Daarna zal getracht worden enkele spandoeken aan de brug te hangen zodat voor iedereen duidelijk is wat onze eisen zijn en de nieuwsmedia hun plaatjes kunnen maken. Vervolgens wordt de brug weer vrijgegeven en kan er onder aan de brug op de duikplaats nog worden nagepraat.
Personen en organisaties die deze actie op dit moment ondersteunen
Submarines, Stichting Sepiaproject, Biologische werkgroep van de NOB, Dos Winkel, DuikeninBeeld.tv, Get Wet Maritiem, Duiken in het web, Evert v.d. Zande (Mosselvisser), Jan Van Westenbrugge (Kreeftenvisser), Witte Boulevard, Waterworld, Underwater Magic Publications & Translations, Cor Kuyvenhoven.
Veel meer informatie over de vooroeververdediging, staal- en fosforslakken vind je op de centrale pagina (van Duikeninbeeld.tv). De informatie wordt regelmatig bijgewerkt.
De handtekening die ik op diverse fora gebruik is voor vandaag de quote van de dag. Eerlijk bekennen dat ik niet weet van wie de quote oorspronkelijk is.
Zeg niet altijd wat je weet, maar weet wel altijd wat je zegt.
Afgelopen weekend was het weer een druk weekendje voor me. Ach, maakt niet uit hoor, ik doe het immers mezelf aan. Maar het was zeer zeker een gezellig weekend.
Op vrijdag ben ik uit mijn werk eerst naar huis gereden. Daar mijn laatste spullen inpakken, alles in de auto doen, nog even een hapje eten en dan op weg naar mijn zus en zwager. Na de bruiloft heb ik ze niet meer gezien, dus het werd weer tijd. Zittend op de bank, half kijkend naar een film, werden de laatste verhalen uitgewisseld, wat op internet gesurft, gewoon gezellig kletsen. Rond de klok van 12 uur gingen we naar bed. Sjimmie de hond knalde als een idioot boven op me toen ik in bed lag. Gek beest.
De volgende ochtend hardloopkleding aan (ja die had ik meegenomen) en samen met mijn zwager Maarten ging ik verder met mijn schema. Dit keer gingen we 6x 2 minuten hardlopen en 1 minuut wandelen en dan nog 3x 3 minuten hardlopen en 2 minuten wandelen. Redelijk pittig, maar het ging prima. Thuis aangekomen even kijken via MapMyRun hoeveel kilometers we hadden gelopen en dat waren er zowaar zelfs 5,7!!!! Was daar toch wel trots op.
Terug thuis lekker douchen en daarna gingen we uitgebreid ontbijten. Het was bijna lunchtijd, dus het was meer een brunch. Maar wel lekker met verse broodjes en heerlijk beleg.
‘s Middags niet veel bijzonders gedaan, maar gewoon gezellig met 3 boodschapjes doen, wat neuzen bij de drogisterijen en andere winkels. Nog even de foto’s bekijken van de bruiloft, heerlijke worstenbroodjes eten (ja zulke lekkere hebben ze niet in de Randstad) en dan weer op pad. Had met Marian afgesproken om met haar naar housewarming party met BBQ te gaan in Rhoon. Dus om half 5 in de auto om toch rond 6 uur in Rhoon te kunnen zijn.
De BBQ was gezellig (ondanks dat ik alleen Marian kende), de Mojito’s waren erg lekker (mmm en ik lust niet eens Rum) en Marian en ik hadden de grootste lol. We bleven slapen bij haar ouders in Zierikzee. Flesje wijn ging open en de lekkere hapjes kwamen op tafel.
Zondag was het opstaan, even ontbijten en op weg naar de duikschool. Marian ging weer begeleiden als Divemaster en ik kon dan mooi even mijn set bijvullen. Daarna reed ik op mijn gemak naar de duikstek Wemeldinge Linda, alwaar ik een duik zou gaan maken op de HW-kentering. Terwijl ik naar de vogels stond te kijken (wederom een buizerd gespot), kwamen Fie en Cas er al aan. En niet veel later arriveerde Peter ook. Het clubje was compleet. Peter gaf een briefing aan de waterkant, waarna we onze spullen konden gaan optuigen. Cas had nieuwe veren bij zich, zodat ik de kapotte veer van de dump van mijn wing kon vervangen.
Het duikje was op zich niet veel bijzonders. Het was een prima duikje, lekker ontspannen met af en toe een klein beetje stroming, maar op zich wel te doen. We wilden eigenlijk wat naaktslakken spotten, maar konden ze helaas niet vinden. Ik had hier nog niet echt veel gedoken (volgens mij slechts 1 keer), dus dan is het wel altijd extra leuk om op zo’n stek te duiken. Toen Peter en ik weer op de kant stonden, twijfelden we of Fie en Cas al weer terug waren. Dus ik bleef in eerste instantie even boven op de dijk wachten (tenslotte hadden Peter en ik al 70 minuten gedoken). Maar even later bleken ze al omgekleed en wel bij de auto te zijn.
Bij ‘t Loze Vissertje in Goes waar we even wat gingen drinken, kwamen we Jay, Natascha en Peter de P. nog tegen. Altijd gezellig natuurlijk.
Peter en ik hadden nog wat tijd over om te genieten van het uitzicht bij Goes en nog een broodje te eten. Daarna reden we een klein stukje door naar Putti’s Place om daar even te kletsen met Els, Paul en Maria en toen was het weer tijd om de spulen op te tuigen. Tenslotte zijn we hier om te duiken he.
Peter duikt weer een andere route dan ik gewend ben op Putti’s Place. Altijd leuk natuurlijk om op dezelfde duikstek een totaal ander beeld onderwater te zien. Dit keer hadden we wat meer geluk met de naaktslakken en we vonden een paar mooie Bruine plooislakken alsmede de Gestippelde knotsslak. En verder hadden we nog het geluk dat we een baby-sepiaatje tegenkwamen. Wat een lief beestje is dat toch he. Keurig met de tentakeltjes omhoog, alszijnde verdediging tegen ons…… Ook erg bijzonder was de Sagartia elegans var. venusta die we zagen. Oftewel de Sierlijke slibanemoon, variant venusta.
Na de duik richting Breda, waar we nog even met een fles rode wijn (Shiraz) van de dag nagenoten. Het was weer een geslaagd weekend!
Zoals in een eerdere blog van mij beschreven, had ik een weekendje Terschelling gewonnen. Afgelopen weekend was het dan zover en ben ik er heerlijk op uit getrokken. Caroline ging met me mee. Hier volgt het uitgebreide verslag van onze avonturen.
Vrijdag 10 juli, ik sta vroeg op en ga eerst een blokje hardlopen. Helaas het regent en ik baal een beetje. Ik had op mooi weer gerekend met mijn uitstapje. Maar goed, moet er toch het beste van maken. Thuis even lekker ontbijten en laatste spullen inpakken (mmmm, had toch niet alles bij me uiteindelijk – toilettas vergeten is niet handig). Om half 11 pik ik Caroline op en we rijden richting Harlingen. Onderweg komen we even in een kleine file op de A4, maar keurig om 12.15 uur rijden we de grote parkeerplaats in Harlingen op. Auto wegzetten en richting de haven lopen. Perfect op tijd. Het is bijna 12.45 uur en de boot vertrekt om 13.15 uur. Althans dat dachten we. Zij het dat onze boot vertraging had. Vanwege de harde wind, in combinatie met springtij en hoog water, kon de boot in de haven van Terschelling de auto’s die aan boord stonden niet lossen. En dus kon de boot ook nog niet terugvaren. De verwachting was dat onze boot pas om 16.00 uur zou vertrekken. He wat balen.
Gelukkig konden we onze kaartjes omboeken naar een andere boot. We kozen ervoor om de sneldienst van 15.45 uur te nemen. We hoefden niet bij te betalen vanwege het ongemak en we zouden dan wel eerder op het eiland zijn. Wel vervelend dat we nu zo lang moesten wachten, maar goed, het is niet anders. De snelboot was in 3 kwartier aan de overkant, dus om 16.30 uur zetten we voet aan wal op Terschelling. Het weer was opgeklaard en we konden gaan genieten. 
We besloten om eerst even langs de VVV te lopen om wat informatie op te halen en een kaart van het eiland te kopen. Na wat kleine aankopen bij de VVV, gingen we eerst een lekker bakje kibbeling eten. Mjammie, mjammie, dat hadden we wel verdiend. Inmiddels was ik er achter gekomen dat ik mijn toilettas was vergeten. Niet echt slim natuurlijk. Dus even snel langs de drogist om een haarband te kopen (ik kan er niet tegen als mijn haren continu in mijn gezicht waaien). Caroline liet ik met een gerust hart achter bij de boten die omgeven waren met diverse soorten meeuwen. Ze zou zich wel vermaken.
Terwijl we van de haven naar het hotel liepen, zag ik nog een visdief zitten op een paaltje. En maar roepen dat beestje. Even later worden we beloond met pa of moe die met een visje aan komt vliegen en de juveniele visdief voert. Wauw, dit is echt prachtig. De juveniele visdief is ook nog eens geringd, dus bij terugkomst zal Caroline het nummer (#0327) doorgeven aan het ringstation. Zo hebben zij weer informatie over waar deze visdief al allemaal is geweest.
Alhoewel het stukje van de haven naar het hotel slechts iets van 900 meter was, hebben we er echt heel lang over gedaan. We werden meteen gegrepen door de prachtige vogels die we in de haven al zagen en die we onderweg hoorden. Voor een vogelaar telt het ook als je een vogel uitsluitend hoort. Ook dan mag ie op het lijstje. Aan het einde van deze blog zal ik een lijstje maken van alle vogels die we dit weekend hebben gezien en gehoord.
Aangekomen in het hotel, inchecken en snel opfrissen op de kamer. Het is inmiddels al 7 uur en we kunnen dineren tot half 8, dus snel naar beneden. Voor half-pension gasten is er een speciaal menuutje met een voorgerecht, hoofdgerecht en nagerecht. We smikkelen van een heerlijke salade met gerookte kipfilet en kerriesaus. Als hoofdgerecht heb ik een heerlijke biefstuk en Caroline een visje en als toetje heb ik een fruitsalade met ijs en Caroline krijgt ijs omwikkeld met spekkoek. Het smaakt allemaal voortreffelijk en we zitten echt te genieten. Glaasje wijn erbij en een kopje thee met heel veel lekkers na maakt het compleet.
Terug op de hotelkamer gaan we even genieten van de luxe. Caroline laat het bad vollopen en gaat even ontspannen. Ik bekijk alvast de kaart en lees wat in het boekje over Terschelling. Nadat Caroline is uitgebadderd, ga ik even genieten van een bad. Ik mis het niet, maar als ik ergens ben waar er een bad is, maak ik er meestal toch wel even gebruik van. En aangezien ik van Caroline ook nog als cadeautje bruistabletten heb gekregen, gooi ik er alvast 1 in het bad. Na een kwartier heb ik er echter al genoeg van en samen met Caroline maken we onze plan de campagne voor morgen. We kruipen in bed en met een glimlach op onze gezichten vallen we in slaap.
Hoe moet je het volgende nou gaan verklaren, nadat je een heerlijk weekend hebt gehad:
Mijn collega’s keken me toch redelijk geschrokken aan en vroegen zich toch echt af wat ik in mijn weekenden doe. Waar ik altijd leuke verhalen over duiken hield, geloofden ze me nu toch niet helemaal. Ja wat wil je als je een grote striem in je nek hebt zitten.
Kom dan maar eens met de verklaring dat dat van je nekseal van je droogpak is…… En toch is het zo. Echt waar! Ik had mijn droogpak na de vorige duik in zout water niet goed schoongemaakt bij de seal. Er zijn toen hele kleine zoutkristalletjes ontstaan aan de binnenkant van mijn nekseal. Bij de eerste duik zijn die heerlijk gaan schuren in mijn nek, met dit als resultaat. Ja het ziet er echt niet uit. Ik weet het, maar op dit moment kan ik er ook niets meer aan doen. Zal nu goed opletten dat ik mijn nekseal voortaan goed schoonmaak.
Zaterdagavond was ik bij Marian gaan eten in haar nieuwe appartementje. Nou die zit wel prima daar in Hoeven. Hopelijk vindt ze snel haar draai daar en voelt ze zich ook weer snel gelukkig. Maar ik denk dat dat wel goed gaat komen.
Heerlijk rosé gedronken (fles was zo leeg……), maar om 12 uur lagen we al in bed. Voor mij zou de wekker de volgende ochtend vroeg afgaan. Ik moest om kwart voor 7 in de auto zitten op weg naar de duikstek.
Om half 8 kwam ik dan aan bij duikstek Wissenkerke (Vlietpolder) waar Peter al op me stond te wachten. Het water zag er heel kalm en rustig uit, dus het beloofde goed te worden. Omkleden en we konden aan de klim over de dijk beginnen. Pfff, dit is toch best wel een hoge trap zeg. Bah, maar daarna hoefden we alleen maar over de strekdam uit te lopen. We hebben rondom de kop van de strekdam gedoken. Er liggen grote basaltblokken die heel mooi begroeid zijn. Heb zelf nog een gorgelpijpknotsslak gevonden (jippie!). Verder nog een zeeklit gezien. Voor mij de eerste keer, en het is wel een bijzonder ding.
Na de duik hebben we nog even op de dijk genoten van de prachtige vogels die er zaten: kleine zilverreiger, visdief, kokmeeuw, zilvermeeuw, wulp en een lepelaar.
Doorgereden naar de volgende stek, al was het nog even onduidelijk waar we zouden gaan duiken. Als Rob de Limacia nog niet zelf had gevonden, zouden we bij Burghsluis gaan duiken, anders zouden Peter en ik samen bij Plompe Toren duiken. Maar ik kreeg Rob maar niet te pakken. Eindelijk na 3 keer proberen, belde hij zelf terug. Nee hij had de Limacia nog niet gezien en wilde graag met ons samen bij Burghsluis op zoek gaan. Dus op naar de parkeerplaats bij Burghsluis. Gedrieën gingen we te water. Peter had duidelijk uitgelegd waar we moesten gaan zoeken en zelfs voor mij een teken bedacht, zodat hij kan kon geven op welk “struikje” ik goed moest gaan zoeken. Kort nadat we onder water waren, schoot Peter ineens weg richting oppervlakte. Rob en ik er achteraan. Wat was er aan de hand? Mmmm, bleek een niet goed zittende nekseal te zijn, waardoor Peter al wat water binnen had gekregen en dat wil je natuurlijk niet de hele duik door, dus maar even goed doen.
Na 10 minuten zoeken vond Peter een Limacia. Maar zei ik nou 1, nee joh, het waren er wel 5 op een zelfde “struikje”. Rob moest nu wel tevreden zijn. Peter maakte een paar foto’s en daarna lieten we Rob alleen om zijn foto’s te kunnen maken. Peter en ik zouden nog even de diepte gaan opzoeken. Daar kwamen we weer volop boompjesslakken tegen, nog een Limacia (ja Esther, goed kijken, er zaten hele mooie kleine zeesterretjes zo op dat wier, maar wat veel mooier was, was die Limacia die er tussen zat……), ruigkrabbetjes, galathea, steenbolkjes, een hele kleine wijde mantel, porceleinkrabbetje en op het eind vond ik nog een ieniemini egelslakje en een groene wierslak. Het zicht was ook hier weer erg goed. Wat een prachtige duiken.
Toen we aan de oppervlakte kwamen zagen we heel lief een scholekster met 2 jongen lopen. Wat een schatjes!
Even langs de caravan in Scharendijke om de spullen van Peter op te halen. Daarna gingen we lekker eten bij Duik- en Eetcafé Steilôôre in Ouwerkerk. Heb een heerlijk maaltijdsalade met warme geitenkaas met honing en omwikkeld met spek op. Mjammie, die was lekker.
Na het eten doorgereden naar Sint Annaland. Ook daar weer even genoten van het heerlijke weer op de dijk. Toen was het weer tijd om de spullen op te bouwen en te water te gaan. Peter duikt een iets andere route bij Sint Annaland dan ik normaal doe, dus ontdekte ik weer een totaal ander landschap. Schreef op gegeven moment zelfs in mijn wetnotes, dat Peter mij wel achter mocht laten hier onderwater en dat ie straks maar een nieuwe fles moest komen brengen. Ik genoot enorm van de relaxte duik en het prachtige onderwaterleven. Omdat Peter niet goed had opgelet bij het optuigen van zijn spullen en dus aan de waterkant stond met een 8 liter fles met slechts 90 bar erin, konden we niet al te lang duiken. Alhoewel we met die lage SAC van Peter, alsnog een uur hebben gedoken. Die vent heeft echt kieuwen hoor……!!!!
Moe, maar zeer voldaan kwam ik om 11 uur thuis van een lange dag in Zeeland. Het weer was erg mooi geweest en ik had een lekker kleurtje gekregen. Snel spullen spoelen en mijn bed inkruipen. Ik heb geslapen als een os!