Category Archives: Persoonlijk

IVN NGO – Kennismakingsweekend

Afgelopen weekend hebben we met alle deelnemers van de Natuurgidsenopleiding doorgebracht in Oostvoorne. We verbleven in het Samuel Naardenhuis. Een groepsaccommodatie die wat achter is gebleven in de tijd. Maar goed…, we zijn hier niet om te baden in luxe.

Na een kop soep met wat boterhammen op de fiets richting landgoed Mildenburg om samen met de boswachter op zoek te gaan naar vleermuizen. Via de batdetector hebben we de dwergvleermuis gehoord en bij een plasje ook zelfs de watervleesmuis gezien. Een mannetje en vrouwtje bosuil lieten even duidelijk horen dat zij er ook waren.
Nog even nagenietend bij het kampvuur met een glaasje wijn. We hebben prachtig zacht weer, onvoorstelbaar zo in oktober.

De dagen zijn gevuld met opdrachten over leerdoelen, welke activiteiten wil je doen, welk adoptieterrein, maar ook met natuurwaarnemingen, het determineren van allerhande zaken, discussies over duurzaamheid en een korte introductie in leerstijlen en hoe iedereen dus op een andere manier informatie tot zich neemt.

Een hele leuke opdracht die we op zaterdagmiddag deden was het verzamelen van natuurlijke materialen in alle kleuren van de regenboog (of wel gelijk aan alle edelstenen uit een schatkist). Het was onvoorstelbaar dat er van iedere kleur wel iets te vinden was. En hoe we daar een prachtig kleurenpalet van konden maken. Ook echt letterlijk….

De zaterdagavond was voor mij een bijzonder unieke ervaring. We zaten, met een glaasje vruchtenwijn, in stilte te genieten van de zonsondergang aan het Brielse Meer. Ieder zijn eigen gedachten, maar voor mij gewoon de stilte met af en toe de geluiden van vogels die wegvliegen of juist aankomen op het water om hier de nacht door te brengen. Jammer dat je daarna weer moet naar de realiteit….

Dank aan alle deelnemers voor hun openhartige gesprekken en uiteraard ook veel dank aan onze begeleiders die deze groep volwassen kinderen redelijk in het gareel wisten te houden.

IVN NGO – Excursie Natuurbeleving

Vandaag hebben we de eerste excursie van de cursus. Ongeveer iedere 3 weken hebben we een theorie avond en daartussenin op de zaterdag een excursie om met het geleerde in de praktijk bezig te zijn.
Vandaag staat het thema Natuurbeleving centraal. We gaan in kleine groepjes de omgeving van de cursuslocatie verkennen en daarbij allerlei vragen beantwoorden; wat is je eerste indruk, wat ruik je, wat zie je, wat hoor je, noem een plant die hier groeit, noem een dier dat hier leeft en maak met behulp van een taartdiagram duidelijk hoe de verhouding is van verharding, water en groen.
Het is nog wat onwennig met elkaar, maar het is goed om zo met elkaar bezig te zijn. Te ontdekken hoe verschillend we de natuur zien, maar ook hoeveel overeenkomsten we hebben.

Bij de tweede opdracht, waarbij we van gedachten wisselen over de verschillende locaties, maar daarbij ook ieders achtergrond, geloofsovertuiging, jeugdervaring etc. betrekken, wordt dat nog veel duidelijker.

Ik heb van vroeger uit niet echt heel veel van de natuur meegekregen. Natuurlijk gingen wij ook wandelen in het bos. Maar ik heb er niet echt wat over geleerd, behalve datgene wat op school werd bijgebracht. En wat dieper ingaan op wat de natuur en de omgeving met me doet, is soms best moeilijk onder woorden te brengen. Over het algemeen kom ik enorm tot rust in de natuur, wordt mijn hoofd leeg en denk ik even niet aan allerlei zaken, kan ik genieten van de stilte of juist het gekwetter van de vogels, een wijds vergezicht of een klein gewei zwammetje. En hoe meer ik leer over de natuur, hoe meer ik het ga bewonderen, koesteren en er over wil weten.

Een nieuw jaar: nieuwe ronde, nieuwe kansen….

Het jaar 2016 is inmiddels al weer een paar dagen aan de gang en daarmee is 2015 afgesloten. Of het een goed jaar was, is eigenlijk niet van belang. Van veel groter belang is wat ik er dit jaar van ga maken. En ik ben vol goede moed, dus het zal vast een mooi jaar worden. Uiteraard zullen er vast wel tegenslagen voorbij komen. Die horen bij het leven en bij mij. Maar die hebben me ook gemaakt wie ik nu ben en waar ik nu sta. En daar ben ik trots op!

Er zitten in ieder geval een paar leuke dingen aan te komen: vogelreis naar Israël, als reisbegeleiding mee naar Spitsbergen, natuurreis naar het Bayrischer Wald, danslessen salsa en kizomba, het fotoproject 3×50 en alle leuke uitjes die Marcel en ik in overvloed plannen.

En omdat ik door deze leuke dingen in een goed humeur ben, ga ik mij voornemen om jullie mee te nemen op deze leuke reis door 2016, door met enige regelmaat wat blogjes te plaatsen.

Wordt vervolgd….

Mooi begin van het nieuwe jaar…

Allereerst voor iedereen natuurlijk de beste wensen voor 2015! Dat dit jaar je mag brengen waar je op hoopt. Veel liefde, geluk en goede gezondheid.

Waar Marcel en ik vorige week nog volop bezig waren met de voorbereidingen voor onze reis naar Spitsbergen later dit jaar, hebben we nu even alles om moeten schakelen. Want door een ontzettend mooie buitenkans, gaan we over 2 weken gewoon voor 8 dagen naar GAMBIA! Ja, je leest het goed… Lekker in de winterperiode naar Gambia, waar het nu ongeveer 30-35 graden is. Waar een giga hoeveelheid fantastisch mooie vogels leeft, die de meest prachtige kleuren hebben! Oh wat kijken we hier naar uit zeg.
En wat een mega super begin van dit jaar! Na bijna 3 jaar van “ellende” ben ik wel toe aan wat positiviteit. 2012 waarin mijn rugklachten begonnen, wat resulteerde in mijn 1e hernia-operatie in oktober. Gelukkig ook het mooie van onze partnerregistratie op 12-12-’12. Maar begin 2013 met het overlijden van mijn vader en mijn 2e hernia-operatie. Wederom herstellen, wat nu nog iets moeizamer ging. En dan eind 2013, toen het emmertje zo was overgelopen, dat ik met een burn out / depressief thuis kwam te zitten.
2014 was het jaar van het harde werken: gesprekken bij de psycholoog, revalidatietraject; mijn agenda had iedere dag wel afspraken. Vanaf augustus dan weer voorzichtig aan gaan beginnen met werken. Het begon met 2x 2 uurtjes en dat liep rustig aan op.
Wel het nodige getouwtrek op mijn werk. Daar wilden ze natuurlijk dat ik vlugger ging met opbouwen, maar het ging gewoon niet. Hoe graag ik ook wilde. Maar nu zit ik inmiddels al op 3x 6 uur werken en het gaat best goed.

Inmiddels gestart met psychomotorische therapie. Ontzettend heftig, maar heel goed om alles te gaan verwerken. En vanaf oktober rij ik op therapeutische basis paard bij Madurodam Manage (Stichting Paardrijden voor Gehandicapten). Daar ben ik door het revalidatietraject mee in aanraking gekomen. Ontzettend lieve paarden en begeleiders.
Dus ik ben nog steeds hard aan mezelf aan het werken. En het gaat de goede kant op. En nu met deze prachtige buitenkans, ga ik ervoor dat 2015 weer een prachtjaar gaat worden!

Blog bijhouden

Pfff, wilde ik 2 weken geleden weer eens wat aan mijn blog gaan doen, bleek mijn hele website niet meer te werken. Dat was even schrikken. Helaas niet genoeg tijd en voldoende energie om me er in te storten. Vanochtend dan eindelijk tijd om me er in te gaan verdiepen.
Hoop technische toestanden met inloggen in phpMyAdmin, waar dingen niet klopten, op de server bepaalde bestanden niet kunnen vinden en meer ellende. Maar op gegeven moment dan toch een klein stukje verder gekomen. Weer achter de schermen kunnen komen bij mijn blog. Meteen een goede backup gedraaid, alle plugins etc weer bijgewerkt en nu lijkt alles weer in orde. Ik zeg voor de zekerheid ook even “lijkt”, want zo technisch ben ik nu ook weer niet. Ondanks het feit dat ik op het moment niet veel doe met mijn blog, zou ik het wel heeeeeel erg zonde vinden als mijn hele geschiedenis kwijt zou zijn. Heb hier een hoop gedeeld, is af en toe toch net een dagboek en als dat zomaar ineens weg is, is niet leuk.
Een automatische backup is nu in ieder geval ingesteld en wellicht kan ik mezelf weer wat motiveren om af en toe te schrijven. Of wat foto’s te posten…. zoals altijd, beloof ik maar niets, en zien we wel wat er van komt….

Werken aan jezelf

Het is niet altijd makkelijk om aan anderen te vertellen wat je hebt meegemaakt, sterker nog, men kan het niet begrijpen, men heeft zelf niet zoiets meegemaakt en zeker tegenwoordig is het inlevingsvermogen van veel mensen enorm laag. Dat ik dus al een paar maanden “ziek” thuis ben, weten dan ook veel mensen niet. Ik schrijf bewust niet ‘vrienden’, want de mensen die mij het meest dierbaar zijn, die zijn natuurlijk wel op de hoogte. Die weten ook wat er is, snappen de situatie en begrijpen dat het heel veel tijd kost. En die tijd heb ik ook zeker nodig. Tijd om te herstellen…
Maar behalve mijn rugpijn (die ook niet te zien is), kan je verder natuurlijk weinig aan mij zien. Dus denken velen dat er ook niets met je aan de hand is. Ach, weet je, ik laat het er inmiddels maar bij. IK ben zelf verantwoordelijk voor MIJN EIGEN geluk en niemand anders.

En daar ben ik dus nu heel hard mee aan het werk. Nee niet op kantoor in mijn normale baan, maar wel aan mijzelf. Ik heb gesprekken met een professional, volg een mindfulness training en ben recentelijk gestart in het revalidatietraject. Deze dingen tezamen kosten erg veel energie, van de voorraad die al enorm is opgeslorpt door de chronische pijn. Dat revalideren niet een kwestie is van gewoon een paar oefeningetjes doen en dan komt het wel goed over een paar weken, maar dat er veel meer bij komt kijken, is ook voor velen niet te bevatten. Immers, ze hebben zelf nooit een revalidatietraject gevolgd. Gelukkig heb ik iemand leren kennen die zelf al eerder dit traject heeft gedaan. En daar heb ik steun aan.

Ik ben voorzichtig de muur aan het afbreken die ik in al die jaren om me heen heb gebouwd om mezelf te beschermen. Die muur was hard nodig, want anders was ik niet zover gekomen als waar ik nu ben. Maar die muur is niet goed gebouwd. Is te dik en vertoont scheuren. Hij voldoet gewoon niet meer. Nee, ik ga bouwen aan een nieuwe muur. En iedere steen ga ik nu heel zorgvuldig neerleggen, met een goede fundering en cement van uitstekende kwaliteit. Maar ook met deuren en ramen in de muur. Deuren om open te kunnen zetten om mensen binnen te laten in mijn leven (of ze weer buiten te schoppen). En ramen om naar mensen te kunnen zwaaien die voorbij komen, maar die ik nu (nog) niet toelaat in mijn leven. Het wordt een mooie muur die mij nog steeds prima kan beschermen, maar die wel ruimte biedt, waar ik op sommige plekken zelfs overheen kan kijken.

Ik ben dus heel hard aan het werk. Aan mijzelf, aan mijn toekomst, aan mijn geluk. Gewoon omdat ik dat verdiend heb, omdat ik het waard ben! (al voelen die laatste woorden nog altijd niet gewoon…)

Foto7daagse

Vorige week heb ik meegedaan met de Foto7daagse (www.foto7daagse.nl). Iedere dag een foto maken met een ander thema. Is natuurlijk best een uitdaging om iedere dag een foto te maken, en zeker als je niet zelf kan kiezen wat. Alhoewel, je kan best zelf kiezen wat je schiet, als het maar in het thema past. Aan deze leuke week deden uiteindelijk meer dan 3500 fotografen mee. Veel van de foto’s kan je o.a. zien op de Facebook-groep.

Ik vond het erg leuk om te doen. Niet iedere dag was even gemakkelijk, maar dat is juist de uitdaging. Hieronder mijn 7 foto’s.

Dag 1 – thema “Ondersteboven” – naar een idee dat ik heb gezien op het Fotoforum voor beginners

Foto7daagse, dag 1, #ondersteboven photo Ondersteboven_20140303_DSC_1457_zps6e6436c9.jpg

 

Dag 2 – thema “Speelgoed” – Doerak met haar liefste speeltje, het laserlampje

Foto7daagse, dag 2, #speelgoed photo Speelgoed_F7D_20140304_DSC_1477_zpsf765e538.jpg

 

Dag 3 – thema “Drie” – monument Waalsdorper vlakte

Foto7daagse, dag 3, #drie photo Drie_F7D_zw_20140305_DSC_1500_zpse06d63a7.jpg

 

Dag 4 – thema “Vergeten” – plantjes op het balkon hebben ook water nodig

Foto7daagse, dag 4, #vergeten photo Vergeten_F7D_20140306_DSC_1515_zpsf3529a3c.jpg

 

Dag 5 – thema “Een kleur” – ik kon niet echt kleur bekennen

Foto7daagse, dag 5, #eenkleur photo Een_kleur_F7D_20140307_DSC_1524_zps1d17d50e.jpg

 

Dag 6 – thema “Lekker” – moeilijke keuze, maar alletwee lekker

Foto7daagse, dag 6, #lekker photo Lekker_F7D_20140308_DSC_1585_zps3dbace6d.jpg

 

Dag 7 – thema “Mijzelf” – van bergschoen tot hoge hak, that’s me

Foto7daagse, dag 7, #mijzelf photo Mijzelf_F7D_20140309_DSC_1636_zpsc4565355.jpg

Een nieuw jaar, een nieuw uiterlijk

Ik heb mijn blog te lang laten versloffen…. 🙁
Na mijn herniaoperatie in oktober 2012 is er eigenlijk zoveel gebeurd en ik had niet genoeg energie om het weg te schrijven op mijn blog.
Nu is het inmiddels al weer 2014 en dus tijd voor een nieuwe, frisse look. De Swiffer heeft het stof doen laten verdwijnen, de nodige updates zijn uitgevoerd, een nieuw project (zie Day Zero project) is bijna gestart, genoeg redenen om weer actief te worden op mijn blog.

Wat ik in ieder geval nog wel met jullie wil delen (voor het geval je me niet volgt op Facebook) is dat mijn lieve Marcel me op 7-7-’12 gevraagd heeft of ik zijn officiële partner wil worden. Natuurlijk was mijn antwoord daarop een volmondig “JA”.
Op 9-9 hebben we de kaarten verstuurd, op 10-10 hebben we de aangifte gedaan (soort ondertrouw), op 11-11 hebben we onze eigen ringen gemaakt en op 12-12-’12 hebben we elkaar officieel de liefde verklaard. Het was een heel bijzondere dag in het bijzijn van onze meest dierbare familie / vrienden.

Partnerregistratie

Lieve Marcel, ik hou van je!!!

Ik heb een hernia….

Na bijna 9 maanden ploeteren, pijn lijden, niet geloofd worden, zelf achter alles aan moeten zitten, heb ik dan eindelijk afgelopen woensdag de door mij zo gewenste MRI-scan gekregen en is aan de hand daarvan dan toch vastgesteld dat ik een hernia heb….
Ja je leest het goed, ik heb een hernia.

Hoe is het proces tot nu toe verlopen:

  • al in januari heb ik pijn in mijn onderrug, maar het is nog goed te doen
  • in februari wordt het erger en merk ik dat ik belemmerd word bij bepaalde activiteiten
  • vanaf dat moment paar keer naar fysio/manueel therapeut geweest
  • op 7 maart naar huisarts, omdat pijn toch wel extreem wordt
  • mijn bloed wordt onderzocht en er worden röntgenfoto’s gemaakt, helaas komt hier niets uit
  • vanaf 20 maart zit ik ziek thuis, de pijn is dusdanig erg dat ik o.a. Diazepam, Diclofenac en Tramadol slik, zitten is geen optie meer, ik kan alleen nog liggen
  • op 23 maart wordt er ook een echo van mijn onderbuik gemaakt, maar ook hier niets….
  • omdat er bij al deze onderzoeken niets gevonden wordt, vindt de huisarts-in-opleiding waar ik tot dan bij heb gelopen, dat ik er maar mee moet leren leven….
  • daar kan ik niet mee akkoord gaan en op 12 april heb ik dan ook afspraak met mijn eigen huisarts en krijg ik een doorverwijzing voor een rugkliniek
  • op 27 april kom ik bij Rugzorg Nederland (BackNeck centrum Den Haag) terecht en krijg ik een epidurale injectie, deze pijnstillende injectie zou toch wel ongeveer 8 weken aan moeten houden, maar helaas werkt ie bij mij maar slechts 2-3 weken
  • vanaf 1 mei ga ik weer halve dagen werken, ik word gek van het thuis zitten
  • eind mei krijg ik van BackNeck centrum een doorverwijzing voor de Rugschool
  • vanwege vakantie begin juni heb ik daar op 19 juni de eerste intake
  • na de intake ga ik daar ongeveer 2 keer per week sporten
  • vanaf 26 juni werk ik weer full-time, maar ik moet met regelmaat opstaan en lopen, omdat mijn zittende beroep niet bevorderlijk is voor mijn rug
  • ondanks allerlei oefeningen van de Rugschool, blijven mijn klachten bestaan, heb niet het idee dat het minder wordt, sterker nog, mijn klachten verergeren….
  • ik heb weer de hele dag door pijn in mijn onderrug, een constant zeurende pijn, pijnstillers als Paracetamol of Neurofen werken niet echt, of alleen heel kort
  • vanaf begin augustus heb ik uitstraling in mijn linkerbeen, het begint in mijn bil en zakt na verloop van tijd steeds lager, richting mijn knieholte en zit nu inmiddels in mijn kuit
  • doordat ik tot nu toe geen uitstraling had, wilde niemand eraan om me door te sturen, ik “voldeed” immers niet aan de kenmerken van een hernia
  • ook tijdens mijn afspraak op 21 augustus bij BackNeck centrum, krijg ik te horen dat ik mijn oefeningen gewoon heel vaak moet doen
  • ik ben weer in al mijn uitjes beperkt, waar ik voorheen nog best goed kon wandelen, lukt me dat niet meer door de stekende pijn in mijn linkerbeen, het voelt alsof er meerdere messen in mijn been gestoken worden en er dan lekker mee gewroet wordt
  • ook de Rugschool weet niet goed meer wat er aan de hand is, denkt eerst aan een spier die geïrriteerd is, proberen het nog met een dry needle behandeling, maar het mag allemaal niet baten
  • op vrijdag 7 september heb ik er genoeg van en heb ik een afspraak met mijn huisarts, die me dan gelukkig nu wel een doorverwijzing geeft voor een MRI-scan
  • op 12 september heb ik dan eindelijk mijn oh zo gewilde MRI-scan, die ik overigens toch wel mega eng vond hoor, het is best benauwend zo klein en krap en wat maakt dat ding een pokkeherrie zeg, niet normaal meer (hier een link naar een geluidsfragment met diverse tonen die een MRI-scanner maakt)
  • de huisarts belt me op donderdag 13 september op met de mededeling dat ik een hernia heb…. en schrijft een doorverwijzing voor de neurochirurg

Hernia1Heb zojuist de afdeling neurochirurgie gebeld voor het maken van een afspraak. Maar krijg nu weer de mededeling dat ik dat niet kan rechtstreeks met neurochirurgie, maar dat ik eerst langs neurologie moet…. het zal niet waar zijn.
Na even praten, meldt de assistente me dat ze de doorverwijzing zal printen voor de neurochirurg en dat hij dan beslissing moet nemen of ik meteen kan komen of dat ik toch langs neurologie moet.

Voor mijzelf staat al wel vast dat ik zeker voor een operatie wil gaan. Ik heb echt genoeg van iedere dag de pijn, het beperkt worden in mijn doen en laten, de pijnscheuten die ineens extra door mijn lijf gaan…. HET IS GENOEG!
Ik besef me dat er risico’s aan een operatie zitten, maar dit is ook niet meer te doen.
Ik hoop dan ook dat ik snel terecht kan, want de herstelperiode is ook niet gering en ik wil natuurlijk wel helemaal weer opgeknapt en fit zijn als Marcel en ik op 12 december onze feestdag hebben voor het geregistreerd partnerschap….

Wordt vervolg….

Concert Leonard Cohen

Gisteravond zijn Marcel en ik naar het concert geweest van Leonard Cohen van zijn Old Ideas World Tour 2012 in het Olympisch Stadion in Amsterdam.
Eindelijk mijn grote idool een keer live zien spelen. De eerste en naar alle waarschijnlijkheid ook wel de laatste keer. De kans dat deze bijna 78-jarige man nog een keer naar NL komt voor een concert, zal mega klein zijn.

LeonardCohen2

Maar hoe moet ik deze avond nou omschrijven? Ik weet het niet, want ik kan er geen woorden voor vinden. Ik heb zo ontzettend genoten van dit 3 uur en 3 kwartier durende concert. Ja je leest het goed. Deze man begint keurig om 20.00 uur aan zijn concert, zingt voor de pauze al 13 nummers. Houdt dan een kleine break van 20 minuten en komt daarna terug voor nog eens 12 nummers. Daarna doen ze net alsof het concert ten einde is, maar niets is minder waar en er worden nog even 6 nummers als toegift gegeven.

Setlist:

  • Dance me to the end of love
  • The future
  • Bird on a wire
  • Everybody knows
  • Who by fire
  • Banjo
  • Darkness
  • Amen
  • Come healing
  • Secret life
  • I can’t forget
  • Light as a breeze
  • Anthem

—Pauze—

  • Tower of songLeonardCohen1
  • Suzanne
  • Sisters of mercy
  • Heart with no companion
  • The gypsy wife
  • The partisan
  • Democracy
  • Coming back to you (door de Webb Sisters)
  • Alexandra leaving (door Sharon Robinson)
  • I’m your man
  • Hallelujah
  • Take this waltz

—Podium af—

  • Marianne
  • Manhattan
  • Onbekend nummer voor mij, weet titel niet
  • Different sides
  • Closing time
  • Save the last dance

Zoals jullie kunnen zien een enorme setlist, met super nummers. Veel oude bekende nummers, maar ook natuurlijk de nummers van zijn nieuwe album. De achtergrond zangeressen Sharon Robinson en de Webb Sisters waren geweldig. Zulke prachtige, zuivere, hoge stemmen in combinatie met de rauwe, doorleefde stem van Leonard. Menig traantje werd weggepinkt tijdens de nummers, maar zeker toen Sharon het nummer “Alexandra leaving” zong. Wat een geweldige zangeres.

Vanaf het moment dat de band het podium afgaat, zijn Marcel en ik naar voren gegaan en zijn we (net als vele anderen) tussen de rijen met stoelen gaan staan, zodat we dichter bij het podium staan, om de laatste nummers mee te maken.

Om 23.43 uur pakt Leonard een klok die op het podium ligt. Hij legt uit dat ze toestemming hebben om tot 23.45 uur door te mogen gaan, dus dat er nog slechts 2 minuten zijn voor het optreden. En dus na wat grapjes nog snel tijd voor het laatste nummer “Save the last dance”.

Maar goed, hoe geef ik nu verder woorden aan deze avond. Ik weet het echt niet. Zelfs superlatieven werken eigenlijk niet. Het was eigenlijk gewoon:

superformiweldigeindefantakolosachtig!

« Oudere berichten Nieuwere berichten »