Category Archives: Persoonlijk

Ik heb een hernia….

Na bijna 9 maanden ploeteren, pijn lijden, niet geloofd worden, zelf achter alles aan moeten zitten, heb ik dan eindelijk afgelopen woensdag de door mij zo gewenste MRI-scan gekregen en is aan de hand daarvan dan toch vastgesteld dat ik een hernia heb….
Ja je leest het goed, ik heb een hernia.

Hoe is het proces tot nu toe verlopen:

  • al in januari heb ik pijn in mijn onderrug, maar het is nog goed te doen
  • in februari wordt het erger en merk ik dat ik belemmerd word bij bepaalde activiteiten
  • vanaf dat moment paar keer naar fysio/manueel therapeut geweest
  • op 7 maart naar huisarts, omdat pijn toch wel extreem wordt
  • mijn bloed wordt onderzocht en er worden röntgenfoto’s gemaakt, helaas komt hier niets uit
  • vanaf 20 maart zit ik ziek thuis, de pijn is dusdanig erg dat ik o.a. Diazepam, Diclofenac en Tramadol slik, zitten is geen optie meer, ik kan alleen nog liggen
  • op 23 maart wordt er ook een echo van mijn onderbuik gemaakt, maar ook hier niets….
  • omdat er bij al deze onderzoeken niets gevonden wordt, vindt de huisarts-in-opleiding waar ik tot dan bij heb gelopen, dat ik er maar mee moet leren leven….
  • daar kan ik niet mee akkoord gaan en op 12 april heb ik dan ook afspraak met mijn eigen huisarts en krijg ik een doorverwijzing voor een rugkliniek
  • op 27 april kom ik bij Rugzorg Nederland (BackNeck centrum Den Haag) terecht en krijg ik een epidurale injectie, deze pijnstillende injectie zou toch wel ongeveer 8 weken aan moeten houden, maar helaas werkt ie bij mij maar slechts 2-3 weken
  • vanaf 1 mei ga ik weer halve dagen werken, ik word gek van het thuis zitten
  • eind mei krijg ik van BackNeck centrum een doorverwijzing voor de Rugschool
  • vanwege vakantie begin juni heb ik daar op 19 juni de eerste intake
  • na de intake ga ik daar ongeveer 2 keer per week sporten
  • vanaf 26 juni werk ik weer full-time, maar ik moet met regelmaat opstaan en lopen, omdat mijn zittende beroep niet bevorderlijk is voor mijn rug
  • ondanks allerlei oefeningen van de Rugschool, blijven mijn klachten bestaan, heb niet het idee dat het minder wordt, sterker nog, mijn klachten verergeren….
  • ik heb weer de hele dag door pijn in mijn onderrug, een constant zeurende pijn, pijnstillers als Paracetamol of Neurofen werken niet echt, of alleen heel kort
  • vanaf begin augustus heb ik uitstraling in mijn linkerbeen, het begint in mijn bil en zakt na verloop van tijd steeds lager, richting mijn knieholte en zit nu inmiddels in mijn kuit
  • doordat ik tot nu toe geen uitstraling had, wilde niemand eraan om me door te sturen, ik “voldeed” immers niet aan de kenmerken van een hernia
  • ook tijdens mijn afspraak op 21 augustus bij BackNeck centrum, krijg ik te horen dat ik mijn oefeningen gewoon heel vaak moet doen
  • ik ben weer in al mijn uitjes beperkt, waar ik voorheen nog best goed kon wandelen, lukt me dat niet meer door de stekende pijn in mijn linkerbeen, het voelt alsof er meerdere messen in mijn been gestoken worden en er dan lekker mee gewroet wordt
  • ook de Rugschool weet niet goed meer wat er aan de hand is, denkt eerst aan een spier die geïrriteerd is, proberen het nog met een dry needle behandeling, maar het mag allemaal niet baten
  • op vrijdag 7 september heb ik er genoeg van en heb ik een afspraak met mijn huisarts, die me dan gelukkig nu wel een doorverwijzing geeft voor een MRI-scan
  • op 12 september heb ik dan eindelijk mijn oh zo gewilde MRI-scan, die ik overigens toch wel mega eng vond hoor, het is best benauwend zo klein en krap en wat maakt dat ding een pokkeherrie zeg, niet normaal meer (hier een link naar een geluidsfragment met diverse tonen die een MRI-scanner maakt)
  • de huisarts belt me op donderdag 13 september op met de mededeling dat ik een hernia heb…. en schrijft een doorverwijzing voor de neurochirurg

Hernia1Heb zojuist de afdeling neurochirurgie gebeld voor het maken van een afspraak. Maar krijg nu weer de mededeling dat ik dat niet kan rechtstreeks met neurochirurgie, maar dat ik eerst langs neurologie moet…. het zal niet waar zijn.
Na even praten, meldt de assistente me dat ze de doorverwijzing zal printen voor de neurochirurg en dat hij dan beslissing moet nemen of ik meteen kan komen of dat ik toch langs neurologie moet.

Voor mijzelf staat al wel vast dat ik zeker voor een operatie wil gaan. Ik heb echt genoeg van iedere dag de pijn, het beperkt worden in mijn doen en laten, de pijnscheuten die ineens extra door mijn lijf gaan…. HET IS GENOEG!
Ik besef me dat er risico’s aan een operatie zitten, maar dit is ook niet meer te doen.
Ik hoop dan ook dat ik snel terecht kan, want de herstelperiode is ook niet gering en ik wil natuurlijk wel helemaal weer opgeknapt en fit zijn als Marcel en ik op 12 december onze feestdag hebben voor het geregistreerd partnerschap….

Wordt vervolg….

Concert Leonard Cohen

Gisteravond zijn Marcel en ik naar het concert geweest van Leonard Cohen van zijn Old Ideas World Tour 2012 in het Olympisch Stadion in Amsterdam.
Eindelijk mijn grote idool een keer live zien spelen. De eerste en naar alle waarschijnlijkheid ook wel de laatste keer. De kans dat deze bijna 78-jarige man nog een keer naar NL komt voor een concert, zal mega klein zijn.

LeonardCohen2

Maar hoe moet ik deze avond nou omschrijven? Ik weet het niet, want ik kan er geen woorden voor vinden. Ik heb zo ontzettend genoten van dit 3 uur en 3 kwartier durende concert. Ja je leest het goed. Deze man begint keurig om 20.00 uur aan zijn concert, zingt voor de pauze al 13 nummers. Houdt dan een kleine break van 20 minuten en komt daarna terug voor nog eens 12 nummers. Daarna doen ze net alsof het concert ten einde is, maar niets is minder waar en er worden nog even 6 nummers als toegift gegeven.

Setlist:

  • Dance me to the end of love
  • The future
  • Bird on a wire
  • Everybody knows
  • Who by fire
  • Banjo
  • Darkness
  • Amen
  • Come healing
  • Secret life
  • I can’t forget
  • Light as a breeze
  • Anthem

—Pauze—

  • Tower of songLeonardCohen1
  • Suzanne
  • Sisters of mercy
  • Heart with no companion
  • The gypsy wife
  • The partisan
  • Democracy
  • Coming back to you (door de Webb Sisters)
  • Alexandra leaving (door Sharon Robinson)
  • I’m your man
  • Hallelujah
  • Take this waltz

—Podium af—

  • Marianne
  • Manhattan
  • Onbekend nummer voor mij, weet titel niet
  • Different sides
  • Closing time
  • Save the last dance

Zoals jullie kunnen zien een enorme setlist, met super nummers. Veel oude bekende nummers, maar ook natuurlijk de nummers van zijn nieuwe album. De achtergrond zangeressen Sharon Robinson en de Webb Sisters waren geweldig. Zulke prachtige, zuivere, hoge stemmen in combinatie met de rauwe, doorleefde stem van Leonard. Menig traantje werd weggepinkt tijdens de nummers, maar zeker toen Sharon het nummer “Alexandra leaving” zong. Wat een geweldige zangeres.

Vanaf het moment dat de band het podium afgaat, zijn Marcel en ik naar voren gegaan en zijn we (net als vele anderen) tussen de rijen met stoelen gaan staan, zodat we dichter bij het podium staan, om de laatste nummers mee te maken.

Om 23.43 uur pakt Leonard een klok die op het podium ligt. Hij legt uit dat ze toestemming hebben om tot 23.45 uur door te mogen gaan, dus dat er nog slechts 2 minuten zijn voor het optreden. En dus na wat grapjes nog snel tijd voor het laatste nummer “Save the last dance”.

Maar goed, hoe geef ik nu verder woorden aan deze avond. Ik weet het echt niet. Zelfs superlatieven werken eigenlijk niet. Het was eigenlijk gewoon:

superformiweldigeindefantakolosachtig!

Einde aan duikcarrière

Na lang wikken en wegen, heb ik begin deze maand besloten om te stoppen met duiken. De laatste duik die ik heb gemaakt is op 31 december 2011 geweest. Begin dit jaar kreeg ik ontzettende rugklachten en ik ben nu nog steeds bezig met het herstel. Dit jaar dus nog steeds geen duiken gemaakt. Daarbij heb ik vorig jaar in totaal iets van slechts 35 duiken gemaakt. Ook niet echt veel, zeker gezien het feit dat er maar 15 grotduiken bij zitten. Dit is gewoon te weinig om mijn skills op een aanvaardbaar niveau te houden voor het grotduiken.

De komende 2 jaar gaat daar zeker geen verandering in komen. Ik ga (waarschijnlijk) in september starten met een 2-jarige opleiding naast mijn full-time baan. Ik ga waarschijnlijk wel 1 dag minder werken, maar daarvoor in de plaats moet ik dan stagelopen en natuurlijk ook studeren. Naast de tijd die ik dan nauwelijks meer heb, heb ik de komende 2 jaar dan ook even niet de financiële middelen om tripjes naar Frankrijk te kunnen bekostigen. Laat staan mijn Cave2 te kunnen gaan doen. Het is nu inmiddels al 3 jaar geleden dat ik mijn Cave1 heb behaald.

Uiteraard zou ik er voor kunnen kiezen om al mijn spullen gewoon te behouden en af en toe gewoon eens in de Oosterschelde te plonzen, maar dat voelt voor mij gewoon niet goed. Mijn passie is het grotduiken en zolang ik dat niet kan doen, gaat dat dan toch knagen aan me. Beter dan om gewoon helemaal te stoppen. Je kunt immers niet alles tegelijkertijd willen en kunnen in het leven. Voor nu is gewoon mijn opleiding veel belangrijker. Die ga ik doen voor mijn toekomst. En leuke dingen blijven er toch wel op mijn pad. Genoeg dingen om me te vermaken en te kunnen genieten van mijn vrije tijd en van de natuur, door bijv. lekker te wandelen of te gaan geocachen of vogels spotten.

Wellicht dat ik op vakantie nog eens in het heldere water van bijv. Egypte plons en wie weet hoe het er over 5 jaar uitziet, maar voor nu is het einde van een zeer mooie duikcarrière die 9 jaar heeft mogen duren. Waarin ik fantastische duiken heb gemaakt, leuke mensen heb leren kennen, prachtige onderwaterflora en –fauna heb gezien, veel heb geleerd en gewoon mega heb genoten!

HET WAS GEWELDIG!!!!!

Het eerste kuiken

Op 15 maart schreef ik nog over het eerste ei bij S2 en Pa, het slechtvalkenkoppel bij De Mortel die op Beleef de Lente zijn te volgen. Nu zijn er natuurlijk nog heel veel meer slechtvalken koppels die eieren leggen en waar uiteindelijk kuikens uit komen. En er zijn zelfs nog best veel slechtvalken die met de webcam gevolgd worden.

Hier een kleine verzameling van links:

En dan zijn er nog een tig aantal webcams in andere landen. Maar bovenstaande cams volg ik met regelmatig en met heel veel plezier.

Daarnaast zijn er in mijn directe woonomgeving nog een paar slechtvalken erg actief. Bij het Vredespaleis, het ministerie van VROM en zelfs bij het oude stadhuis van Rijswijk, waar ik dus echt vlakbij heb gewoond. Via diverse websites hou ik daar de stand van zaken van bij.

Maar goed, de titel is niet voor niets “Het eerste kuiken”, dus het wordt nu tijd om te verklappen waar ik nu het eerste slechtvalkkuiken heb gezien. En die eer gaat volledig naar Aria en Vento. Gefeliciteerd met jullie eerste kuiken!!!! Winking smile
In de komende 2 weken zullen de andere eieren ook allemaal uit gaan komen. Dus komen er steeds meer pluizenbollen bij. En dan kan het plezier helemaal beginnen. Je ziet ze groeien en voor je het weet, staan ze op het rooster vliegoefeningen te doen. Maar gelukkig is het nog niet zo ver.

Hier nog een still uit het filmpje dat mamaCoriena heeft gemaakt van Aria en Vento.

1ekuikenArieVento

Edit: En terwijl ik dit bericht aan het schrijven was en even niet zat op te letten op de webcams, was er inmiddels al een 2e kuiken uit het ei gekropen bij Aria en Vento en hebben ze dus op dit moment zelfs al 2 kuikens!!!!

Edit 2: En nog geen half uur nadat ik de eerste edit heb geschreven, kan ik mijn bericht weer aanpassen, want is het 3e kuiken ook uit het ei gekropen. Het is nu dus wachten op het laatste kuiken.

Bloed geven

Zo mijn 44e keer bloed geven zit erop. Iedere keer zie ik er tegenop en toch valt het altijd weer mee.
Al was deze keer wat spannender, omdat een jongen die net gegeven had en nog even wat zat te drinken, naast me in zijn stoel flauw viel. Ik kon hem nog net op tijd opvangen, zodat ie niet op de grond viel.
Hij is na wat rust en de nodige goede verzorging van de aanwezige arts en zusters weer naar huis gegaan.

Voor mij is het allemaal zonder problemen verlopen. Nu lekker naar huis en me laten verwennen door mijn mannetje. Fijne avond allemaal en vergeet niet: bloed geven redt mensenlevens!

Slippertje gemaakt…..

Gisteren uit mijn werk lekker uit eten bij de Wokmaster in Delft met de medewerkers van één van de secties waar ik voor werk. Eten waar je zin in hebt en hoeveel trek je hebt. En met een 3-tal Chinezen in de groep, valt het ook nog eens extra in de goede smaak.
Op de terugweg nog even 2 collega’s afzetten bij het station en dan naar huis. Kan zo onder de douche springen, want na 5 dagen zonder verwarming en warm water te hebben gezeten, is vanochtend eindelijk de monteur geweest en die heeft alles gefikst.

Bij het Prins Clausplein aangekomen, draai ik van de A4 de bocht door richting de A12, vlak voor de afslag Voorburg. Ik voel de auto in de slip raken. Op zich vreemd, want de weg zag er echt prima uit en ik reed niet hard en ik heb winterbanden. In een reflex trap ik toch op de rem, terwijl ik tijdens een slipcursus dondersgoed heb geleerd om daar vanaf te blijven. Die kennis komt gelukkig meteen weer boven. Dus rem los, koppeling in, proberen te corrigeren met sturen, kijken naar het punt waar ik naar toe wil. Maar de auto blijft heen en weer slingeren. Toch blijf ik gewoon rustig. Er is totaal geen paniek of wat dan ook. En ik besluit om de auto maar uit te laten glijden. Ik glij over het tussenstuk waar 2 wegen bij elkaar komen, draai nog eens 180 graden en beland even later met min of meer de zijkant tegen de vangrail (hectometerpaaltje 45,8 h). Gelukkig heb ik nog voldoende ruimte aan mijn kant om uit te stappen. Ik zet de motor uit, gevarenlichten aan, pak mijn handtas, stap de auto uit en over de vangrail. Zo ik sta in ieder geval veilig en ik kan op mijn gemak gaan bellen. Eerst maar even Marcel, want die denkt dat ik over 5 minuten thuis ben en dit zal nog wel even gaan duren. Daarna de ANWB Alarmcentrale. Ik denk dat er (behalve wat blikschade) niet echt wat aan de hand zal zijn met mijn auto, maar hier keren, zie ik ook niet echt zitten….. Helaas kom ik er maar niet door, en blijf ik in de wacht staan. Na paar minuten toch maar opgehangen en 112 gebeld. Ik heb wat moeite om aan de medewerker uit te leggen waar ik sta, ondanks dat ik naast een hectometerpaaltje sta…. Maar goed, hij gaat alles in gang zetten en ik ga koukleumend door de sneeuw banjeren.

Het is voor Marcel niet makkelijk om dichtbij te komen. Hij heeft rijdend over de snelweg aan de andere kant mij al zien staan, maar zoekt nu beneden aan de dijk een straatje. Niet veel later stopt er een ANWB-wagen achter mij. Hij biedt mij een heerlijke warme plek in zijn auto aan. Gaat ff pionnen uitzetten en belt met de centrale. Hij was onderweg naar een ander ongeval, maar kwam mij dus onderweg tegen. Even later komt er een wagen van Rijkswaterstaat aan. Tezamen kunnen ze een stukje weg afzetten, zodat mijn auto veilig gedraaid kan worden. Marcel is inmiddels aangekomen, maar kan niets doen, want ik moet alweer in actie komen. De ANWB-man denkt niet dat er iets aan mijn auto is, nadat hij er dus zelf een stukje in heeft gereden.  Dus hij wil graag naar het Texaco-pompstation aan de Maanweg rijden. Daar kan hij dan op zijn gemak nog even mijn achterwiel controleren. Ik rij achter de wagen van Rijkswaterstaat aan over de vluchtstrook, kan veilig invoegen en rij de afslag op voor Voorburg. Als ik naar beneden rij en zie dat ik moet stoppen voor het verkeerslicht, begin ik toch alvast rustig aan te remmen. Een klein beetje schrik zit toch wel in mijn lijf. Bij Texaco bekijk ik de schade aan de zijkant. Het valt allemaal behoorlijk mee. Een paar kleine deukjes, wat schrammen en op een paar stukjes is de verf er wel helemaal af. Maar al met al niets ernstigs. De ANWB-man controleert mijn achterwiel, maar daar is niets mee aan de hand. Ik bedank hem hartelijk voor zijn hulp en ga naar binnen om even een bakkie thee te drinken en te wachten op Marcel. Als Marcel er is, kan ik een korte schrikhuilbui niet meer onderdrukken en even sta ik snikkend in zijn armen. Als ik mijn thee op heb, rij ik achter Marcel aan naar huis. Het rijden gaat gelukkig gewoon goed, heb nauwelijks meer schrik en durf gewoon te rijden.

Thuis lekker in een warm huis komen (wat een luxe) en na een paar telefoontjes aan mijn leidinggevende om me ziek te melden voor de volgende dag en mijn zus om haar gerust te stellen, kruip ik op de bank en niet veel later in mijn bed. Mijn hoofd doet wat zeer (toch ergens tegenaan gestoten) en mijn bovenlijf heeft mega spierpijn. Maar verder lijkt het met de schade aan mij behoorlijk mee te vallen. Zo meteen ga ik even naar de huisarts om me toch even te laten controleren.

Vanochtend lag ik wel behoorlijk te malen in mijn bed. Waarom ben ik in de slip geraakt en helemaal, waarom heb ik ‘m niet uit de slip kunnen krijgen? Ik heb notabene winterbanden en ik heb ook een slipcursus gevolgd. Maar het heeft natuurlijk weinig zin om hierover te dubben. Het is gebeurd. Ik heb op zich goed gehandeld. Ben heel rustig gebleven en ben er uiteindelijk zonder al te veel kleerscheuren vanaf gekomen. Het is zo, kan er niets meer aan veranderen. En toch ga ik binnenkort nog maar eens de slipcursus bij de ANWB herhalen. Gewoon om het meer in mijn systeem te krijgen, zodat ik een volgende keer (al wil ik die echt niet meemaken) de absoluut normale reflexhandeling van het intrappen van de rem niet meer zal doen. Herhalen is het toverwoord, maar ik ben blij dat ik ooit deze cursus heb gevolgd en zodoende toch vrij goed en in ieder geval heel rustig kon reageren.
Nu gewoon even dit weekend lekker bijkomen. Even niets doen en ontspannen.

Voor een overzichtje waar ik mijn slippertje heb gemaakt, kun je op deze Google maps kijken.

Be careful and drive safe!!!!

Ik leef nog steeds….

Ja hier dan eindelijk weer eens een update op deze blog. Ik weet het, het is al weer te lang geleden. De afgelopen maanden is er erg veel gebeurd en heb ik het weer onwijs druk gehad. Daardoor heb ik ook bijna niet gedoken. Erg jammer, maar het is niet anders. Maar ik kan wel ander heuglijk nieuws vertellen. En dat is dat er weer een lieve man in mijn leven is. Sterker nog, we zijn op dit moment druk bezig om spullen in te pakken in zijn appartement en om in mijn appartement ruimte te maken… Ja ja, je leest het goed. We gaan samenwonen. Ik ben mega verliefd, voel me echt super en samen hebben we het onwijs naar onze zin.
Aangezien Marcel natuurlijk ook wat tijd en aandacht vraagt, ik naast mijn 40-urige baan nog steeds een bijbaantje heb en af en toe toch wel een plonsje wil wagen, blijft er nog maar weinig privé tijd over. Niet erg, en ik klaag ook zeker niet, maar dat maakte dat ik in de afgelopen maanden niet echt de puf had om nog een blogje te schrijven.

Dat het een tijd geleden was, bleek ook wel uit de diverse updates die ik door moest voeren voor mijn blog. Maar alles is nu achter de schermen weer helemaal bijgewerkt. Ik ga nog eens op mijn gemak zoeken naar een mooie nieuwe lay-out. En dan ga ik weer zo nu en dan een stukje posten… Jullie zijn nog niet van mij af 😉

Wederom avondje genieten

Afgelopen maandag had Caroline een avondje uit voor mij in petto. Ze had in eerste instantie niet verteld wat we gingen doen, alleen dat ik die avond vrij moest houden en dat het een cadeautje was voor mijn verjaardag. Alleen had ze een tijd geleden al gevraagd of ik van Blof hou. Dus ja, 1 en 1 maakt bij mij snel 2, dus ik had al wel een vermoeden. Toen ik ook nog via de Twitter van Blof zelf een bericht voorbij zag komen dat ze in Scheveningen zouden optreden, was het voor mij wel duidelijk. Jippie, een avondje theatertour van Blof.

Ik haalde Caroline tegen half 6 op en samen liepen we naar de bus. Ging ie toch net voor onze neus weg…… Grrrrr, dan maar naar de volgende halte lopen en daar op de volgende bus wachten. Scheelde ook weer een strip op de strippenkaart.
In Scheveningen aangekomen gaan we de boulevard op om een leuk restaurantje te vinden. Op aanraden van een collega van mij stappen we Westewind binnen. Een gezellige warme entourage. Lekkere dingen op de kaart en niet veel later zitten we dan ook heerlijk te genieten van het eten. Tijdens het eten een heerlijk open en serieus gesprek. Toch fijn om zo’n goede vriendin te hebben. We nemen ter afsluiting nog een toetje dat we samen delen en dan is het tijd om op te staan en naar het Circustheater te lopen.

We kunnen nog snel even naar het toilet, maar dan moeten we toch echt de zaal in. Het is bijna 20.00 uur. Toch wel raar om naar een concert te gaan en te zitten op prachtige fauteuils. Maar het is niet voor niets de theatertour van Blof. We hebben wel prachtige plaatsen op de 2e rij…… De lichten gaan uit en de bandleden betreden het podium. Vanaf dat moment is het een kwestie van genieten, genieten en nog eens genieten.

Ze spelen diverse, over het algemeen, wat rustiger nummers uit hun hele repertoire. Ik ken absoluut niet alle nummers, en toch voelt het heel vertrouwd en de muziek is prachtig. We kijken elkaar met regelmaat aan met een grote grijsn op ons gezicht. Dit is gewoon puur genieten!!!

Lieve Caroline, mega bedankt voor dit onwijs mooie verjaardagscadeau!!!

DSC00193      DSC00200

« Oudere berichten Nieuwere berichten »